tag:blogger.com,1999:blog-57401673390752703152012-01-27T13:29:52.502+05:30केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.comBlogger361100tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-42929876453353485882012-01-27T13:19:00.000+05:302012-01-27T13:19:12.437+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">दिनेशला जाऊन आज चौदा दिवस झाले होते, स्मिता बाल्कनीतल्या रॉकिंग चेअरवर डोळे मिटुन शांतपणे पुढे मागे झोके घेत बसली होती. बर्‍याच दिवसांनी तिला असं शांत वाटत होत. मागच्या काहि दिवसांपासून चालु असलेलं दिनेशच आजारपण आणि त्यातूनच चौदा दिवसांपूर्वी झालेलं त्याच दुःखद निधन. ह्या सगळ्या काळात स्मिता खूपच मानसिक आणि शारीरिक ओढाताणीतून गेली होती. दिनेशचे शेवटचे दिवस तर फारच कठीण होते. केवळ पन्नाशीतच त्याला तोंडाच्या कर्क रोगानं ग्रासलं होत, जेव्हा हा आजार लक्षात आला तेव्हा खूपच उशीर झाला होता. डॉक्टरांनी तर फक्त एक महिना असंच सांगितलं होत आणि त्यातच तो हृदयाच्या विकाराने पण त्रस्त होता. कर्करोगामुळे त्याला बोलताही येत नव्हत आणि खाण, पिणं तर पूर्णपणे बंद होत अशात आधार होता तो फक्त ग्लुकोजचा. जसे दिवस जवळ येत चालले होते तशी त्याची अवस्था फारच दयनीय होत चालली होती. ह्या काळात स्मिताचे चोवीस तासातले चौदा ते पंधरा तास हॉस्पिटल मध्येच जात आणि बाकीचा वेळ शरीराला आवश्यक असणारी थोडीफार झोप आणि घरातल काम ह्यातच जात असे, त्यामुळे तिचं स्वतःकडे असं खूपच दुर्लक्ष झाल होत. अर्थात कुशाल होताच मदतीला तरीही एक पत्नी म्हणुन तिच्या जबाबदार्‍या वेगळ्याच होत्या. कुशालला जेव्हा आपल्या वडिलांच्या आजाराबद्दल कळल तेव्हा तो एक महिन्याची सुट्टी मंजूर करून अमेरिकेवरून आला होता. पण ह्या सगळ्या काळात खरी मदत केली ती सिमरनन. अजून तिच कुशालशी लग्न पण झाल नव्हत तरीही ती त्या दोघांचं एखाद्या सख्या मुलीप्रमाणे करत होती, जेव्हा कुशाल अमेरिकेत होता अणि दिनेशची तब्येत खूपच बिघडली तेव्हा स्मितानं पहिली मदतीची हाक मारली ती सिमरनलाच. दुसर्‍या भाषेची, धर्माची असूनही ती सदैव त्यांच्याबरोबर राहिली होती.<br />&nbsp; <br />गेले चौदा दिवस घरात सतत नातेवाईक, मित्रपरिवार ह्यांचा राबता होता त्यामुळे स्मिताला स्वतःकरता असा वेळच मिळाला नव्हता. पण आज जेव्हा ती शांतपणे बसली होती तेव्हा तिच्या डोळ्यासमोरून तिचे आणि दिनेशच्या संसाराचे ते सुखाचे क्षण एखाद्या चित्रपटाप्रमाणे जात होते. वयाच्या अवघ्या विसाव्या वर्षिच तिनं आपल्या आईवडिलांनी ठरवून दिलेल्या मुलाचा हात पकडून ह्या घरात प्रवेश केला तो अगदी त्याच्या शेवटच्या श्वासापर्यंत घट्ट पकडायला. लग्नानंतर बरेच वर्ष दोघांनाही मुलं बाळ नव्हत त्यामुळे त्यांना बर्‍याच मानसिक ताण तणावातून जाव लागल होत. लग्नापासून ते दिनेशच्या आजारापर्यंतचे सगळे प्रसंग तिच्या डोळ्यासमोरून एखाद्या चित्रपटाप्रमाणे जात होते, आणि तिला तो शेवटचा प्रसंग आठवला तसं तिच्या अंगावर सर्रकन काटा आला. <br /><br />कुशालचा जेव्हा जन्म झाला तेव्हा दिनेशचा आनंद गगनात मावत नव्हता, तो कुशालवर आपला जीव ओवाळून टाकत असे. त्याचं हसण, रडण, खेळण, बोलण, धावण, त्याचा हट्ट अगदी सगळ सगळ मनापासून एन्जॉय करत होता. पुढे जसा कुशाल मोठा होत गेला तसं त्यांचं ते बाप लेकाच नातं दोन मित्रांच्या नात्यात बदलत गेलं. कुशाल शिक्षण पूर्ण करून नोकरीला लागला आणि कामानिमित्ताने अमेरिकेला गेला तो तिकडचाच बनून राहिला. सगळ कसं अगदी छान सुखात चालल होत पण तरीही असं काहि तरी होत जे स्मिताला ह्या सगळ्या सुखाचा मनापासून आनंद घ्यायला परावृत्त करीत होतं. एक सत्य जे तिनं दिनेशपासून आयुष्यभर लपवून ठेवलं होतं आणि ज्यामुळे तिच्या सुखी संसाराची पूर्णपणे धूळधाण होण्यास वेळ लागणार नव्हता. ती बर्‍याच वेळा मनाचा निश्चय करायची कि आज दिनेशला सगळं सांगायच पण कधी हिंमतच झाली नव्हती. इतके दिवस झाले होते तरी स्मिताच्या मनातली ती तळमळ कायम होती.<br /><br />जेव्हा डॉक्टरांनी स्मिताला दिनेशच्या आजाराबद्दल सांगितलं तेव्हा ती पार कोसळून गेली, त्यातच तिला कळल त्यांच्याकडे फक्त एकच महिना आहे. तिची खूप इच्छा होती कि दिनेश असेपर्यंत कुशाल आणि सिमरनच लग्न होऊन जाव पण डॉक्टरांनी दिनेशला एवढा ताण सहन होणार नाहि असं सांगीतलं. त्यामुळे तिनं कुशाल भारतात आल्यावर दोघांचा दिनेशच्या समोर हॉस्पिटलमध्येच साखरपुडा केला. दिनेशला खूप आनंद झाला होता. दिवसेंदिवस दिनेशची प्रकृती खूपच खालावत चालली होती. आता स्मितापुढे मोठा पेच निर्माण झाला होता, आयुष्यभर जे सत्य आपण दिनेशपासून लपवून ठेवल ते त्याला सांगायच का त्याला तसच जाऊ द्यायच. जर तिनं ते सत्य त्याला नसतच सांगीतलं तर तिला आयुष्यभर तिच मन खात राहिलं असतं, पण जर तिनं ते दिनेशला सांगितलं तर त्याची काय प्रतिक्रिया असेल याचा ती विचारही करु शकत नव्हती. पुढचे वीस दिवस ती अशीच द्विधा मन स्थितीत दिनेश समोर बसलेली असे.&nbsp;&nbsp;&nbsp; </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-4292987645335348588?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-780523192528029732011-07-28T15:19:00.000+05:302011-07-28T15:19:35.192+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">सुजयनं मनगटावरच्या घड्याळात पाहिल, साडेसहा वाजले होते. त्यानं पुन्हा रेस्टॉरंटच्या दरवाजाकडे पाहिल तसं त्याच्या चेहर्‍यावरचे त्रासिक भाव आजुनच गडद झाले. त्यान कॉफीचा एक घोट घेतला आणि मोबाईलवर एस एम एस टाईप केला ’आर यू कमिंग?’. तेवढ्यात त्याला रीचा येताना दिसली. ती लगबगीनं त्याच्या समोर बसत त्याला म्हणाली<br />"अरे सुजय तू आहेस तरी कुठे, किती दिवस झाले तू ना माझा फोन उचलतोयस ना एस एम एस ला उत्तर देतोयस. आणि हे असं अचानक कस काय बोलावलंस? बरं ते जाऊ दे सगळ. आय हॅव ए व्हेरी गुड न्य़ूज टु शेअर विथ यू. माझ पी एच डि च थीसिस सगळ्यांना इतकं आवडल कि यूनिव्हर्सिटीनं ते अमेरिकेला पाठवायच ठरवल आहे. आहे ना छान बातमी."<br />"हो छान बातमी आहे ना." सुजय ओशाळलेल्या स्वरात म्हणाला.<br />"का रे तुला आनंद नाहि झाला का?"<br />"हो झाला ना, कारण इथे फक्त आपण नेहमी तुझाच आनंद साजरा करतो."<br />"म्हणजे?"<br />"म्हणजे, तू, तुझं करीयर आणि तुझ्या अचिव्हमेंट."<br />"ओह... सेम स्टोरी अगेन. आपण दुसर्‍या कुठल्या तरी विषयावर बोलु शकतच नाहि का?"<br />"नाहि, कारण आपले सगळे विषय हे फिरून तू आणि तुझं करीयर यातच येऊन अडकतात."<br />"सुजय, मला माहितीये मी तुला गेले काहि महिने अजिबात वेळ देउ शकले नाहिये पण..."<br />"पण... काय करणार तुझ्या प्रायोरिटी लिस्टमध्ये मी सगळ्यात शेवटि येतो."<br />"अरे तसं काहिही नाहि रे. मी ...."<br />"तू मघाशी म्हणालीस तू मला फोन केलेस, गेल्या चार आठवड्यात तू मला किती असे फोन केलेस गं? एक किंवा दोन आणि एस एम एस म्हणशील तर ते हि दोन शब्दांचे दोन, चार."<br />आता रीचाचा चेहरा एकदम गंभीर झाला होता.<br />"तुला काय म्हणायचय मी हे सगळ मुद्दाम करत होते. मी कुठल्यातरी महत्त्वाच्या कामात बिझी होते. आणि एवढच होत तर मग तु का नाहि फोन केलास मला?"<br />"रीचा गेले दोन वर्ष आपण रिलेशन मध्ये आहोत पण मला सांग तू किती वेळा स्वतःहून असे मला फोन केलास? आठवतय तुला?"<br />रीचा काहिच बोलली नाहि.<br />"हे बघ रीचा मला ह्या सगळ्या वादात पडायच नाहिये कारण आपण आधीही ह्या विषयावर बरेच वाद घातलेत. मी गेले काहि दिवस आपल्या रिलेशन बद्दल खूप गांभीर्यान विचार करतोय आणि मी ह्या निर्णयापर्यंत पोहोचलोय कि ईट्स नॉट वर्कींग एनी मोर."<br />"म्हणजे तुला काय म्हणायचय काय?"<br />"म्हणजे लेट्स हॅव अ ब्रेक अप."<br />"ब्रेक अप," <br />तिच्या काळजाला एकदम धस्स झालं. <br />"हो ब्रेक अप, रीचा आपल्या दोघांचे मार्ग खूप वेगळे आहेत. तुझ्या लेखी प्रेम हे दुय्यम स्थानावर येत आणि करीयर हे प्रथम. पण माझ्या दृष्टिने हे दोघेही घटक तितकेच महत्त्वाचे आहेत. तुला कळतय मी काय बोलतोय ते?"<br />"हो... पण सुजय प्लीज असा कुठलाही निर्णय आपण घाईघाईत घेऊ शकत नाहि. हे बघ सगळ काहि ठिक होईल. मला थोडा वेळ दे"<br />"किती वेळ? गेले वर्षभर मी तुझी नुसती वाटच पहात आहे पण तू कधी आलीसच नाहि, आणि... आणि ह्या सगळ्याला आता खूपच ऊशीर झालाय."<br />"ऊशीर झालाय? म्हणजे"<br />"म्हणजे आय एम इन्व्हॉल्व्ह इन समवन एल्स"<br />"काय?"<br />रीचा एकदम सुन्न झाली तिला सुजयन दिलेला हा दुसरा धक्का होता.<br />"तू असं करू शकत नाहिस सुजय. तुझं माझ्यावर खूप प्रेम आहे. सांग तू हे सगळ खोट आहे म्हणून. तू माझी चेष्टा करतोयस ना?"<br />"नाहि रीचा मी अगदी सीरियस आहे. आपण दोघं एकमेकांबरोबर कधीही सुखी होऊ शकणार नाहि. हे बघ मी तुझ्या करीयरच्या अजिबात विरोधात नाहि पण माझा आणि तुझा आयुष्याकडे बघण्याच दृष्टिकोन भिन्न आहे."<br />आता मात्र रीचाला रडू फुटलं तिला हे सगळच अनपेक्षित होत.<br />"रीचा हे बघ रडू नकोस. पण ज्या झाडाला वर्षानुवर्ष पाणी देऊन सुद्धा फळ येतं नसतील तर ते उपटून टाकल तर काय वाईट?"<br />रीचा स्वतःचे डोळे पुसत म्हणाली<br />"खर बोलतोयस तू सुजय, पण दोघांनी मिळून लावलेल्या झाडाला कधीच फळ येणार नाहित असं ठरवून उपटून टाकणारा तू एकटा कोण. हो मला कबूल आहे मला तुझ्यासारखं शब्दातून, स्पर्शातून प्रेम व्यक्त करता येत नाहि, पण म्हणून मी तुझ्यावर प्रेम करतच नाहि असा तर अर्थ होत नाहि ना. मी जरी तुझ्यापासून दूर असले तरी माझ्या ह्रदयात तर सदैव फक्त तूच असतोस ना. पण हे तुला कस काय कळणार. तू बरोबर बोललास आपले मार्ग भिन्न आहेत."<br />असं म्हणत रीचानं टेबलावर ठेवलेली आपली पर्स उचलून तिथून निघून गेली आणि सुजय नुसताच कोर्‍या चेहर्‍यानं तिच्या पाठमोर्‍या आकृतीकडे पहात राहिला. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-78052319252802973?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-4092120253791000272011-04-01T17:23:00.001+05:302011-04-01T17:26:56.736+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://kedusworld.blogspot.com/2011/03/blog-post.html">पूर्वसुत्र</a><br /><br />पुढे दोघांच्या भेटि चालूच होत्या, कदाचित कुठेतरी ते एकमेकांच्या परत जवळ यायला लागले होते. जतिन सोनलची कंपनि अगदी मनापासून एन्जॉय करत होता. तो पूर्वीपेक्षा अधिक खूश दिसत होता. नीताला त्याच्यातला हा बदल लक्षात येत होता, पण ती खूश होती कारण तिचा जतिन खूश होता. ती ह्या संपूर्ण प्रकरणापासून संपूर्णपणे अनभिज्ञ होती. एक दिवस असच जतिन, नीता, आणि श्रेयु मॉलमध्ये शॉपिंग करत होते. कपड्यांच्या सेक्शनमध्ये खरेदी करताना अचानक त्यांच्या समोर सोनल आली. जतिन क्षणभर गांगरून गेला, मग सोनलनच त्याच्याशी खूप वर्षानी भेटत आहे अशा अविर्भावात बोलायला लागली. जतिननं सोनलची आणि नीताशी ओळख करुन दिली. सोनल नीताशी खूपच आपुलकीने बोलली. पण सगळ्यात जास्त सोनलला आवडली ती श्रेयु, तिचं ते गोंडस गोजिरवाणं छोटसं रुप सोनलच्या अगदी मनात बसून गेलं होत. श्रेयुलापण तिच्या बाबाची हि मैत्रीण आवडली होती, तिनं तिच्याकडून एक कॅडबरीसुध्दा मिळवली. घरी जाताना नीतानं जतिनसमोर अगदी मोकळेपणाने सोनलच कौतुक केलं, जतिन त्यावर काहिहि न बोलता अगदी शांतपणे सगळ ऐकत होता. <br /><br />त्या दिवशी सकाळी जेव्हा जतिन ऑफिसमध्ये पोहोचला तसा त्याला एक एस एम एस आला, सोनलचाच होता तो, ती त्याला दुपारी लंच करता बाहेर बोलावत होती. जतिननं सुद्धा तिला लगेच होकार कळवला. बरोबर दुपारी दिड वाजता ते मधुमालती मध्ये भेटले. नेहमीप्रमाणेच सोनल आधीपासून येऊन बसली होती. जतिन टेबलजवळ पोहोचला आणि त्यान तिला एक गोड असं स्मित दिलं, तिनं पण त्याला स्मित दिलं पण तरीही आज ती काहिशी गंभीर वाटत होती, मग जतिनच तिला म्हणाला.<br />"काय ग! काय झालं? आज अशी गंभीर का वाटतेय?"<br />सोनलन त्याच्याकडे पाहिल आणि म्हणाली.<br />"जतिन मला तुझ्याशी एका महत्त्वाच्या पण नाजूक विषयावर बोलायचय"<br />"हो बोल ना, काहि प्रॉब्लेम आहे का?"<br />"नाहि रे प्रॉब्लेम असा काहिच नाहि."<br />"जतिन आपल्या आयुष्यात जे काहि घडलं तो आपल्या नशीबाचा भाग होता. आपण एक होऊ शकलो नाहि. गेल्या दहा वर्षात मी नशीबाचे इतके खेळ अनुभवलेत कि आता कशाचेच काहि वाटत नाहि. पण ह्या सगळ्यात एक गोष्ट मात्र नक्की कि आज मी एकटि आहे, संपूर्ण एकटि. मला माझं असं कोणीच नाहि. जे हवे होत त्यांतले काहि मिळाले तर काहि गमावलं, मी तक्रार करत नाहि कारण मी ते हे सगळ मीच स्वीकारल होतं. पण त्या दिवसापासून माझ्या मनात एक वेगळीच इच्छा जागृत झाली आहे."<br />"वेगळीच इच्छा म्हणजे?"<br />"त्या दिवशी मी श्रेयुला पाहिल आणि वाटल माझं पण असं कोणी तरी असावं. जे माझं स्वताच असेल."<br />"असं कोड्यात नको बोलु गं, तुला काय म्हणायचय ते स्पष्ट सांग ना?"<br />"जतिन, मला आई व्हायचंय"<br />"आई?"<br />"पण ते कसं शक्य आहे?"<br />"हो शक्य आहे आणि मला आई व्हायचंय तेही तुझ्या बाळाची."<br />"काय... तू काय बोलते आहेस तुला तरी कळतय का?"<br />"होय मी पूर्णपणे विचार करुनच बोलतेय."<br />"हे कधीच शक्य नाहि."<br />"जतिन, का शक्य नाहि हे, मी तुझ्याशी लग्न करायच म्हणत नाहिये रे, फक्त तुझ्याकडे माझं मातृत्व मागते आहे. मी गेले काहि दिवस ह्यावर खूप विचार केला आणि मगच तुझ्याशी बोलते आहे."<br />"सोनल, हे कधीच शक्य नाहि, मी हे असं काहिच करु शकणार नाहि, मी नीताचा विश्वासघात करू शकत नाहि. ती माझ्यावर अगदी मनापासून प्रेम करते... आणि मी हि तिच्यावर तितकच प्रेम करतो. सोनल, तुला जर आईच बनायचंय देन यू कॅन ऍडॉप्ट अ चाईल्ड, पण तू जो विचार करते आहेस तो पूर्णपणे चुकीचा आहे." <br />"जतिन, मी जरी कोणाला ऍडॉप्ट केलं तरी ते माझ्या गर्भातून आलेलं नसेल, माझ्या हाडामांसाचं नसेल, तुला कसं सांगु पण एखाद्या जीवाला आपल्या उदरातून जन्म देण हे किती सुखावह असतं ते. हे जाणण्याकरता स्त्रीच व्हाव लागतं. आई होण हि निसर्गानं प्रत्येक स्त्रीला दिलेल एक वरदान आहे आणि मी अजूनही त्यापासून वंचितच आहे. राहिली गोष्ट नीताचा विश्वासघात करण्याची तर आपण आपल्या बाळाला जन्म देऊन तिच्या तुझ्या वरच्या प्रेमाला किंवा तुझ्या तिच्यावरच्या प्रेमाला कुठेच तडा पोहचवत नाहि. मी तुला प्रॉमीस करते मी आपल्या बाळाला तुझ्याबद्दल कधीच काहि सांगणार नाहि, मी तुझं नाव पण त्याला देणार नाहि. आणि मुख्य म्हणजे मी आपल्या बाळासबोत कायमची अमेरीकेला निघून जाईन."<br />जतिन काहिच बोलला नाहि, तो एका विचित्र अशा द्विधा मन स्थितीत अडकला होता. एकिकडे त्याला सोनलच म्हणण कुठेतरी पटत होत पण दुसरीकडे नीताबद्दलची अपराध्याची भावना त्याला सलत होती. त्याच डोक पूर्णपणे सुन्न झालं होत.<br />"जतिन, प्लीज नाहि म्हणू नकोस. तू मला लगेच कुठलाच निर्णय देऊ नकोस, पाहिजे तर विचार कर आणि मग सांग. आपण दोन दिवसांनी म्हणजे शुक्रवारी परत भेटु. पण मला खात्री आहे तू मला निराश करणार नाहिस."<br />जतिनं काहिहि न बोलता तसाच ऊठुन निघून गेला. काय चूक आणि काय बरोबर त्याला काहिच कळत नव्हतं. एकिकडे त्याला कळत होत कि सोनल खूपच एकटि आहे आणि ती म्हणते तशी तिला तिच्या कोणाची तरी गरज आहे, पण मग नीता? ती तर त्याच्यावर आपलं सर्वस्व अर्पण करून त्याच्याबरोबर संसार करत होती. नीतानं जतिनला अशावेळी मानसिक आधार दिला होता जेव्हा त्याला त्याची नितांत अवश्यकता होती. पुढचे दोन दिवस असेच विचार करण्यात गेले. मधे एक दोन वेळा सोनलचे त्याला एस एम एस पण आले होते, प्रत्येकवेळि ती त्याला ती कशी एकटि आहे हेच पटवून द्यायचा प्रयत्न करत होती. जतिनवर आता दडपण वाढत चालल होतं, तो घरातही उदास रहायला लागला होता, त्याच कशातच लक्ष लागत नव्हत, नीताच्या पण हि गोष्ट लक्षात आली होती पण तिनं असेल कदाचित ऑफिसमध्ये टेन्शन असा विचार करत कानाडोळा केला होता आणि असपण जतिन तिच्याशी ऑफिस मधल्या गोष्टींबद्दल कधीच बोलत नसे. गुरुवारी रात्री जतिनला अजिबात झोप येत नव्हती, तो नुसताच बिछान्यावर पडून उद्या सोनलला काय निर्णय द्यायचा ह्याचा विचार करत होता. ’काय कराव काहिच कळत नाहिये, काय हरकत आहे, एके काळी मी सोनलवर जिवापाड प्रेम करत होतो आजही कुठेतरी ती माझ्या ह्रदयात आहे. ती मला तिच्याबद्दल लग्न तर करायला सांगत नाहिये फक्त आमच्या प्रेमाचं प्रतिक मागते आहे. बरे ती म्हणते तसं जर ती कायम अमेरीकेला सेटल होणार असेल तर मग काय बिघडलं. राहिली गोष्ट नीताची तर ती समजुतदार आहे, पुढे काहि दिवसांनी तिला सगळ काहि सांगता येईन. शुड आय से येस टु सोनल?" तो कुठल्याच अशा ठाम निर्णयापर्यंत पोहोचत नव्हता.<br />दुसऱ्या दिवशी सकाळीच सोनलन त्याला परत मधुमालतीला लंच करता बोलावल. बरोबर दिड वाजत दोघं हॉटेलमध्ये भेटले. दोघांचेही चेहेरे एकदम गंभीर होते. मग सोनलन वेटरला जेवणाची ऑर्डर दिली. तिनं जतिनच्या हातावर आपला हात ठेवला आणि त्याला विचारल.<br />"जतिन, मग काय ठरलं तुझं? आय होप तू तयार आहेस."<br />"होय, पण"<br />"वा, आता प्लीज कुठलाही पण नको. मी उद्याचीच डॉक्टरांची अपॉइंटमेंट घेते."<br />जतिन आता पुन्हा संपूर्णपणे द्विधा मन स्थितीत गेला होता. <br />"जतिन, अरे तू इतका का विचार करतोयस? अरे आपण आपल्या बाळाला जन्म देतो आहोत आणि तेहि मेडिकल सायन्सची मदत घेऊन कुठलेही शरीर सबंध ठेवून नाहि रे."<br />जतिन काहिच बोलला नाहि. पुढे सोनल त्याला ती जे काहि म्हणते आहे हे कसे बरोबर आहे पटवून देण्याचा प्रयत्न करत होती आणि ती बरीचशी यशस्वीपण झाली होती.<br /><br />जतिन अजूनही तसाच डिस्टर्ब वाटत होता. संध्याकाळी जेव्हा तो घरी पोहोचला तसं नेहमीप्रमाणे श्रेयु त्याला येऊन बिलगली, पण जतिननं तिला काहिच प्रतिसाद दिला नाहि. तो नुसताच सोफ्यावर बसून राहिला. मग श्रेयु परत आपल्या खेळात मग्न झाली, नीताच्या मात्र हि गोष्ट खूपच खटकली. ती जतिनच्या जवळ येऊन बसली, मग आगदि प्रेमानं त्याचा हात हातात घेत म्हणाली.<br />"काय रे सगळ ठिक आहे ना? गेले काहि दिवस मी पाहतेय तू खूपच डिस्टर्ब दिसतोयस. ऑफिसमध्ये काहि प्रॉब्लेम आहे का?"<br />जतिननं निर्विकारपणे तिच्याकडे पाहिल आणि म्हणाला<br />"काहि नाहि जरा थकलोय बस."<br />पण नीताला कळत होत कि त्याच कुठेतरी काहीतरी बिनसलय, मग जास्त ताणत बसता ती म्हणाली.<br />"ठिक आहे, चल पटकन फ्रेश हो मी जेवायला वाढते."<br />जतिन फ्रेश होऊन जेवायला बसला, पण त्याच जेवणात लक्षच नव्हत तो स्वतःच्याच तंद्रीत होता. आता मात्र नीताला त्याची खूपच काळजी वाटायला लागली होती. रात्री झोपताना नीता जतिनच्या उशाशी येऊन बसली, मग हळूवारपणे त्याच डोक स्वतःच्या मांडीवर ठेवलं आणि त्याच्या केसांतून हात फिरवत त्याला म्हणाली.<br />"जतिन, मी तुला आजपर्यंत असं टेन्शनमध्ये कधीच पाहिल नव्हत, तुझं काहि तरी बिनसलय. मी तुला फोर्स करणार नाहि. पण मला सांगितलंस तर कदाचित तुला थोडं हलक वाटेल."<br />जतिननं तिच्या डोळ्यात पाहिल, त्याला तिच्या डोळ्यात त्याच्याबद्दलची प्रचंड काळजी दिसत होती. ती अगदी मनापासून बोलत होती.<br />"तुला एक सांगु जेव्हा मी तुझ्याशी लग्न केलं, तेव्हा मी माझं सर्वस्व तुला अर्पण केलं. माझा तुझ्यावर पूर्णपणे विश्वास आहे, आणि तू कधीही चुकीचा निर्णय घेणार नाहिस ह्याची मला खात्री आहे. जेव्हा मी माझ्या बाबांचं घर सोडून तुझा हात पकडला तो तुझी आयुष्यभर साथ देण्याकरता, तेव्हा तू स्वतःला एकट समजु नकोस मी तुझ्याबरोबर कुठल्याही संकटाला सामोरं जायला तयार आहे. पण असा शांत राहु नकोस रे."<br />जतिननं तिला एक गोड स्मित दिलं आणि म्हणाला.<br />"काहि नाहि एक महत्त्वाचा निर्णय घ्यायचा होता म्हणून विचारात पडलो होतो. पण आता मी निर्णय घेतलाय. तू झोप आता खूप रात्र झालीय."<br />मग जतिन आणि नीता दोघेही झोपी गेले.<br /><br />दुसऱ्या दिवशी म्हणजे शनिवारी सकाळि जतिन नेहमीपेक्षा लवकरच उठला, तो संपूर्णपणे तणावमुक्त वाटत होता. नीता अधिच उठली होती ती किचनमध्ये तिची रोजची सकाळची काम आटोपतं होती. जतिनपण उठून किचनमध्ये गेला आणि किचनच्या दरवाज्यात उभा राहुन शांतपणे नीताकडे पहात राहिला. नीता आपल्याच तंद्रीत काम करत होती, तेवढ्यात तिचं लक्ष जतिनकडे गेलं तशी ती एकदम दचकली मग म्हणाली<br />"अरे, तू इतक्या लवकर उठलास? आज तर शनिवार आहे तुला सुट्टी आहे ना?"<br />जतिन तिच्याजवळ गेला मग तिचा हात हातात घेत म्हणाला.<br />"थँक्स नीता."<br />"कशाबद्दल?"<br />"काहि नाहि असंच, चल लवकर आवर आपण आता महाबळेश्वरला चाललोय"<br />"महाबळेश्वर? आणि असं अचानक?"<br />"बस काहिहि बोलु नकोस आपण तासाभरात निघतोय."<br />असं म्हणून तो तिथून निघून गेला, नीता स्वतःशीच हसली आणि पुन्हा उत्साहानं कामाला लागली. तासाभरात तिघेही तयार होऊन कारमध्ये बसले. जतिन गाडी स्टार्ट करणार तेवढ्यात त्याचा फोन वाजला, समोरन सोनल फोन करत होती. जतिननं फोन सायलेंट मोडवर टाकला आणि नीताकडे पाहिलं. नीता त्याच्याकडे प्रश्नार्थक नजरेने पहात होती. त्यान पटकन एक एस एम स टाईप केला आणि सोनलला पाठवला, मग गाडी स्टार्ट केली आणि महाबळेश्वरचा रस्ता धरला.<br />इथे सोनल खूपच काळजीत पडली होती कि जतिन फोन का उचलत नाहिये तिनं दोन तीन वेळा ट्राय केला पण समोरन काहिच उत्तर नव्हत, तेवढ्यात तिला जतिनचा एस एम एस मिळाला त्यात लिहिल होत "आय कान्ट डु धीस, सॉरी. मला विसरून जा". सोनलन तो एस एम एस वाचला आणि तिचे डोळे पाणावले, तिनं आपले दोन्ही हात चेहेऱ्यावर ठेवले आणि जोरजोरात रडू लागली.<br /><br />सोमवारी संध्याकाळि नेहमीप्रमाणे जतिन ऑफिसमधून घरी येत होता, बिल्डिंगच्या पार्किंग लॉटमध्ये गाडी लावून तो घराच्या दिशेने निघाला तेवढ्यात त्याला एक एस एम एस आला त्यान तो ओपन केला तर तो सोनलचाच होता त्यात लिहिल होत "जतिन, थँक्स फॉर एव्हरीथिंग. तुला हा मेसेज जेव्हा मिळेल तेव्हा मी इंडिया सोडून कायमची निघून गेलेली असेल. तुला विसरण ह्या जन्मात तरी शक्य नाहि. फक्त तुझीच सोनल" आणि तो मेसेज वाचून जतिनचे डोळे पाणावले होते. <br /><br />समाप्त</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-409212025379100027?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-27732354227248808052011-03-25T15:42:00.001+05:302011-04-01T17:23:17.801+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><a href="http://kedusworld.blogspot.com/2011/02/blog-post.html">पूर्वसुत्र</a><br /><br />पुढे दोन दिवस दोघेही आपापल्या कामात खूपच बिझी होते. तिसऱ्या दिवशी सोनलनी परत जतिनला फोन केला.<br />"काय साहेब कुठे आहात?"<br />"सोनल... अगं मी इथेच आहे जरा बिझी होतो एवढच. बोल आज कशी आठवण झाली?"<br />"काहि नाहि सहजच, आज दुपारी थोडा वेळ होता म्हंटलं तुला जर वेळ असेल तर थोडं शॉपिंग करुया."<br />"शॉपिंग... अं... आज थोडं बिझी आहे परत कधी तरी जाऊया?"<br />"का रे घाबरलास का, माझ्याबरोबर तुला कोणी पाहिल आणि तुझ्या बायकोला सांगितलं तर?"<br />आणि ती हसायला लागली.<br />"नाहि गं तसं काहि नाहि, खरच आज जरा बिझी आहे पण प्रॉमीस उद्या आपण नक्की जाउ शकतो. तसं पण उद्या शुक्रवार आहे आणि परवा सुट्टी त्यामुळे वर्कलोड पण कमी असेल"<br />"बर ठिक आहे, उद्या सकाळी मी फोन करेन"<br />असं म्हणून तिनं फोन ठेवला. इथे जतिन मात्र स्वतःशीच विचार करु लागला. ’मी सोनलला नाहि का म्हटल, आज तर तस काहिच विशेष काम नाहिये. मग मी तिला टाळल? पण का? का खरच सोनल म्हणाली तसं मी घाबरलो होतो आणि त्याच भरात तिला नाहि म्हणालो. पण मग उद्याच काय शॉपिंग म्हणजे पब्लिक प्लेसमध्ये खरच कुणी पाहिल आणि नीताला सांगितलं तर नसते गैरसमज होतील. काय कराव?’ तो स्वतःच्या जागेवरून उठला आणि खिडकीजवळ जाऊन बाहेर बघत विचार करू लागला. ’मी असं कसं वागु शकतो सोनलशी! एके काळि मी तिच्यावर अगदी जिवापाड प्रेम केल होत, आजही ती मला मनापासून आवडते. ठिक आहे आम्ही एकत्र येऊ शकलो नाहि पण मैत्री तर कधीच तुटू शकत नाहि ना. आज ती मला तिचा एक चांगला मित्र मानते आहे मग मी तिच्या मैत्री खातर एवढपण करु शकत नाहि का? आज इथे ती एकटि आहे तिला माझ्या मैत्रीची खूप गरज आहे त्यामुळे मला तिला एका चांगल्या मित्राचा आधार दिलाच पाहिजे. राहिली गोष्ट नीताची तर बघून घेऊ तेव्हा काय सांगायच ते.’ असा विचार करताच जतिनला थोडं हलक वाटल. एकिकडे त्यालाही हे माहिती होत कि नीताला जे कारण तो सांगणार होता ते तिला पटण्यासारखं नव्हत पण तो त्या गोष्टीचा विचार करण्याच्या तयारीत आता नव्हता.<br /><br />दुसऱ्या दिवशी तो ऑफिसला जायला निघाला ते जरा चांगले कपडे घालूनच, नीतान त्याला त्याबद्दल हटकल पण, त्यावर त्यान क्लायंट व्हिजिट असल्याच सांगितलं. कदाचित त्यान आजपर्यंत नीताशी बोललेल हे पहिलंच खोट होत, तो स्वतःशीच खजील झाला. मग काहिहि न बोलता पटकन तयार होऊन ऑफिसला निघून गेला. साधारण साडेअकरा वाजता सोनलनं त्याला फोन केला आणि दुपारी एक वाजता स्प्रिंट मॉलच्या गेटवर बोलावल. सोनलनं पहिले शॉपिंग आणि मग दुपारचं जेवण असा दोन तासाचा कार्यक्रम बनवला होता. जतिन बरोबर एक वाजता मॉलच्या गेटजवळ पोहोचला, सोनल आधीपासूनच येऊन तेथे उभी होती. पार्किंग लॉटमध्ये गाडी पार्क करून दोघंही मॉलमध्ये गेले. सोनलनं भरपूर शॉपिंग केलं, मग निघताना दोघांनी मॅक्डोनाल्डस मध्ये जेवण केल. दुपारी तीन सव्वातीन वाजता त्यान सोनलला तिच्या ऑफीसच्या गेटजवळ सोडल आणि तो स्वतःच्या ऑफिसमध्ये निघून गेला. दुपारी बराच वेळ बाहेर गेल्यामुळे जतिन त्या दिवशी ऑफिसमधून जरा उशीराच निघाला, त्यानं गाडी स्टार्ट केली आणि आपल्या घराच्या दिशेने निघाला. विचारांच्या नादात त्याच्या डोळ्यासमोरून सोनल बरोबर व्यतीत केलेली आजची दुपार एखाद्या सिनेमा सारखी जाऊ लागली. तो स्वतःशीच हसला आणि विचार करु लागला. ’किती छान वेळ गेला आज सोनल बरोबर, खरच तिच्यात एक वेगळाच ग्रेस आहे, तिचं बोलण, तिचं ते खळखळून हसण, तिचं ते मधुन मधुन स्वतःच्याच केसांतून हात फिरवणं खरच आगदी वेड लावत जीवाला. तिच्या बोलण्यातून जो उत्साह ओसंडत असतो तो समोरच्याला आगदी भुलवून टाकतो. परत कधी भेटेल ती आता.’&nbsp; विचारांच्या तंद्रीत तो कधी घरी आला ते त्यालाच कळल नाहि. आज तो नेहमीपेक्षा जरा जास्तच खूष वाटत होता. नीताला त्याच्यातला हा बदल अगदी प्रकर्षाने जाणवला, पण ती काहिच बोलली नाहि त्याला असं खूष ती कदाचित पहिल्यांदाच बघत होती. दिवसभराचा एवढा थकवा असूनसुद्धा जतिनला बिछान्यावर पडल्या पडल्या लगेच झोप येत नव्हती. कदाचित त्याला ओढ लागली होती सोनलच्या पुढच्या भेटीची.<br /><br />पुढे दोघांच्या भेटी काहि ना काहि कारणाने होतच राहिल्या. दुपारचं लंच असो किंवा शॉपिंग दोघेही अगदी मनसोक्त एकमेकांच्या सहवासाचा आनंद लुटत असतं. एक दिवस लंच टेबलवर जतिनन परत ती जुनी जखम कुरडली, तो म्हणाला.<br />"सोनल तू मला सोडून गेलीस, त्यानंतर माझं काय झालं असेल ह्याचा तू कधी विचार केला होतास?"<br />सोनल काहिच बोलली नाहि ती नुसतीच त्याच्याकडे बघत होती.<br />"तू गेलीस आणि मी पुरता कोलमडून गेलो होतो. मला कशातच रस वाटत नव्हता. तो दिवस मी कधीच विसरू शकणार नाहि जेव्हा मला माझ्या बाबांच्या निधनाची बातमी कळली आणि मला तातडीनं गावाला जायला लागलं. मला आठवतय त्याच काळात तुझे सुद्धा अमेरीकेला जायचे प्रयत्न चालु होते. पंधरा दिवसांनंतर मी जेव्हा परत आलो तेव्हा तू इथे नव्हतीस. तुझ्या रुममेटनी सांगीतल कि तू अमेरीकेला गेलीस म्हणून, त्यांनीच मला तुझ्या पुण्याच्या घरचा फोन नंबर दिला. मी पुण्याला तुझ्या घरी फोन पण केला होता पण त्यांनी मला काहिच नीट प्रतिसाद दिला नाहि, तुझा साधा अमेरिकेतला फोन नंबर पण दिला नाहि. मग तुला मी भरपूर ई मेल पाठवली. पहिल्यांदा तू एखाद दोन शब्द असलेले रीप्लाय तरी पाठवायची पण नंतर ते पण बंद केलस. वर्षभर मी तसाच वेड्यासारखा वागत होतो. कशातच लक्ष लागत नव्हत, मग विचार केला कि मुंबई सोडून गावाला जायचं ते कायमच. सगळ विसरून जायचं आणि नव्यान आयुष्य परत सुरु करायच. पण त्या काळात मला खऱ्या अर्थानं सावरल तर ते करण आणि प्रियानं. त्यांनी मला खूप आधार दिला, दोघांनी मला खूप समजावलं, हळूहळू मी पण सावरत गेलो, लवकरच मला इथे जॉबही मिळाला. पुढे नीताशी लग्न झालं आणि खऱ्या अर्थानं माझी भटकलेली गाडी रुळांवर आली."<br />जतिनन सोनलसमोर सगळ भडाभडा बोलून टाकल. सोनल पण अगदी शांतपणे ते सगळ ऐकत होती. जतिनच बोलण ऐकून तिचे डोळे पाणावले होते. तिने आपले दोन्ही हात स्वतःच्या चेहऱ्यावर ठेवले आणि ती मुसमुसून रडू लागली, पण क्षणार्धात ती शांत झाली, आणि आपले डोळे पुसत जतिनला म्हणाली.<br />"आय एम सॉरी, जतिन बट आय वॉज हेल्पलेस. तुला तर माहितच होतं कि मी किती करीयर ओरिएन्टेंड होते ते. तू गेलास आणि लगेच दुसऱ्या दिवशी मला हॉवर्ड मधुन ऍडमिशन कन्फॉर्मेशन लेटर आलं. मी हि संधी वाया घालवु शकतच नव्हते, आणि तुलाहि ते माहित होतच कि आज ना उद्या मी अमेरीकेला जाणारच होते म्हणून, बर तुला कॉन्टॅक्ट तरी कसा करणार तुझा मोबाईल बंद होता आणि तुझ्या गावाचा नंबर पण माझ्याकडे नव्हता. मग मी प्रिया कडे मेसेज ठेवून पुण्याला गेले. घरच्यांना खूपच आनंद झाला. बोलता बोलता मी तुझ्याबद्दल आणि आपल्या प्रेमाबद्दल पण सांगितलं तर मला घरच्यांनी जवळ जवळ विरोधच केला, आणि पुढे दोनच दिवसांत मला अमेरीकेला जाव लागल."<br />जतिन तिचं बोलण शांतपणे ऐकत होता.<br />"तिथे गेल्यावर माझी खरी परीक्षा सुरु झाली होती, नवीन देश, नवीन लोक सगळच निराळं. मला त्या वातावरणात स्वतःला ऍडजस्ट व्हायलाच बरेच दिवस गेले. हॉस्टेलची ती छोटीशी रुम, कुठल्यातरी दुसऱ्याच देशांतून आलेल्या त्या रुम मेट्स आणि त्याच्याबरोबर कराव्या लागणाऱ्या त्या रोजच्या ऍडजेस्टमेन्ट्स. माझं पुरत जगच बदलून गेलं होत रे. तुला सांगते कि स्कॉलरशिप पण इतकी तुटपुंजी मिळायची कि माझा रोजचा खर्च आणि अभ्यासाचं सामान आणताना सगळे पैसे संपून जायचे. त्या काळात फोन पण आजच्या सारखे स्वस्त नव्हते त्यामुळे मी घरी सुद्धा अगदी क्वचितच फोन करत असे. पुढे त्या नव्या वातावरणात ऍड्जस्ट होण आणि तो भयंकर अभ्यास यातच माझा संपूर्ण वेळ जायचा. ई मेलहि हार्डली चेक करायचे आणि तेही कॉलेजच्या लायब्ररीतून आणि थोड्या कालावधीपर्यंत. पण खर सांगु असा एकही दिवस गेला नसेल कि जेव्हा मी तुझी आठवण काढली नसेन. हळूहळू मी तिथे व्यवस्थित सेट झाले, नवीन मित्र मैत्रीणी मिळाले. रोजच्या रुटिनमध्ये इतकी बिझी असायचे कि मला स्वतःला सुद्धा वेळ नव्हता. बघता बघता दोन वर्ष कशी गेली कळलच नाहि. आता परत यायचं होत पण तेवढ्यात माझा परफॉर्मन्स पाहुन युनिव्हर्सिटीनी मला सहा महिन्याच्या एका सर्टिफिकेट कोर्सची ऑफर दिली. माझा वीजा पण अजुन सहा महिन्यांचा बाकि होता. म्हटलं सहा महिने तर आहे हा कोर्स पूर्णं करू आणि मग परत येऊ. पण दोन तीन महिन्यातच प्रियाच इमेल आलं कि तुझं लग्न झालय म्हणून. मग माझी इथे परत यायची इच्छाच निघून गेली. मग मी पण विचार केला भारतात कशाला जायचं? ज्याच्या ओढीन मी इथे येणार होते तो माझा राहिलेलाच नव्हता, मग त्यापेक्षा इथेच जॉब शोधला तर? पण त्याच काळात नुकतेच अमेरीकेत झालेल्या हल्ल्यामुळे वीजा मिळणं तसं कठिणच होत. अशातच माझी स्टिफनशी ओळख झाली, तो मी ज्या कंपनीत प्रोजेक्ट करायला जायचे तिथेच काम करायचा. पुढे आमची मैत्री वाढत गेली त्याला मी खूप आवडायची, आणि एक दिवस त्यान मला लग्नासाठी विचारल मग. मी त्याला निर्णय द्यायला थोडा वेळ मागितला. घरच्यांशी बोलायच तर त्यांनी तुलाच विरोध केला होता त्यामुळे स्टिफनबद्दल बोलायचा प्रश्नच नव्हता. खूप विचार केला त्याच्याशी लग्न करून मला तिकडचं कायमच नागरिकत्व मिळणार होत तर दुसरीकडे इकडच्या सगळ्यांचीच आठवण येत होती. मी पूर्णपणे कन्फ्यूज झाले होते. बराच विचार केला, तिकडच्या मित्र मैत्रिणींनी पण त्याच्याशी लग्न कर असच सजेस्ट केलं आणि मी शेवटि लग्न केल आणि सोनल स्टिफन जॉन्स बनले. ह्या लग्नामुळे मला फायदा झाला तो म्हणजे तिकडचं नागरिकत्व कायमच मिळाले. आधी सगळ ठिक चालल होत पण नंतर आमच्यात खटके उडायला लागले कदाचित त्याला माझं करियरमध्ये त्याच्यापुढे जाण पचनी पडत नव्हत, आणि एक दिवस सगळ संपल. आम्ही अजुनही डिवोर्स घेतलेला नाहि पण आज पाच वर्ष झाली मला स्टिफन कुठे आहे हेही माहिती नाहि. बघ ना नियतीचा खेळ किती अजब असतो ते."<br />जतिन तिचं सगळ म्हणण शांतपणे ऐकत होता, त्याचे डोळे पाणावले होते. त्यान स्वतःचा हात तिच्या हातावर ठेवला आणि म्हणाला.<br />"आय एम सॉरी सोनल, मी तुला चुकीची समजलो होतो. पण आता ह्या सगळ्याला खूपच ऊशीर झालाय."&nbsp;&nbsp; <br />ती नुसतीच हसली आणि मग दोघे परत आपापल्या दिशेला निघून गेले. त्या रात्री जतिनला अजिबात झोप आली नाहि. रात्रभर तो फक्त सोनलचाच विचार करत होता. ’किती चुकीची समजत होतो मी तिला, खरच ह्यात चूक कुणाची, तिची, माझी, कि परिस्थितीची. पण सत्य हेच आहे कि आज आमचे दोघांचे मार्ग वेगळे आहेत. पण सोनल खूपच एकटि आहे, तिला आज तिचं असं कोणीच नाहि, मी काहि नाहि तर कमीत कमी एखाद्या मित्राची तर साथ देऊ शकतो ना. छे सगळच विचित्र आहे.’ तिथे सोनलची अवस्था पण ह्यापेक्षा काहि वेगळी नव्हती. <br /><br /><div style="text-align: right;">पुढील भाग लवकरच..</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-2773235422724880805?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-71882906836667684982011-02-24T16:07:00.001+05:302011-03-25T15:41:30.829+05:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">मॉलच्या पार्किंग लॉट मध्ये कार पार्क करत जतिन घाईतच आत शिरला. समोरच्या पारदर्शक लिफ्टमध्ये चढून तो चवथ्या मजल्यावरच्या खेळण्यांच्या दुकानात शिरला. तिथुन त्यान एक छान मोठा टेडि विकत घेतला. मग बील पे करण्यासाठी काऊंटरवर आला, तेवढ्यात त्याचा मोबाईल फोन वाजला. एकिकडे फोन कानाला लावत त्यान काऊंटरवर बिलं पे करायला कार्ड दिलं. समोरन नीता बोलत होती.<br />"अरे कुठे आहेस? साडेसात वाजलेत, पाहुणे पण यायला सुरुवात झाली आहेत आता."<br />"अगं... हो....हो... पोहोचतोच आहे दहा मिनिटात."<br />"आणि हो येताना मॉन्जीनिजमधुन केक कलेक्ट करायला विसरू नकोस."<br />"हो आहे लक्षात माझ्या... श्रेयु तयार झाली?"<br />"हो केव्हाच तिचे सगळे फ्रेण्ड्स पण आलेत."<br />"बर पोचलोच"<br />जतिनन कार्डच्या पावतीवर सहि केली, आणि सुंदर अशा कागदात गिफ्टव्रॅप केलेला टेडि घेउन बाहेर आला. मग बाजूलाच असलेल्या केक शॉपमध्ये गेला आणि आधीपासूनच बुक केलेला केक घेऊन बाहेर आला. आता एका हातात केकचा बॉक्स आणि दुसऱ्या हातात तो मोठा टेडि अशी कसरत करत तो लिफ्टच्या समोर जाऊन उभा राहिला, थोड्याच वेळात लिफ्ट पण आली. लिफ्टच दार ऊघडलं आणि जतिनच लक्ष लिफ्टमधून बाहेर येणाऱ्या त्या व्यक्तीकडे गेलं तसे त्याच्या चेहऱ्यावर आश्चर्य आणि आनंद असे दोन्ही भाव एकदम एकवटून आले. त्याच्यासमोर सोनल उभी होती. सोनलपण जतिनकडे आश्चर्यानं बघत राहिली आणि नकळत तिनं आपले दोन्ही हात स्वताच्य तोंडावर ठेवले आणि ती आनंदानं जतिनकडे पहात हसू लागली. ती मोठ्या उत्साहात जतिनला म्हणाली.<br />"जतिन, तू... तू कसा इथे?"<br />"सोनल हे तर मी तुला विचारायला हव. तू इथे कशी?"<br />"आले तुला भेटायला"<br />आणि दोघं हसू लागले.<br />"कशी आहेस"<br />"मजेत, आणि तू कसा आहेस?"<br />"खूप मजेत. तू अमेरीकेहून आलीस तरी कधी?"<br />"झाला आता एखादा महिना, आता इथेच सेटल व्हायचा विचार आहे."<br />"वा छान."<br />"पण तू हे सगळ सामान घेऊन चालला कुठे आहेस?"<br />"घरी, अरे बापरे खूपच उशीर झालाय, चल मला निघायला हव"<br />असं म्हणत तो लिफ्टच्या दिशेने चालु लागला.<br />"अरे तुझा फोन नंबर तर दे."<br />"९८७६२३२३२३"<br />"मी तुला फोन करीन"<br />"नक्कीच, मी तुझ्या फोनची वाट पाहिल"<br />लिफ्टमध्ये शिरता शिरता जतिन तिला म्हणाला. जशी लिफ्ट ह्ळुहळु खाली उतरू लागली सोनल स्वतःशीच हसली आणि रेलिंगच्या खाली उतरणाऱ्या जतिनकडे नुसतीच पहात राहिली.<br /><br />श्रेयुची बर्थ डे पार्टि खूपच छान झाली. जतिन आणि नीतान पाहुण्यांची सरबराई करण्यात कुठेही कसर सोडली नव्हती. रात्री दोघाही इतके थकले होते कि बिछान्यात पडल्या पडल्या दोघांचा कधी डोळा लागला ते कळलच नाहि. दुसऱ्या दिवशी सकाळी नेहमीप्रमाणे आवरून जतिन गाडीत बसला. गाडी स्टार्ट केली आणि ऑफिसच्या रस्ताला लागला तसं त्याला जाणवलं कि काल संध्याकाळपासून कदाचित तो पहिल्यांदाच एवढा रीलॅक्स होता. विचारांच्या नादात त्याला काल संध्याकाळचा तो मॉल मधला प्रसंग आठवला. "सोनल.." तो स्वतःशीच पुटपुटला आणि त्याच्या शरीरातून एक वेगळीच लहर येऊन गेली. त्याच्या मनात विचारांच्या लहरी वाहु लागल्या. ’किती छान दिसत होती ती, निळ्या रंगाची जीन्स आणि त्यावर पांढरा टॉप. गोल चेहरा, घारे डोळे, गोरा रंग आणि थोडसं नकटं नाक आणि वाऱ्यावर भुरभुरणारे तिचे ते सुंदर मऊ मोकळे केस. खरच अजूनही तेवढीच सुंदर दिसत होती ती.’ तो स्वतःशीच हसला. विचारांच्या तंद्रीत तो ऑफिसच्या पार्किंग लॉटमध्ये कधी शिरला ते त्यालाच कळल नाहि. ऑफिसमध्ये जाऊन तो आपल्या रोजच्या कामाला लागला, पण तरीही त्याच्या डोक्यातून सोनल काहि केल्या जात नव्हती. त्याच्या जुन्या आठवणी पुन्हा पुन्हा जागृत होत होत्या. तेवढ्यात त्याचा मोबाईल फोन वाजला, डिस्प्ले वर कुठलातरी वेगळाच नंबर होता त्यानं फोन कानाला लावला.<br />"हॅलो"<br />"हॅलो, इज धिस जतिन?"<br />"होय जतिनच.... सोनल?"<br />"बरोबर... माझा आवाज ओळखला तर?"<br />"म्हणजे काय असा कसा विसरेन, पण तू विसरलीस"<br />"नाहि रे फक्त खात्री करून घ्यायला आधी नाव विचारल."<br />आणि दोघंही हसू लागले.<br />"बरं तू आहेस तरी कुठे आता?"<br />"ऑफिसमध्ये"<br />"अरे म्हणजे कुठल्या एरीयात... अजूनही तसाच आहेस... डंबो."<br />"मी मेकर्स चेंबर्स अंधेरीला, आणि तू"<br />"अरे वा मी पण तुझ्याच बाजुच्या बिल्डिंगमध्ये म्हणजे पार्वती टॉवर्स मध्ये आहे"<br />"क्या बात है..."<br />"दुपारी काय करतोयस? काहि महत्त्वाच्या अपॉईंटमेंट्स?"<br />"नाहि काहि खास असं काहि नाहि."<br />"ओके मग लेट्स गो फॉर लंच?"<br />"लंच?"<br />"कारे काहि प्रॉब्लेम आहे का?"<br />"नाहि ग तस काहि नाहि... चालेल भेटु आपण"<br />"ठिक आहे मग दिड वाजता मला मधुमालतिला भेट, चायनिज मस्त मिळत तिथं"<br />"नक्कीच... तू अजूनही तशीच आहेस क्षणार्धात निर्णय घेणारी"<br />मग ती नुसतीच हसली आणि तिनं फोन डिस्कनेक्ट केला. जतिननं तिचा फोन नंबर सेव्ह करण्याकरता फोन बुक उघडल, आणि क्षणभर तो भूतकाळात गेला. कॉलेजमध्ये असताना सोनलकडे फोन आधीपासूनच होता, पण जेव्हा जतिननं नवीन फोन घेतला तेव्हा सोनलन हट्टान सगळ्यात पहिला नंबर तिचा सेव्ह केला होता आणि तोही "माय स्वीटी" ह्या नावानं, जतिन स्वतःशीच हसला, मग त्यान "सोनल एम" ह्या नावानं तिचा नंबर सेव्ह केला आणि मोबाईल डेस्कवर ठेऊन कामाला लागला.<br /><br />दुपारी बरोबर एक वाजून पंचवीस मिनिटांनी त्याचा फोन वाजला, समोर सोनलच होती.<br />"हं... साहेब लक्षात आहे ना?"<br />"होय तर... निघतच होतो."<br />त्यानं फोन डिस्कनेक्ट केला आणि लिफ्टच्या दिशेने पळाला, मग चालतच गेटमधून बाहेर आला. रेस्टॉरंट अगदी जवळच होत त्यामुळे गाडी काढायचा काहिच प्रश्न नव्हता. सोनल आधीच रेस्टॉरंट मध्ये जाऊन बसली होती, तिचं सगळ लक्ष मुख्य दरवाजाकडे लागलं होतं. तेवढ्यात तिनं जतिनला आतमध्ये येताना पाहिल, जतिननं पण लक्ष तिच्याकडे गेलं आणि त्यानं तिला लांबूनच हात केला तसं तिनं त्याला गोड असं स्मित दिलं. त्याच्याकडे बघून तिच्या मनात विचार चमकून गेले, ’अजूनही हा तसाच आहे, उंच, गोरा आणि त्यावर ते स्वप्नील काळे डोळे, भरदार छाती, आता थोडं पोट पुढे आलेलं दिसतय पण तसाच स्मार्ट दिसतोय.’ तेवढ्यात जतिन टेबलाजवळ आला आणि खुर्चीवर बसत म्हणाला.<br />"काय गं... एवढा कसला विचार करत होतोस"<br />"काहि नाहि रे खूप दिवसांनी तुला अगदी डोळे भरुन बघत होते."<br />"बापरे.. असं काय पहात होतोस माझ्यात?"<br />"बघत होते तो पूर्वीचा जतिन आणि हा जतिन ह्यांच्यात किती बदल झाला आहे ते."<br />"अरे... वा मला पण जाणून घ्यायला आवडेल कि काय बदल झालाय ते?"<br />"विशेष काहि नाहि, डोक्यावरचे काहि केस पिकलेत आणि हे पोट थोडं पुढे आलेलं दिसतय बाकि तसाच आहेस."<br />आणि ते दोघं खळखळून हसायला लागले.<br />"आता बोल कसा आहेस?"<br />"मजेत..."<br />"आणि तू?"<br />"मी पण छान आहे."<br />"तू पण अगदी आहेस तशी आहेस एकही इंच पुढे नाहि कि मागे नाहि."<br />"मग मेंटेन ठेवलय स्वतःला मी"<br />आणि दोघं पुन्हा हसू लागले.<br />"जतिन... अरे तुझं लग्न झाल असं कळल होत. कशी आहे रे तुझी बायको? काय नाव तिचं?"<br />"नीता... आणि माझी बायको म्हंटल्यावर छानच असणार ना."<br />"हो... का... बरं..."<br />"आम्हाला एक चार वर्षाची मुलगी पण आहे श्रेया"<br />"वा छान, तू तर एकदम संसारी माणूस झालायस म्हणजे"<br />"हो अगदी पूर्णपणे."<br />आणि दोघं खळखळून हसू लागले, मग थोडं गंभीर होत सोनल म्हणाली.<br />"हो... खरच आहे ते आयुष्यात व्यवस्थित सेटल होण खूप महत्त्वाचं असतं."<br />तेवढ्यात वेटर ऑर्डर घ्यायला आला.<br />"बोल काय खाणार? इथं चायनिज खूप छान मिळत"<br />"तुला जे आवडतं ते ऑर्डर कर"<br />"तू पण ना..." <br />असं म्हणत तिनं ऑर्डर दिली वेटर निघून गेला आणि त्यांच्या गप्पा परत सुरु झाल्या.<br />"आता हे तर झाल माझ्याबद्दल, तू सांग तुझं कस चाललंय? तुझी अमेरिकावारी कशी होती? आणि हो तुझं एमएस पूर्ण झाल कि नाहि?"<br />"हो माझं एमएस पूर्ण झाल आणि तेही डिस्टिंक्शन मध्ये. पुढे तिथेच आठ वर्ष काम केलं, मग कंटाळा आला इकडची ओढ वाढायला लागली आणि आले सगळ गुंडाळून. बघु दोन चार वर्ष इथे राहुन नाहि पटल तर बॅक टु युएस."<br />"वा छान, अभिनंदन तू एमएस झाल्याबद्दल"<br />"थँक्यू"<br />"हे तर झाल करीयर बद्दल, आणि लग्न वगैरे?"<br />"लग्न हो झाल होत ना तिकडच्याच एका माणसाबरोबर, स्टीफन नाव होत त्याच"<br />"क्या बात है म्हणजे लव्ह मॅरेज... पण ’झाल होत’ म्हणजे"<br />"म्हणजे आता आय एम सिंगल अगेन"<br />"’डिवोर्स?’ पण का? पटत नव्हत का?"<br />"तसंच काहिसं म्हणता येईल, खरं सांगु माझ्या दृष्टिने ते लग्न नव्हतच झटपट ग्रीन कार्ड मिळवण्याकरता केलेल ते एक कॉन्ट्रॅक्ट होत."<br />"आणि त्याच्या दृष्टिने?"<br />"काय माहिती कदाचित प्रेम किंवा फक्त ऍट्रॅक्शन !!! आणि तुला माहितच आहे आयुष्यात मी पहिलं आणि शेवटच अगदी मनापासून प्रेम केल ते तुझ्यावर"<br />"मग सोडून का गेलीस?"&nbsp; <br />जतिनच्या ह्या प्रश्नानं वातावरण एकदम गंभीर झालं होत. एखाद्या जुन्या जखमेवर हात लागल्यावर ज्या वेदना होतात तसे भाव दोघांच्याही चेहऱ्यावर दिसत होते. मग सोनलच जरा आजूबाजूला पहात म्हणाली. <br />"अरे आपण दहा वर्षांनी भेटलो आणि ह्या काय जुन्या गोष्टि घेऊन बसलोय."<br />तेवढ्यात वेटर पण लंच घेऊन आला. मग नूडल्सचा एक घास खात ती म्हणाली.<br />"वाव... व्हॉट अ टेस्ट यार... अमेरीकेत अशी टेस्ट मिळत नाहि. काय रे तुझी बायको कसा स्वयंपाक करते?"<br />"तूच तर म्हणालीस ना मघाशी, पोट सुटलंय म्हणून मग समजून जा"<br />आणि दोघं पुन्हा हसू लागले. दोघंही गप्पांच्या ओघात थेट आपल्या कॉलेजच्या जमान्यात जाऊन पोचले. बिल पे करून दोघं हॉटेलमधून बाहेर आले, क्षणभर थांबून सोनल म्हणाली.<br />"बऱ्याच वर्षांनी तुला भेटून आज खूप छान वाटल."<br />"हो ना आज इतक्या वर्षांनंतर मलाही खरच खूप छान वाटल"<br />"मग आता परत कधी भेटणार?"<br />"असच कधीतरी"<br /><br /><div style="text-align: right;">पुढील भाग लवकरच..</div><div style="text-align: right;">.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-7188290683666768498?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-45858725372533332232010-12-02T15:42:00.002+05:302010-12-02T15:48:32.151+05:30<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/11/blog-post_23.html">पूर्वसुत्र</a><br /><br />भिंतीवर अगदी जुन्या झालेल्या चार मोठया तैलचित्रांच्या तसबिरी होत्या. त्यात तीन पुरुष आणि एक स्त्री यांचा समावेश होता. तसबिरींची स्थिती खूपच वाईट होती.काहि ठिकाणी तर त्या तुटल्याहि होत्या. आतल्या तैलचित्रांची अवस्था पण ह्यापेक्षा वेगळी नव्हती. काहि ठिकाणी त्या फाटलेल्या होत्या, तर जागोजागी त्यांचा रंग उडाला होता. शिवा ती चित्र न्याहाळत असताना मागून सुमी त्याला म्हणाली.<br />"पाणी?"<br />त्यान वळून पाहिल तर सुमी पितळ्याच्या पेल्यात पाणी घेऊन उभी होती. त्यान तिच्याकडून पाण्याचं भांड घेत तिला विचारल.<br />"हि चित्र खूप जुनी दिसतात तुमच्या पूर्वजांची आहेत का?"<br />"माहिती नाहि."<br />"म्हणजे?"<br />"माझा ह्या घराशी काहिहि संबंध नाहि."<br />"संबंध नाहि... म्हणजे? मग तू इथं कशी आलीस?"<br />"मी इथं स्वतःचा जीव वाचवत आले. माझ्या आई बापाला मारुन त्यानी माझ्यावर हात टाकायचा प्रयत्न केला."<br />तिच्या डोळ्यात एक वेगळीच चमक दिसत होती.<br />"कोणी?"<br />"माझ्या मामान?"<br />"तुझ्या आई बाबांना मारलं? पण का?"<br />तिनं त्याला काहिच उत्तर दिलं नाहि. ती शांतपणे खिडकीजवळ गेली आणि बाहेर पाहु लागली. शिवा तिच्या जवळ गेला तसं ती खिडकीतून बाहेर बघतच त्याला म्हणाली.<br />"किती वाईट लोक आहेत ह्या जगात. हे जग नुसतं गिधाडांनी भरलेल आहे एखाद जर एकट जनावर दिसल तरी सगळे तुटून पडतात त्याच्यावर".<br />तिचे डोळे पाणावले होते तिचा आवाज भरुन आला होता. मग ती परत शिवाकडे पहात म्हणाली.<br />"खर सांगु इतक्या दिवसानंतर कोणाशी तरी असं मोकळेपणानी बोलून खूप छान वाटल. तू खूप चांगला माणूस दिसतोयस" <br />"कशावरून" शिवा थोडं मिश्कीलपणे हसत म्हणाला.<br />"एवढि माणसांची जाण आहे मला, नाहि तर मी तुला इथवर येऊच दिलं नसतं." असं म्हणत ती परत घराच्या बाहेर गेली. शिवाला तिचं हे शेवटच वाक्य थोडं विचित्र वाटल. शिवा तिच्या मागे बाहेर आला. मग दोघे चालतच हौदा पर्यंत गेले. चलता चालता सुमीन शिवाला विचारल.<br />"तुझ्या घरी कोण असत?"<br />"माझ्या घरी माझे अण्णा, माई, आणि मी असे तिघचं असतो...."<br />दोघेही गप्पा मारत हौदापर्यत आले. हळूहळू दोघांच्याही गप्पा रंगत गेल्या. गप्पांच्या नादात कधी संध्याकाळ झाली ते कळलही नाहि. शिवावर सुमीची एवढि मोहिनी पडली होती कि तो आपली तहान, भूक पण विसरुन गेला होता. संध्याकाळी जसा पक्षांचा किलकिलाट सुरु झाला तशी सुमी त्याला म्हणाला.<br />"तू आता निघायला पाहिजेस."<br />"जायची तर अजिबात इच्छा नाहि पण जाव तर लागेलच. ..उद्या सकाळी परत येईन."<br />तिनं त्याला काहिच उत्तर दिलं नाहि, फक्त त्याला छान गोड असं एक स्मित हास्य दिलं आणि ती घराच्या दिशेने चालु लागली. शिवानपण वाडी बाहेर जायचा रस्ता पकडला. तो त्या गर्द वेलींच्या कमानी जवळ आला, त्यान सहजच मागे वळून पाहिल, तर त्याला घराच्या तळमजल्यावर एक अंधूकसा प्रकाश दिसला.<br /><br />मंगळवारची सगळी रात्र सुमीची स्वप्न पाहण्यातच गेली. बुधवारी सकाळी लवकरच उठून तो पांढर्‍याच्या वाडीत गेला, घराचा दरवाजा उघडाच होता. त्यान आत प्रवेश केला तर सुमी बैठकीच्या खोलीतल्या झोपाळ्यावर लोकर विणत बसली होती. तिनं शिवाला पाहिल आणि तिचं ते गोड स्मित दिलं.<br />"हे काय करतेस?" <br />शिवान खुर्चीवर बसत तिला विचारल.<br />"लोकरीचा सदरा विणतेय" <br />तिनं निर्विकारपणे उत्तर दिलं.<br />"कोणा करता?"<br />"तुझ्या करता."<br />आज सुमी कालच्या पेक्षा जरा वेगळीच वाटत होती.<br />"माझ्याकरता.. आणि एवढ्या लवकर तू इतका स्वेटर विणलास पण.?"<br />सुमीनं नेहमीप्रमाणेच त्याच्या प्रश्नाला काहिच उत्तर दिलं नाहि, नुसतच त्याला स्मित दिलं. मग त्याला म्हणाली.<br />"जरा इथे माझ्या जवळ बस ना मला माप घ्यायच आहे."<br />शिवा काहिहि न बोलता शांतपणे तिच्या जवळ जाउन बसला. तिनं लोकरीच्या धाग्याने त्याच माप घ्यायला सुरुवात केली. तिच्या हाताचा तो मधुर मुलायम स्पर्श शिवाच्या सर्वांगावर शहारा आणून गेला. तो नुसताच तिच्याकडे पहात बसला होता. तिनं माप घेऊन परत स्वेटर विणायला सुरुवात केली. आता मात्र शिवाच्या मनाची चलबिचल वाढत चालली होती, त्यान शेवटी न रहावून स्वतःचा हात तिच्या हातावर ठेवला, तसं तिनं त्याच्याकडे पाहिल. तिच्या चेहेऱ्यावर खूप सुंदर पण गुढ असं हास्य होत, शिवा तिला म्हणाला.<br />"सुमी गेले दोन दिवस मला तुझ्याशिवाय काहिच सुचत नाहिये. सगळीकडे फक्त तूच दिसतेस, तू अशी माझ्यावर काय जादू केलीस कि मी मलाच विसरुन गेलो आहे. मी तुझ्यावर खूप प्रेम करायला लागलो आहे."<br />मग सुमीपण तिचा दुसरा हात त्याच्या हातावर ठेवत म्हणाली.<br />"शिवा माझी अवस्था पण ह्यापेक्षा वेगळी नाहिये रे, पण आपण असं काहिच करु शकत नाहि. तू परत जा तुझ्या जगात माझ्याकडे तुला देण्यासारखं काहिच नाहि. तू मला विसरुन जा."<br />तिचे डोळे पाणावले होते.<br />"आता ते शक्य नाहि सुमी, माझं जग तूच आहेस, आणि तुझ्यापेक्षा मला ह्या जगात दुसरी कुठलीच गोष्ट महत्वाची नाहि."<br />"खरच?"<br />असे म्हणत तिनं त्याला मिठी मारली, शिवान पण तिला आपल्या मिठीत घट्ट आवळून घेतल. पुढचा सगळा दिवस ते असेच एकमेकांच्या प्रेमात बुडून गेले होते. तो संपूर्ण दिवस दोघांनी एकमेकांच्या सहवासात खूप सुंदर क्षण घालवले.<br /><br />संध्याकाळ झाली तरी शिवाला घरी परत जायचे भानच उरलं नव्हत, अण्णा, माई, गाव एवढच काय पण तो जेवण खाण सगळ सगळ पूर्णपणे विसरुन गेला होता. त्याला काहिच कळत नव्हत, त्याला कळत होती ती फक्त सुमी. जशी रात्र चढू लागली तसं सुमी त्याला घेउन माडीवरच्या खोलीत आली, त्या रात्री त्या दोघांनी एकमेकांवर प्रेमाचा मुक्त वर्षाव केला. गुरुवारी सकाळी जेव्हा सिवाला जाग आली तेव्हा तो माडीवरच्या त्या खोलीत एकटाच झोपला होता, त्यान आजूबाजूला पाहिल तर सुमी तिथं नव्हती. तो जीना उतरुन खाली आला. समोर सुमी बैठकीची झाडत होती, त्याला बघून तिनं ते तिचं नेहमीच गोड स्मित हास्य दिलं. तो तिच्या जवळ गेला आणि मान खाली घालुन तिला म्हणाला.<br />"सुमी काल रात्री जे काहि झाल त्याबद्दल मला माफ कर माझा संयम पूर्णपणे सुटला होता."<br />"असं नको म्हणुस..."<br />"नाहि तू काहिच बोलू नकोस एक विचारु तू माझ्याशी लग्न करशील?"<br />सुमीनं त्याला काहिच उत्तर दिलं नाहि, ती नुसतीच शांतपणे त्याच्याकडे पहात राहिली.<br />"चल आपण आताच लग्न करु. मला खात्री आहे अण्णा आणि माई माझ्या इच्छे विरुद्ध जाणार नाहित."<br />"शिवा माझे जरा ऐकुन तर घे..."<br />पण शिवा काहिच ऐकण्याच्या तयारीत नव्हता. त्यान तिचा हात पकडला आणि तिला घराबाहेर घेउन आला. दोघेही चालत मुख्य दरवाजाजवळ आले. ते मुख्य दरवाजातून बाहेर येणार तेवढ्यात त्यांना समोरून एक अंत्ययात्रा येताना दिसली. ते दोघे तसेच तिथे दरवाजातच उभे राहिले. समोरच दृष्य पाहुन शिवाला प्रचंड मोठा धक्का बसला. अंत्ययात्रेच्या पुढे हातात दोरीला टांगलेल मडकं घेऊन अण्णा चालत होते, रडून त्यांचे डोळे लाल झाले होते, त्यांच्यामागे चिंत्या आणि गावातले इतर लोक आपल्या खांद्यावर तिरडी घेऊन येत होते. शिवानं सुमीकडे पाहिल, त्याला काहिच कळत नव्हत हे काय चालल आहे. पण त्याला सगळ्यात मोठा धक्का बसला जेव्हा त्यान स्वतःचाच मृतदेह त्या तिरडीवर पाहिला, तो क्षणभर एकदम गोंधळून गेला, त्यान दरवाजातून बाहेर यायचा प्रयत्न केला पण कुठलीतरी एक अदृष्य शक्ति त्याला रोखून धरत होती. त्यान जीवाच्या आकांतानं अण्णांना हाका मारायला सुरुवात केली पण त्यांच्यापर्यंत त्याचा आवाजच पोहोचत नव्हता, त्याच्याकडे कोणीच पहात नव्हत. प्रथेप्रमाणे ती यात्रा वाडी समोर येऊन थांबली. आण्णांनी कोंबडीचा बळी द्यावयाच्या विधीला सुरुवात केली. तेवढ्य़ात वाडीच्या जवळच उभा असलेला सदाची बाजुच्या एका&nbsp; माणसाबरोबर चललेली काहीतरी कुजबुज त्याच्या कानावर पडली, सदा सांगत होता.<br />"चांगला तरुन पोरगा गेला हो अन्नांचा. ह्या म्हातारवयात त्याला हेच पहायच होत. आवो तो ह्याच वाडीत गेला होता सोमवारी, रात्री घरी आला ते तापान फनफनला व्हता. गेले दोन दिवस त्याला सुधच नवती. अन्नांनी मांत्रीक, तांत्रीक, अंगारे, धुपारे सर्व करुन पायल बघा पन पोरगा काहि उठेना. मंग काल रात्री तालुक्याच्या डाक्टरला बोलावल, रात्रभर डाक्टरन उपाय केले पन आज पाहाटे पोरान सगळ्यांना निरोप दिला बघा. नशीब असत एकेकाच." शिवान ते बोलण ऐकल आणि त्याच्या पायाखालची जमिनीचं जणू सरकली. प्रथेप्रमाणे अण्णांनी कोंबडीचा बळी दिला आणि ती यात्रा स्मशानभूमीच्या दिशेने निघाली.<br />शिवाच डोक एकदम सुन्न झाल होत, तेवढ्यात त्याला जाणीव झाली कि इतका वेळ त्याच्या हातात हात असलेल्या सुमीच्या हाताचा स्पर्श धुसर होत चालला होता. त्यान झटकन तिच्याकडे पाहिल तशी ती त्याच्यापासून दूर गेली आणि त्याला म्हणाली. <br />"शिवा तुझ्यामुळे माझ्या आत्म्याला आज मुक्ति मिळाली. त्या रावसाहेबाच्या प्रेमात पडून गेली शंभर वर्ष मी ह्या शापित वाडीत अडकून पडले होते. आता तू पण इथे असाच अडकून राहशील जोपर्यंत कोणी येऊन तुझ्या आत्म्याला मुक्ति देत नाहि."<br />असं म्हणत ती हळूहळू धुळ होऊन वातावरणात विरुन गेली आणि शिवा नुसताच अगतिकपणे एकदा तिच्याकडे आणि एकदा समोर जात असलेल्या स्वतःच्याच अंत्ययात्रेकडे पहात राहिला.. <br /><br /><div style="text-align: right;">समाप्त</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-4585872537253333223?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-90181582742434955062010-11-23T13:57:00.002+05:302010-11-23T14:22:33.119+05:30<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/11/blog-post.html">&nbsp;पूर्वसुत्र</a><br /><br />समोरचा हौद साधारण वीस फुट लांब आणि तीस फुट रुंद असेल. हौदाला चोहोबाजूंना पायर्‍या होत्या ज्या अगदी मोडकळीस आल्या होत्या. हौदात बर्‍यापैकि पाणी होत त्यावर बरच शेवाळ साचलेल होत. साचलेलं शेवाळ आणि झाडांची पडलेली हिरवी पानं ह्यामुळे पाण्याचा रंग सुद्धा हिरवा वाटत होता. परंतु ह्या सगळ्यात शिवाला ज्या गोष्टीमुळे आश्चर्याचा धक्का बसला ती म्हणजे हौदाच्या उजव्या बाजुला पायर्‍यांवर एक सुंदर तरुणी आपले पाय हिरव्या गर्द पाण्यात सोडून बसली होती. ती काहीतरी गाणं गुणगुणत हातातला स्वेटर विणत बसली होती, ऐकायला ते गाणं काहीतरी वेगळच वाटत असल तरी खूप मधुर होतं. ती स्वतःच्याच तंद्रीत होती त्यामुळे तिला शिवाच्या अस्तित्वाची जाणीवदेखील झाली नव्हती. ती तरुणी दिसायला खूपच देखणी होती. गोरा वर्ण, लांबट चेहरा, त्यावर रेखीव घारे डोळे, गुलाबाच्या पाकळी सारखे नाजूक ओठ, आणि चाफेकळी सारख नाजूक नाक. तिनं जरीचे काठ असलेलं लाल रंगाचं परकर आणि पोलक घातल होत. तिने आपले छान मऊ केस पाठिवर मोकळे सोडले होते, जे वायावर भूरभूरत तिच्या चेहयावर येत होते पण तिला त्याची काहिच पर्वा नव्हती. ती आपल्याच नादात होती. शिवा आपली शुद्ध हरपुन तिच्या त्या आरस्पानी सौंदर्याकडे पहातच राहिला होता. <br /><br />तेवढ्यात त्या तरूणीच लक्ष शिवाकडे गेलं तशी ती क्षणार्धात उठून उभी राहिली आणि हौदाच्या बाजुला असलेल्या एका मोठ्या झाडामागे जाऊन लपली. शिवा धावत त्या झाडाच्या दिशेने जाऊ लागला तशी ती जोरत ओरडली.<br />"थांब तिथेच... जवळ यायचा प्रयत्न करु नकोस, परिणाम खूप वाईट होतील."<br />तिचा तो मंजुळ पण दरडावणारा आवाज ऐकुन शिवा जागीच थबकला.<br />"घाबरू नकोस मी तुला काहि नाहि करणार. मी शिवा, बाहेर गावात राहतो."<br />ती हळूच बाहेर आली, जवळून तर ती अधिकच सुंदर वाटत होती. <br />"इथं काय करतोयस?"<br />"सहजच आतमध्ये डोकावून पहायला आलो."<br />"सहजच! तुला भीती नाहि वाटली? तुला ठाऊक आहे ना कि इथं भूत असतात म्हणून."<br />तसा शिवा हसला आणि म्हणाला.<br />"माझा भूतांवर विश्वास नाहि. आणि मला अजूनतरी इथं तसं काहि दिसल नाहि. पण तू इथे अशा भकास जागी अशी एकटीच काय करतेस?"<br />"त्याच्याशी तुला काय कर्तव्य? तू निघ आता इथून."<br />पण शिवान तिच्या बोलण्याकडे लक्ष न देता परत तिला विचारल.<br />"तू इथं एकटीच राहतेस...? तुझं नाव काय?"<br />ती काहिच बोलली नाहि नुसतच शिवाकडे रोखून बघत राहिली. आणि शिवाच्या पुढच्या हालचालींचा अंदाज घेऊ लागली.<br />"घाबरु नकोस मी खरच काहि करणार नाहि तुला. मी अण्णा फडणीसांचा नातू शिवा. माझं लहानपण ह्याच गावात गेलं. लहानपणापासून इथे यायची इच्छा होती पण कोणी येऊच दिलं नाहि. आज हिंम्मत करुन इथं आलोय"<br />हे सगळ ऐकुन तिला थोडा धीर आल्यासारखा वाटला.<br />"मी, सुमी इथेच राहते."<br />"इथे?... आणि एकटि?"<br />"होय..."<br />"तुला भीती नाहि वाटत?"<br />"कसली?"<br />"भूतांची?"<br />"हं.... बाहेरच्या जगातली जी माणसं आहेत ना त्यांच्यापेक्षा इथली भूत बरी."<br />"म्हणजे इथं भूत आहेत?"<br />"तू आता घरी जा, संध्याकाळ व्हायला लागली आहे..."<br />शिवान मनगटातल्या घड्याळात पाहिल तर संध्याकाळचे सहा वाजायला आले होते. त्यान तिच्याकडे परत एकदा पाहिल, ती निर्विकारपणे नुसतीच बघत उभी होती.<br />"मी उद्या परत येईल सकाळीच."<br />तिनं त्याला काहिच उत्तर दिलं नाहि, फक्त त्याच्याकडे भकासपणे पाहिलं आणि मग घराच्या दिशेने चालायला लागली. शिवा तिच्या पाठमोर्‍या आकृतीकडे पहात राहिला. झाडांवर पक्षांचा किलबिलाट पण वाढायला लागला होता, शिवा पायवाटेनं परत मागे फिरला आणि त्या गर्द वेलींच्या कमानी जवळ आला. त्यान सहजच मागे वळून पाहिल, त्याला घराच्या तळमजल्यावर एक अंधुकसा प्रकाश दिसला. शिवा स्वतःशीच हसला आणि परतीच्या वाटेला लागला. संपूर्ण वाटेत त्याच्या डोळ्यासमोरून ती तरुणी काहि जात नव्ह्ती. विचारांच्या तंद्रीत घर कधी आल हे पण त्याला कळल नाहि. घरी आला तेव्हा अण्णा, माई आणि गावचे काहि लोक त्याचीच वाट पहात बसले होते.<br /><br />मंगळवारी शिवा सकाळी लवकरच उठला आणि पांढर्‍याच्या वाडीच्या दिशेने चालु लागला. जसा तो वाडीच्या जवळ आला तशी त्याच्या मनात एक प्रकारची वेगळीच उत्सुकता वाढायला लागली होती. तो वाडीचा मुख्य दरवाजा उघडून आत गेला. सकाळची वेळ असली तरी आकाश ढगाळ होत, अपुरा सूर्यप्रकाश आणि त्यातुन गर्द झाडि ह्यामुळे वाडीत तसा अंधारच वाटत होता. तो पायवाटेने चालत सरळ त्या वेलींच्या गर्द कमानीतुन आत गेला. घराच दार आता सुद्धा बंदच होत. त्यान आजूबाजूला पाहिल पण सुमी कुठेच दिसली नाहि मग त्यान थोडं पुढे जाउन घराच्या बाजुला असलेला हौदाच्या दिशेने पाहिल पण तिथं सुद्धा सुमी नव्हती. त्याची नजर भिरभिरत तिला चोहोबाजूंना शोधु लागली. तेवढ्यात त्याला मागून तिचा आवाज आला.<br />"तू?... तू परत आलास?"<br />शिवा त्या शांत वातावरणात अचानक आलेल्या त्या आवाजानं एकदम दचकला. त्यान झपकन मागे वळून पाहिल तर त्याच्यापासून थोड्याच अंतरावर सुमी उभी होती. आज तिने निळ्या रंगाच नक्षीदार परकर पोलक घातल होत. आज तर ती अधिकच सुंदर दिसत होती. शिवा तिच्या त्या आरस्पानी सौंदर्याकडे पहातच राहिला, तसं तिने त्याला परत विचारल.<br />"तू इथं परत का आलास?"<br />तसा शिवा भानावर येत म्हणाला.<br />"मी काल म्हटल होत ना, मी उद्या येईन म्हणून."<br />ती नुसतीच त्याच्याकडे पाहुन हसली. <br />"तू चांगल्या घरातला दिसतोयस, तुझ्यासारख्याला इथे येण बरं नाहि."<br />"का असं का म्हंटतेस तू?"<br />"ह्या गावात सगळ्यात अभद्र गोष्ट कोणती मानतात ठाऊक आहे? हि वाडी. इथे कोणी यायचे सोडाच पण चुकून पहायची पण हिंमत करत नाहित,"<br />"मग तू कशी आलीस इथं"<br />ती काहिच बोलली नाहि आणि घराच्या दिशेने चालु लागली. शिवापण मोहिनी पडावी तसा तिच्या मागे चालु लागला. घराच्या जवळ आल्यावर तिने निर्विकारपणे दरवाजा ढकलला आणि ती आतमध्ये गेली. तिच्यामागे शिवा पण घरात शिरला. आतमध्ये जाताच समोर बैठकीची खोली होती. तिथे अगदी जीर्ण अवस्थेत असलेल्या चार पाच लाकडी खुर्च्या ओळीने मांडून ठेवल्या होत्या. बाजूलाच एक झोपाळा लावला होता त्याच्या कड्या अगदी गंजून गेल्या होत्या. बैठकीची खोली तशी ऐसपैस होती. झोपाळ्याच्या अगदी बाजुला एक लाकडी जिना होता जो सरळ वरच्या मजल्यावर जात होता. जिन्याच्या बाजुला आतल्या घरात जाण्याकरता दरवाजा होता. सुमीनं शिवाकडे पहात त्याला खुर्चीवर बसायची खूण केली, आणि ती आत निघून गेली. शिवाची नजर त्या खोलीत चोहोबाजूंनी फिरली. भिंतीवरचा मातीचा थर निघून गेल्यामुळे जागोजागी आतली दगड दिसत होती. जिन्याच्या बरोबर समोरच्या भीतीवर बरीच तैलचित्र लावली होती. तो त्या तैलचित्रांच्या जवळ गेला आणि ती न्याहाळु लागला. <br /><br /><div style="text-align: right;">पुढील भाग लवकरच...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-9018158274243495506?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-57424148316535237442010-11-01T15:43:00.003+05:302010-11-23T13:56:28.539+05:30&nbsp;<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/10/blog-post_21.html">पूर्वसुत्र</a><br /><br />शिवाच्या डोक्यातून पांढर्‍याची वाडी काहि केल्या जायला तयार नव्हती, रात्रभर तो नुसताच त्या वाडीचा विचार करत होता. ’खरच तिथं भुतं वगैरे असेल का? नक्की आहे तरी काय तिथं?’ एक ना हजार प्रश्न त्याला सतावत होते. शेवटि उद्या पांढर्‍याच्या वाडीत जायचच असं जेव्हा ठरवल तेव्हा कुठे त्याचा डोळा लागला. सोमवारी दुपारी तो पाय मोकळे करुन येतो असं सांगून बाहेर पडला आणि त्यान थेट पांढर्‍याच्या वाडीचा रस्ता पकडला. त्यान गाव सोडल आणि गावाबाहेरून जाणार्‍या अरुंद रस्त्याला लागला. जशी त्याला पांढर्‍याची वाडी दूरूनच दिसायला लागली त्याच्या मनांत एक वेगळीच उत्कंठा जागरुत व्हायला लागली होती. वाडी कसली आहो ते तर जंगलच होत, संपूर्ण वाडी उंचच उंच झाडांनी नुसती वेढून गेली होती त्यामुळे आंतला काहि दिसण्याचा मार्गच नव्हता. वाडीच्या भोवती भक्कम दगडि विटांचे कुंपण होत. बाह्य भागावरून असं वाटत होत कि वाडीच्या मागच्या बाजुला लांबच लांब जंगल पसरलेल असाव. वाडीत प्रवेश करण्याकरता दर्शनी भागात जे प्रवेशद्वार होत ते एकच, म्हणजे जर मागून एखाद प्रवेशद्वार असेल तर ते कोणालाच माहिती नव्हत. समोरच प्रवेशद्वार पण एकदम जुनं झाले होत. प्रवेशद्वाराच्या बाजुच्या खांबावर काहीतरी लिहिल होत पण ते वाचण्याच्या स्थितीत नव्हत. गर्द झाडीमुळे वाडीच्या वातावरणात एक वेगळीच गुढता आली होती.<br /><br />जशी वाडी जवळ येऊ लागली तशी शिवाच्या ‍ह्रदयाची धडधड वाढु लागली. समोर दिसणारी ती भकास वाडी, तिच्या भोवती असलेल ते निरस असं गुढ वातावरण शिवाच्या मनाला भेदून जात होतं. शिवा हळुवार चालत वाडीच्या मुख्य दरवाजाशी आला. दरवाजाच्या फटीतून त्यान आत वाकून पाहिल, आत त्याला काहिच दिसले नाहि, दिसली ती फक्त अस्ताव्यस्त वाढलेली झाड आणि कुरणासारख वाढलेल गवत. पण त्याला एका गोष्टीच मात्र आश्चर्य वाटल मुख्य दरवाजा पासून थोड्याच अंतरावर एक पायवाट आतल्या बाजुने जात होती. त्यान मनाचा निर्धार करत मुख्य दरवाजा उघडण्या करता थोडा ढकलला, तसा दरवाजा एकदम कर.... असा आवाज करत उघडला. शिवान आजूबाजूला बघत वाडीत प्रवेश केला आणि दरवाजातच उभं राहुन चोहोबाजूंना नजर फिरवली. त्याच्या अंदाजाप्रमाणे ती वाडी खूपच मोठी होती. दरवाजाच्या उजव्या बाजुला विस्तीर्ण गवताचं पठार जे गर्द रानटी झाडांनी वेढले गेले होत&nbsp; शिवाची नजर भिरभिरत डाव्या बाजुला गेली तर तिथं असंख्य मेलेल्या कोंबड्यांची नुसतीच हाड पडली होती.&nbsp; भीतीची एक वेगळीच शीरशीरी शिवाच्या तळ पायापासून मस्तकापर्यंत गेली, क्षणभर त्याच्या मनात विचार आला कि परत फिराव पण दुसर्‍याच क्षणाला त्यान आत जाण्याकरता परत मनाचा निर्धार केला. त्यान अस्ताव्यस्त वाढलेल्या त्या गवतावर पाउल ठेवल आणि तो हळूहळू त्या पायवाटेच्या दिशेने चालु लागला. ती पायवाट गर्द वाढलेल्या झाडितुन आतल्या बाजुला जात होती. पायवाटेवरुन चालत थोड पुढे गेल्यावर त्याला आतल्या बाजुला झाडिंच्या वेलीतुन एक कौलारू दुमजली घर दिसल.<br /><br />तो तसाच पुढे चालत राहिला, त्यान जेव्हा वेलींची ती गर्द कमान पार केली तेव्हा त्याला ते दुमजली घर अगदी स्पष्ट दिसू लागल. दगडि बांधकामाचं ते घर खूप मोठं असावं, काहि ठिकाणी घराची पडझड झाली असली तरी घर बर्‍यापैकि सुस्थितीत वाटत होत. घरासमोर मोठं अंगण होत. मुख्य दरवाजाच्या समोर एक मोडकळीला आलेल तुळशी वृंदावन होत, त्यात कुठलीतरी वेगळीच रानटी झाड वाढली होती. घराच्या चोहोबाजूंना जवळ जवळ गुडघाभर गवत वाढलेलं होत. घर दुमजली होत म्हणजे तळ मजल आणि त्यावर अजुन एक मजला. घराच मुख्य दार पण खूपच जुनाट वाटत होत. ते नुसतच कडी लावून बंद केल होत, काहि ठिकाणि दाराला भोक पण पडली होती. मुख्य दाराच्या अगदी समोर एक ओसरी होती ज्यावर आता गवत उगवलं होत. दरवाजाच्या बाजुला दोन खिडक्या होत्या, त्यांचे दरवाजेच तुटले होते. त्यातुन घरातल अंधारी भितीदायक दृष्य दिसत होत. वरच्या मजल्यावर जाण्याकरता बहुतेक आतूनच रस्ता असावा. वरच्या मजल्याच्या खोल्यांना खिडक्या होत्या पण त्या अत्यंत मोडकळीला आल्या होत्या. हे सगळ पाहुन शिवाला खूपच भीती वाटायला लागली, त्याला चांगलाच घाम दरदरून फुटला होता..<br /><br />संपूर्ण घराच जवळून निरीक्षण करत तो घराच्या थोडं मागच्या बाजुला गेला, तिथं त्याला हौदासारख काहीतरी दिसल. म्हणून तो थोडं अजुन पुढे गेला आणि समोरच ते दृष्य आश्चर्यानं डोळे विस्फारून पहातच राहिला<br /><br /><br /><div style="text-align: right;">पुढील भाग लवकरच...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-5742414831653523744?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-39945544076359756212010-10-21T15:21:00.003+05:302010-11-01T15:43:13.696+05:30<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/10/blog-post.html">पूर्वसुत्र </a><br /><br />ते जेव्हा चिंत्याच्या घरी पोहोचले तेव्हा त्याच्या घरच वातावरण एकदम स्तब्ध होत. चिंत्याची आई टाहो फोडून रडत होती. चिंत्या एका कोपर्‍यात डोक्याला हात लावून बसला होता. शिवाला हे सगळ जरा नवीनच होत, कारण कोणाच्या अंतिम दर्शनाला जायची त्याची हि पहिलीच वेळ होती. त्याला क्षणभर काहिच सुचत नव्हत. तिघांनीही चिंत्याच्या वडिलांचं अंतिम दर्शन घेतल. मग आण्णानं शिवाला खुणेनेच चिंत्याच्या जवळ जाऊन त्याच सांत्वन करायला सांगीतल, माई चिंत्याच्या आईजवळ सांत्वनासाठी गेल्या. थोड्याच वेळात सगळे जवळचे नातेवाईक जमा झाले. गावकर्‍यांनी अण्णाच्या मदतीनं तिरडी बांधली. साधारण तासाभरात चिंत्याच्या म्हातार्‍याची अंत्ययात्रा निघाली ती गावाबाहेर असलेल्या स्मशानभूमीच्या दिशेने. तिरडीच्या पुढे चिंत्या हातात मडके धरुन चालु लागला, त्याच्या मागे नातेवाईक आणि गावातली लोक तिरडी खांद्यावर उचलून आणि राम नामाचा गजर करत चालु लागले. शिवान पण तिरडीला आपला खांदा दिला होता, अण्णा शिवाच्या बाजूनेच चालत होते. सार वातावरणच एकदम विचित्र वाटत होत, आकाश ढगाळ झाल होत त्यामुळे सगळीकडे एक वेगळिच औदासीन्याची कळा दाटून आली होती. हळूहळू अंत्ययात्रा गावातला मुख्य रस्ता सोडून गावाच्या बाहेर जाणार्‍या कच्या रस्त्याला लागली. थोड्याच वेळात अंत्ययात्रा एका वाडीच्या समोर येऊन थांबली. अत्यंत जुनाट आणि रुक्ष अशी दिसणारी ती वाडी खूपच भकास वाटत होती. शिवान लहानपणापासून ह्या वाडी बद्दल ऐकल होत पण तिथे जायची कधीच हिंमत केली नव्हती.&nbsp; चिंत्यान आपल्या हातांतले मडकं जमिनीवर ठेवल,&nbsp; मग कोणीतरी त्याच्या हातात एक जीवंत कोंबडी आणि सुरा दिला. चिंत्या वाडीच्या दिशेने तोंड करुन उभा राहिला आणि म्हणाला.<br />"पांढर्‍या हा घे तुझा प्रसाद आनी माझ्या बाला सोडुन दे" <br />मग चिंत्यान त्या धारधार सुर्‍यान त्या कोंबडीचं नरड फाडल, तशी ती कोंबडी जिवाच्या आकांतानं ओरडत तडफडायला लागली. चिंत्यान कोणताही विचार न करता तिला वाडीच्या आत फेकून दिली. आणि ती अंत्ययात्रा पुढच्या प्रवासाला निघाली. हा सगळा प्रकार पाहुन शिवाच डोक एकदम सुन्न झाल. चिंत्याच हे असं एका जीवाला मारुन टाकण हे त्याला अगदीच अनाकलनीय होत. त्याच्या डोळ्यांसमोरून तो मगाचचा तो प्रसंग काहि जात नव्हता. <br /><br />चिंत्याच्या म्हातार्‍याचे अंतिम संस्कार आटोपून शिवा आणि अण्णा दुपारपर्यंत घरी आले. अंघोळ वगैरे आटोपून दोघं जेवायला बसले. माईन आज एकदम साधाच स्वयंपाक केला होत. जेवायला सुरुवात झाली तरी शिवाच लक्ष जेवणात नव्हतच, त्याच्या डोळ्यासमोर दिसत होती ती पांढर्‍याची ती वाडी आणि तो मगाचचा प्रसंग. तेवढ्यात अण्णांनी त्याला हटकल.<br />"काय रे शिवा कुठे ध्यान आहे तुझं? अरे माई तुला कधी पासूनची चपाती वाढु का ते विचारतेय."<br />अण्णांचा दमदार आवाज ऐकुन शिवा एकदम तंद्रीतून जागा झाला.<br />"काहि नाहि अण्णा, असच"<br />"अरे शिवा जो माणूस जल्माला आला तो कधीतरी जाणारच त्याचा अपल्या मनाला एवढा त्रास करुन नाहि घ्यायचा."<br />"तसं नाहि अण्णा."<br />"मग रे?"<br />"अण्णा, मी लहानपणापासून ती पांढर्‍याची वाडी पाहतो आहे. तिथे कोणीच जात नाहित. आज तिथे चिंत्यान जो कोंबडीचा बळी दिला त्याबद्दल मी नुसतच ऐकल होत पण पाहिल कधीच नव्हत. काय आहे तरी काय असं त्या वाडीत? तिथं असा कोणी गेल्यावर बळी का देतात?"<br />"अरे हा कसला खुळा विचार घेऊन बसलायस डोक्यात. जेव गुपचुप" <br />शिवा गुपचुप मान खाली घालुन जेवु लागला, पण त्याच्या मनात विचारांच नुसतं वादळ उठलं होत. <br /><br />संध्याकाळि माई घराच्या मागच्या बाजुला धान्य पाखडत बसली होती. शिवा पण माईच्या बाजुला येउन बसला, माईन मोठ्या मायेन त्याच्या पाठीवरून हात फिरवला आणि परत आपल्या कामाला लागली.<br />"माई, मला एक सांगशील? त्या पांढर्‍याच्या वाडीत असं काय आहे कि कोण मेल कि तिथं जनावराचा बळी देतात?"<br />"अरे शिवा हे काय खुळ तू दुपारपासून घेऊन बसलायस? काहि नाहि रे गावची प्रथा एवढच"<br />"नाहि माई आज तुला हे मला सांगावच लागेल लहानपणी पण जेव्हा मी हा प्रश्न विचारला तेव्हा मला म्हणायची मोठा झाल्यावर तुला कळेल."<br />मग माईनी परत शिवाच्या पाठीवरून हात फिरवत त्याला म्हणाली.<br />"काहि नाहि रे गावची प्रथा एवढच"<br />"पण एका निष्पाप जीवाचा बळी घ्यायचा हि कसली प्रथा?"<br />"अरे बाळा असं बोलु नये, पांढर्‍या खूप भयंकर आहे."<br />"म्हणजे नक्की काय आहे तरी काय तिथं"<br />"अरे ती खूप जुनी म्हणजे शे चारशे,वर्ष जुनी पांढरे कुटुंबाची शापित वाडी आहे. असं म्हणतात कि ती खूप मोठी वाडी आहे ती. त्या काळात ह्या गावात पांढरे कुटुंबाचा खूप दबदबा होता, पण काळ सरला आणि सार्‍या कुटुंबाची रया झाली. पुढे म्हणतात त्याचा एकच वारसदार उरला तो म्हणजे रावसाहेब पांढरे त्याचच भूत त्या वाडीत भटकत आहे असं म्हणतात."<br />"भूत?"<br />"होय, भूत आणि असं म्हणतात जेव्हा कुणी मरतो तेव्हा पांढर्‍यानं त्याच्या आत्म्याला त्रास देऊ नये म्हणून एखाद्या जनावराचा बळी देतात. म्हणजे पांढर्‍या त्या मेलेल्या च्या आत्म्याला सोडून देतो. अरे देवा मी हे तुला काय सांगत बसले." <br />"छे! माई माझा ह्या सगळ्यावर अजिबात विश्वास नाहि, मी भूत वगैरे ह्या गोष्टि मानत नाहि. भूत, प्रेत, मंत्र, तंत्र हे सगळे थोतांड आहे."<br />"शिवा, हे सगळ खर असत. भूत प्रेत मंत्र तंत्र सगळ खर असत आम्ही आमच्या डोळ्यांनी पाहिलय आणि स्वता अनुभवलय हे सगळ. तेव्हा तू ह्या सगळ्यापासून दूरच रहा" <br />मागून अण्णा त्यांच्या करड्या आवाजात म्हणाले, तसं चमकून त्या दोघांनी मागे पाहिल.<br />"आता हा विचार डोक्यातून काढून टाक आणि माझ्याबरोबर चल जरा माळावर जाऊन येऊ."<br /><br />दुसर्‍या दिवशी संध्याकाळ उलटून गेली होती. अण्णा आणि माई अंगणातल्या झोपाळ्यावर बसले होते. दोघाही थोडे चिंतेत दिसत होते<br />"काय ग कुठे गेलाय हा शिवा आजून आला नाहि तो?"<br />"मगाच मला म्हणाला कि थोडं पाय मोकळे करुन येतो, म्हटलं जा. घरी बसून पण कंटाळत लेकरू, पण इतका वेळ लागेल असं नव्हता बोलला."<br />तेवढ्यात समोरून सदा धावत येताना दिसला, त्याच्या चेहर्‍यावर भीती दिसत होती.<br />"अण्णा... अण्णा... धाकले धनी...."<br />"अरे काय झालं शिवाला? आणि तू असा घाबरला का आहेस?"<br />"अण्णा, तो समशानातला शिरपा सांगत होता त्यान धाकले धनीना पांढर्‍याच्या वाडित जाताना पहिलं. "<br />"काय.... कधी?"<br />"तो म्हनाला दोन एक तासापूर्वी"<br />"आणि तू हे आता सांगतोयस होय... च लवकर"<br />अण्णा झटकन झोपाळ्यावरुन उतरले आणि तेवढ्यात.....<br /><br /><div style="text-align: right;">पुढील भाग लवकरच...</div><div style="text-align: right;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-3994554407635975621?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-17926288700198272612010-10-11T15:02:00.002+05:302010-10-21T15:19:51.748+05:30मुख्य रस्ता सोडून बस तांबडी फाट्यावरून कच्चा रस्त्याला लागली. आता बसचा पुढचा प्रवास हा असाच कच्चा रस्त्यावरून होणार होता. आपल्या राजकारण्यांनी कितीही शहरीकरणाचे सूर आळवले तरी कोकणातल्या दुर्गम भागातले रस्ते आजुनहि कच्चेच आहेत. बसला बसणार्‍या धक्क्यामुळे असेल कदाचित शिवाला अचानक जाग आली, डोळे किलकिले करत त्यानं खिडकीतून बाहेर पाहिल. बाहेर नुकतच उजाडल होत, आजुनहि व्यवस्थित प्रकाश पडला नव्हता. त्या छोट्याशा रस्त्यातून बस धुळ उडवत जात होती, हे सगळ दृष्य पाहुन शिवान ओळखल कि बसने तांबडी फाटा ओलांडला आहे. म्हणजे अजुन दोन तास तरी लागतील माणगाव यायला. शिवान बसमध्ये आजूबाजूला पाहिल काहि लोक झोपेतून उठले होते तर काहि अजुनहि पेंगतच.होते. हवेत मस्त सकाळचा गारवा पसरला होता. शिवा परत खिडकीतून त्याच्या लाडक्या कोकणच रमणीय दृष्य पाहु लागला. रस्त्याच्या दुतर्फा असलेल्या वाडींमधली उंचच उंच नारळ, सुपारीची झाड जणु आकाशाला गवसणीच घालत होती. गुराखी तोंडानं आवाज करत आणि हातात काठि घेत गुरांना हाकत होते. बायका, मुली हंडे डोक्यावर घेउन विहिरीच्या दिशेने जात होत्या. बर्‍याच दिवसांनी हे सगळ पाहुन शिवाला खूप छान वाटल तो मोठ्या उत्साहानं बाहेरची ती मजा पाहु लागला. गेले पाच वर्ष शिक्षणाच्या निमित्ताने तो पुण्यात रहात होता. लहानपणीच आईबापांना पारखा झालेल्या शिवाला त्याच्या आजोबा आणि आजीनेच वाढवल होतं. माणगावात शिवाचे आजोबा म्हणजे आण्णा यांच्या मोठ्या आंबा आणि फणसाच्या बागा होत्या त्यामुळे घरची परीस्थिती चांगलीच होती. आण्णा जातीन आपल्या बागांमध्ये लक्ष देत असत. शिवाच बालपण अण्णांच्या शिस्तीत गेलं होत. अभ्यासात अतिशय हुशार असलेल्या शिवाच चवथीपर्यंतच शिक्षण माणगावातच झाले. पुढच्या शिक्षणाकरता शिवा जवळच असलेल्या तालुक्याच्या ठिकाणी जात असे. शाळेत अत्यंत हुशार असलेल्या शिवाला महाविद्यालयीन शिक्षण घेण्याकरता अण्णानी पुण्याला पाठवल, तेव्हापासून शिवाचा माणगवशी संपर्क खूपच कमी झाले. पहिली काहि वर्ष शिवा महिने दोन महिन्यातून गावी येत असे पण पुढे हे कमी होत गेलं, आणि ह्यावेळेस तर तो तब्बल दोन वर्षानी गावी येत होता. ह्यावेळेस मात्र शिवा चांगल्या मोठ्या मुक्कामाला आला होता. त्यानं नुकतीच शेवटच्या वर्षाची परीक्षा दिली होती आणि आता निकाला लागायला मधे दोन महिन्यांचा तरी आवधी होता.<br /><br />कंडक्टरनी "माणगाव" असं म्हणत बेल मारली, तसा शिवा तंद्रीतून बाहेर आला त्यानं झटकन आपली बॅग उचलली आणि खाली उतरला, बस झपकन धुळ उडवत निघून गेली. त्यान इकडे तिकडे बघत मस्तपैकी आळस दिला. मग अण्णाच्या वाडीची वाट चालु लागला. माणगाव तसं छोटसच होत त्यामुळे तिथे घरी पोहोचण्याकरता वाहन असं काहिच नव्हत. तो त्या सुंदर सकाळची मजा लुटत चालायला लागला, तेवढ्यात त्याला लांबून ओळखीची हाक ऐकु आली, त्यान मागे वळून पाहिल तर त्याचा बालमित्र चिंत्या आपल्या बैलगाडीत बसून त्याच्याच दिशेने येत होता. जशी बैलगाडी शिवाच्या जवळ आली चिंत्यान खाली उडी मारली आणि शिवाच्या जवळ येत म्हणाला.<br />"अरे शिवा तू कधी आलास?"<br />"हा काय आताच येतोय."<br />"अरे तू तर एकदम हिरो झालास रे, जीनची पॅन्ट, हा रंगीत शर्ट... वा वा."<br />"सोड रे झाल का तुझे परत सुरु? तू बोल कसा आहेस? आणि घरचे सगळे कसे आहेत?"&nbsp; <br />"अरे हो.. हो.. जरा दमान घे. मी एकदम बेश्ट, आनी मी बेश्ट म्हंजी घरचे बी बेश्टच कि"<br />मग थोडं गंभीर होत चिंत्या म्हणाला.<br />"पण म्हातार्‍यानं अंथरुण धरल बघ आता. जाऊ दे ते सारं... चल मी तुला घरी सोडतो."<br />"अरे नको कशाला. तुला शेतावर जायला उशीर होईन. मी जातो आपला चालत माझा."<br />"शेत म्हनजे काय हापिस हाये व्हय? चल बस चटकन"<br />त्यानं शिवाची बॅग बैलगाडीत ठेवली मग शिवा चिंत्याच्या बाजुला बसला चिंत्यान बैलगाडी हाकली, गप्पाच्या नादात आण्णाची वाडि कधी आली ते त्यांना कळलच नाहि. शिवाला लांबूनच त्याची ती लाडकि वाडि दिसली, चोहोबाजूंनी नारळ, सुपारी, आणि आंब्याची झाडं आणि मध्ये टुमदार घर. शिवाची वाट पहात आण्णा माडीवर येरझाऱ्या घालत होते. साधारण पंचाहतरीतले आण्णा अजुनहि खूप उत्साहि होते. डोक्यावरचे केस आणि ओठावरची जाड मीशी जरी पिकली असली तरी त्यांचा उत्साह मात्र एखाद्या तरूणाला लाजवेल असाच होता. शिवाला येताना पाहुन ते लगबगीनं खाली उतरले. शिवान अण्णांना वाकून नमस्कार केला तसं अण्णानी आशीर्वाद देत त्याला उठवल. त्यांच्या डोळ्यात अश्रू तरळले होते. मग शिवाला घरात नेत त्यांनी माईंना हाक मारली.<br />"आहो ऐकलत का? शिवा आलाय."<br />तसं माई म्हणजे शिवाची आजी लगबगीनं बाहेर आल्या. माई म्हणजे मूर्तीमंत मायेचं प्रतिक. वयाची सत्तरी ओलांडली तरी तिच्या चेहर्‍यावरच ते तेज अगदी तसंच होत. नऊवारी जरीच्या काठाची हिरवी साडी, कपाळावर मोठे कुंकू आणि डोळ्यावर चष्मा.<br />"अगं बाई आला का शिवा." <br />शिवान माईंना वाकून नमस्कार केला, तसं त्याला आशीर्वाद देत माईंनी शिवाच्या खांद्याला हात लावत उठवल. मग पदरानं आपले डोळे पुसत त्या म्हणाल्या.<br />"किती वाळलय गं माझ लेकरू. पुण्याला काहि खातो पितो कि नाहि रे."<br />"माई आता आलोय ना इथे. तुझ्या हातच खाऊन चांगला जाड जुड होऊनच जाईन."<br />"हट्ट शिंच्या आल्या आल्या जायच्या कसल्या गप्पा करतोस.. " <br />.मग वातावरणाला थोडं हलकंफुलकं करण्याकरता चिंत्या म्हणाला.<br />"आण्णा पाहिल का आपला शिवा कसा एकदम हिरोवानी दिसतो ते." <br />अण्णांनी पण चिंत्याच्या हो मध्ये हो मिळवून हसून दाखवल तस माई म्हणाल्या.<br />"चला आत चला. शिवा तु हात पाय धुवून घे. देवाला नमस्कार कर तोवर मी चहा आणते. चल रे चिंत्या तु पण चल".<br />"नाय म्या जातो आता शेतावर"<br />"बरं रात्री जेवायला इथेच ये भरली वांगी करणारा आहे."<br />"व्हय नक्किच" असं म्हणत चिंत्या निघून गेला. <br />पुढचा सगळा दिवस प्रवासाचा क्षीण घालवण्यात गेला, त्यान आण्णा आणि माईंशी भरपूर गप्पा मारल्या. रात्री चिंत्यापण जेवायला आला होता. माईंच्या हातच सुग्रास जेवण जेवून दोघा दोस्तांनी भरपूर गप्पा मारल्या. पुढचे दोन तीन दिवस शिवाचे असेच मजेत गेले.<br /><br />रवीवारी सकाळी शिवा आणि आण्णा वाडितल्या ओसरीवर गप्पा मारत बसले होते तेवढ्यात त्यांच्या वाडित काम करणारा सदा धावतच आण्णांकडे आला. त्याचा चेहरा गंभीर वाटत होता. आण्णांनी त्याला विचारल.<br />"काय रे सदा काया झाल? असा का दिसतोयस तू?"<br />"आण्णा येक वाईट बातमी हाये. चिंत्याच्या म्हातार्‍यान जीव सोडला"<br />"अरे देवा... कधी रे"<br />"आताच कि थोड्या वेळापूर्वी." <br />शिवाकडे पहात आण्णा म्हणाले.<br />"चल शिवा आपल्याला जायला पाहिजे. आत जा आणि माईला घेउन ये लवकर" <br />तसा शिवा आत गेला, थोड्याच वेळात तिघेहि चींत्याच्या घरी रवाना झाले.<br /><br /><div style="text-align: right;">पुढील भाग लवकरच... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-1792628870019827261?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-4229530098981236882010-08-30T17:14:00.000+05:302010-08-30T17:14:30.203+05:30सकाळि रोज प्रमाणे. नयना ऑफिसला जायची तयारी करत होती, तिनं कपड्याचं कपाट उघडल आणि नेहमीप्रमाणे पांढ्र्‍या रंगाचा सलवार कमीज बाहेर काढला आणि.क्षणभर ती तिथेच थबकली, तिला विवेकचे शब्द आठवत होते "पांढर्‍या रंगाबरोबर इतर रंग सुद्धा खूप सुंदर आहेत. मग त्यांच्यावर असा अन्याय का?.सुंदर गोष्टीवर जर सुंदर रंग चढले तर त्या अधिकच सुंदर दिसतात. विचार कर ह्यावर कधीतरी.", ती स्वतःशीच हसली. मग तिनं कपाटाचा दुसरा कप्पा उघडला व त्यातुन एक फिक्कट निळ्या रंगाचा सलवार कमीज काढला. मोठ्या उत्साहात तिन तो ड्रेस घातला आणि आरशासमोर जाऊन उभी राहिली. गेल्या दोन वर्षात फार क्वचितच तिनं स्वतःला असं आरशात पाहिलं होतं. दोन वर्षापूर्वी सतीशचा अचानक मृत्यू झाला आणि नयना पार कोलमडून गेली होती. जवळ जवळ एक वर्ष तर तिला त्या धक्क्यातून सावरायला लागले होते. सतीशची आणि नयनाची मैत्री तशी कॉलेजपासूनची, दोघे एकमेकांच्या प्रेमात कधी पडले ते त्यांनाच कळल नाहि. अत्यंत मन मोकळ्या स्वभावाची, पटकन कोणाशीही मैत्री करणारी नयना सतीशच्या प्रेमात पूर्णपणे बुडून गेली होती. पण त्यांच्या प्रेमाचा मामला आंतरजातीय असल्यामुळे दोघांच्याही घरच्यांचा लग्नाला विरोध होता. पुढे शिक्षण पूर्ण झाले आणि सतीशला एका चांगल्या फर्ममध्ये नोकरीपण लागली, तसं दोघांनी लग्नाचा निर्णय घेतला आणि घरच्यांच्या विरोधाला न जुमानता लग्नही केल. दोघांनी एक भाड्याचं छोटेसेच पण छान घर घेऊन आपल्या संसाराची सुरुवात केली. सगळ कस छान आनंदात चालल होत, पण नियतीच्या मनात काहि वेगळच होत. वर्षभर दोघांनी खूप सुखात संसार केला आणि एक दिवस अचानक एका अपघातात सतीशचा दुर्दैवी मृत्यू झाला. नयनाच तर अवघं आयुष्यच बदलून गेलं. तिला जगण्यातली इच्छाच निघून गेली, तिचं कशातच मन रमत नव्हत. सासरच्यांकडे जाण्याचा तर प्रश्नच येत नव्हता कारण त्यांनी तिला कधीच स्वीकारल नव्हतं, मग अशा परिस्थितीत तिला खंबीर आधार दिला तो तिच्या घरच्यांनी. पुढे त्यांच्याच आग्रहाखातर तिनं नोकरी करायला सुरुवात केली. पण ती पूर्वीची हसरी खेळती नयना मात्र कुठेतरी पार हरवून गेली होती. तिची हौस मौज जणु मरूनच गेली होती. तिनं एखाद्या विधवेचं आयुष्य जगायला सुरुवात केली होती. फक्त पांढरेच कपडे, त्यावर कुठलेच दागिने नाहि, साधे कपाळावर टिकली लावणं सुद्धा तिनं बंद केल होतं. कोणाशी बोलण नाहि कि कोणात विसळणे नाहि. तिनं स्वतःला एका निरस अशा कोशात अडकवून घेतलं होतं. पण आज बर्‍याच दिवसांनी स्वतःला असं रंगीत कपड्यात बघून नयनाच्या जुन्या आठवणी परत जागृत झाल्या आणि तिचे डोळे पाणावले. तिनं तशीच ऑफिसला जायची पर्स उचलली आणि घरातून बाहेर पडली.<br /><br />नयना ऑफिसमध्ये पोहोचली तेव्हा तिच्यात झालेला हा बदल अगदी लक्षात येण्याजोगा होता त्यामुळे ऑफिसमध्ये प्रवेश करताच सगळ्यांच्या नजरा तिच्याचकडे वळल्या. आजपर्यंत फक्त पांढर्‍या कपड्यांतच पाहिलेल्या नयनाला निळ्या ड्रेसमध्ये पाहुन सगळ्यांना जरा आश्चर्यच वाटत. ती लोकांच्या नजरा चुकवत आपल्या जागेवर जाउन बसली, आपला कॉम्प्यूटर सुरू करुन कामाला सुरुवात केली. तेवढ्यात रीना तिच्या डेस्कजवळ आली. ऑफिसमध्ये तिची रीना हिचं एक जवळची मैत्रीण होती, बाकिच्यांशी ती फक्त कामा पुरतीच बोलत असे. <br />"वाव! नयना किती छान दिसते आहेस तू. आज काहि विशेष?"<br />"काहि नाहि गं असच." म्हणत तिनं तो विषयच टाळला. मग थोड्या जुजबी गप्पा मारुन रीना परत आपल्या डेस्कवर निघून गेली आणि नयना आपल्या कामाला लागली. थोड्या वेळान तिनं हळूच तिरक्या नजरेनं विवेक बसतो त्या जागेवर पाहिल पण विवेक जागेवर नव्हता. विवेक हा नयनाच्या ऑफिसमध्ये मार्केटिंग एक्झेक्युटिव्ह म्हणून काम करत होता. आपल्या पेशा प्रमाणेच विवेक अगदी मनमोकळ्या स्वभावच एक उमदा तरुण होता. ऑफिसमधल्या प्रत्येकाबरोबर त्याची मैत्री होती. अत्यंत हुशार असलेला विवेक फार थोड्या काळातच ऑफिसमध्ये सगळ्यांचा चाहता झाला होता. नयनाशी पण विवेकनं स्वतःहूनच ओळख करुन घेतली होती. एकलकोंड्या झालेल्या नयनाने त्याला प्रथम काहिच प्रतिसाद दिला नव्हता, पण हळुहळू त्यांच्यातली मैत्री वाढत गेली होती. पुढे रीनाकडुन विवेकला नयनाच्या पूर्वायुष्याची पण कल्पना मिळाली होती, <br />नयनानं मग जरा इकडे तिकडे पाहिल पण तिला विवेक कुठेच दिसला नाहि, ती परत आपल्या कामाला लागली. तेवढ्यात तिला तो आवाज आला.<br />"क्या बात है! आज काहि विशेष? पण छान दिसते आहेस तू." तिनं समोर पाहिल तर विवेक उभा होता.<br />"थॅंक यू" नयना गालातल्या गालात हसली आणि त्याची नजर चुकवत त्याला म्हणाली.<br />"हं.. आता कस जरा बर वाटतय तुझ्याकडे पाहुन. जाम कंटाळा आला होता तुला त्या उदासवाण्या कपड्यात पाहुन." नयना काहिच न बोलता पुन्हा गालातल्या गालात हसली. तसं विवेक तिला म्हणाला "पण ह्याच्यावर जर तू मॅचिंग इअरींग्स घातल्या असत्या तर एक छान डिसेन्ट लुक आला असता." ह्यावर नयननी त्याला फक्त स्मित हास्य दिलं, तेवढ्यात विवेकला कोणीतरी बोलावल म्हणून तो तिथुन निघून गेला. तो सगळा दिवस नयना खूप खूश वाटत होती, तिला स्वतःबद्दल एक वेगळाच आत्मविश्वास वाटत होता. पुढचे चार पाच दिवस ती असेच फिक्कट शेड असलेले रंगीत कपडे घालत होती. तिच्यातला हा बदल तिच्या जवळच्या लोकांना खूपच सुखावुन जात होता.<br /><br />पुढच्या आठवड्यात सोमवारी सकाळि तिनं कपाटातल्या त्या दुसर्‍या कप्प्यातून एक डार्क शेड असलेला पिवळ्या रंगाचा ड्रेस काढला. त्यावर सुंदर अशी एम्ब्रॉयडरी पण होती. मग तिनं तो ड्रेस घालुन कपाटाच्या आतल्या बाजुला ठेवलेला एक लाकडी बॉक्स बाहेर काढला, त्यातून त्या ड्रेसला मॅचिंग नेकलेस आणि इअररींग्स काढल्या. मग तयार होउन ती आरशासमोर उभी राहिली, तिला स्वतःलाच जाणवलं कि ती छान दिसत होती. ऑफिसमध्ये पोहोचल्यावर तिनं आपला कॉम्प्यूटर सुरु केला आणि हळूच विवेककडे पाहिल तर तो तिच्याचकडे पहात होता, त्यानं खुणेनेच तिला खूप सुंदर दिसते आहेस असं सांगीतल. तसं ती गालातल्या गालात हसली आणि आपल्या कामाला लागली. थोड्याच वेळात तिला एक इमेल आले, ते विवेकचच मेल होत, त्यात त्यान पिवळ्या रंगाच्या बांगड्यांच एक फोटो पाठवला होता. नयना समजून गेली होती त्याला काय म्हणायच आहे ते, तिनं त्याच्याकडे पाहिल आणि त्याला गोड असं स्मित हास्य दिलं. <br />जसे जसे दिवस सरत होता नयनाचा तो हरवलेला आत्मविश्वास परत जागृत होत होता. हळुहळू ती माणसात यायला लागली होती. छान छान रंगीत कपडे आणि त्यावर मॅचिंग दागिने घालुन ऑफिसमध्ये येत होती. ती आता ऑफिसमधल्या इतर लोकांशी पण बोलायला लागली होती, त्यांच्याबरोबर लंचला जात असे आणि विशेष म्हणजे ती पुन्हा हसायला लागली होती, पूर्वीसारखं खळखळून नसल तरी खूप छान होतं ते सगळ. आपल्या मुलीत होत असलेला हा बदल नयनाच्या आईला पण खूप सुखावुन जात होता. <br />पुढे असच एक दिवस नयनानं एक ठेवणीतला लाल रंगाचा जरीचा सलवार कमिज घातला, त्यावर लाल रंगाच्या छान बांगड्या, गळ्यात सोन्याची चेन, आणि कानात लाल सोनेरी रंगाच्या कुड्या घातल्या, तिनं तिचे छान मऊ केस मोकळे सोडले. ऑफिसमध्ये पोहोचल्यावर कोणाचीही नजर न चुकवता ती आपल्या सीटवर जाऊन बसली. कॉम्प्यूटर सुरु केला, तिनं विवेकच्या सीटवर पाहिल पण तो जागेवर नव्हता तिची नजर त्याला संपूर्ण ऑफिसमध्ये शोधायला लागली., तेवढ्यात तिच्या डेस्क वरचा फोन वाजला, तिनं फोन उचलला तर समोर विवेकच बोलत होता.&nbsp;&nbsp; <br />"तू आता ऑफिसमध्ये सांभाळून रहा, कारण ह्या इतर सगळ्या मुली तुझ्यावर जेलस व्हायला लागल्या आहेत." ती इकडे तिकडे पहायला लागली. तेवढ्यात तो म्हणाला "समोर कॉन्फरन्स रुममध्ये." तिनं कॉन्फरन्स रुमकडे पाहिल तर विवेक त्या काचेच्या कॉन्फरन्स रुममध्ये बसला होता, तिनं त्याच्याकडे बघताच त्यान तिला हात दाखवला तिनं हासत फोन ठेवून दिला. हळुहळू नयनाची विवेकशी जवळिक वाढत चालली होती आणि हि गोष्ट रीनाच्या चांगलीच लक्षात आली होती. नयनाला विवेकचा सहवास खूप हवाहवासा वाटत होता, त्याच बोलण, त्याच हसण, तिची स्तुती कुरणे सगळ सगळ तिला खूपच भावत होत. त्यान नुसतं बोलत रहाव आणि तिनं नुसतं ऐकत रहाव असच तिला वाटत होतं. तिला आता एका गोष्टीची जाणीव व्हायला लागली होती कि ती कुठेतरी विवेकच्या प्रेमात पडायला लागली होती. पण विवेक्च्या मनात काय चाललं आहे ह्याचा मात्र तिला अजिबात अंदाज येत नव्हता. बर्‍याचदा नयना अंतर्मुख होऊन स्वतःशीच विचार करत असे, ’कोण हा विवेक? मी त्याच्याशी का बोलते? मला तो का चांगला वाटतो? मला हे सगळ करण्याचा खरच अधिकार आहे का? आज दोन वर्ष झाली पण अजुनही माझं मन सतीशमध्ये अडकलं आहे, मग मी विवेकमध्ये गुंतत चालले आहे हे किती योग्य आहे. बरं माझ्या मनात जे चालल आहे ह्याची जाणिव तरी विवेकला आहे क?’ अशा एक न अनेक प्रश्नांच्या द्वंद्वात ती अडकलेली होती. पण हे काहिही असंलं तरी ती खुप खूष होती.<br /><br />एक दिवस शुक्रवारी विवेक नयनाच्य डेस्कजवळ आला तो खुपच खूष दिसत होता, त्याच्या हातात पेढ्यांचा बॉक्स होता. तो तिला म्हणाला.<br />"नयना माझ्याकडे दोन खूप आनंदाच्या बातम्या आहेत." नयना मोठ्या उत्साहानं त्याच्याकडे पहायला लागली. <br />"पहिली बातमी, माझं प्रमोशन झालं आहे आणि मी आता मार्केटिंग मॅनेजर झालो आहे. आताच तशी ऑर्डर आली, माझी ट्रान्सफर दिल्लीला हेड ऑफिसमध्ये झालेली आहे आणि लगेच सोमवारी मला तिथे रीपोर्ट करायच आहे." नयनाच्या चेहर्‍यावर एक प्रसन्न हसू आल, .<br />"अरे वा! अभिनंदन, खूप छान बातमी आहे पण तू दिल्लीला जाणार?" ती थोडं गंभीर होत त्याला म्हणाली.<br />"हो मग जायला तर पाहिजेच ना. अगं पण दुसरी बातमी तर ह्यापेक्षाही गोड आहे, गेस व्हॉट? आय एम गेटिंग मॅरीड आणि योगायोग असा कि ती मुलगी पण दिल्ली लाच असते." हे शब्द नयनाच्या कानी असे पडले कि जणु आकाशच तिच्यावर कोसळले. तिला क्षणभर काहिच सुचत नव्हत, मग स्वतःला सावरत आणि आपल्या चेहर्‍यावर फारस काहिही न दाखवता तिनं त्याच परत अभिनंदन केलं.<br />"मला माहिती आहे नयना मागच्या काहि दिवसात आपली मैत्री खूप छान जमली आहे आणि मी इथून गेल्यावर पण ती अशीच टिकुन राहिल याची मला पूर्णपणे खात्री आहे." नयना काहिही न बोलता त्याच बोलण ऐकत होती. मग तो स्वतःचा हात पुढे करत नयनाल म्हणाला.<br />"नयना! मला वचन दे मी इथून गेल्यावर तु पुन्हा त्या तुझ्या निरस जगात परत जाणार नाहिस. आयुष्य खूप सुंदर आहे गं, जखमांना कवटाळून बसलीस तर फक्त वेदनाच होतील. तेव्हा किप स्मायलींग. आणि हो केव्हाही कधीही तुला माझी गरज वाटली तर फक्त मला हाक दे मी तुझ्या मदतीला हजर असेन." नयनाच उर एकदम भरुन आल होत, आवंढा गिळत तिनं नुसतच मान हालवून त्याला होकार दिला.<br />"चल आता मी निघतो खूप तयारी करायची आहे, आपण लवकरच भेटु." असं म्हणून तो निघून गेला. तो गेला तशी नयना तिच्या सीटवरून उठली आणि वॉशरुममध्ये गेली, हे सगळ पहात असलेली रीनापण तिच्या पाठोपाठ गेली. आतमध्ये रीनाच्या खांद्यावर डोक ठेउन नयना खूप रडली. रीनानीपण तिला समजावयाचा खूप प्रयत्न केला पण ती काहिच ऐकण्याच्या मनःस्थितीत नव्हती. उरलेला सगळा दिवस ती तशीच उदास होती, रीनाल खूप भीती वाटत होती कि नयना परत पूर्वीसारखी एकलकोंडी तर नाहि ना होणार.<br /><br />नयना आपल्या विचारांच्या तंद्रीतून एकदम बाहेर आली जेव्हा तिचा फोन वाजत होता, तिनं फोन उचलून कानाशी लावला तर समोरून अजय थोड्या वैतागलेल्या सुरातच बोलत होता.<br />"काय नयना! किती वेळ? मी कधीपासून गाडी बाहेर काढून खाली गेटजवळ तुझी वाट पाहतो आहे. तुम्हा बायकांना आपल्या नवर्‍याला वाट पहायला लावण्यात काय गंमत वाटते कुणास ठाऊक?" <br />"हो आलेच! फक्त दोनच मिनिट." असं म्हणत तिनं फोन डिस्कनेक्ट केला. मग हातातल्या त्या पिवळ्या रंगाच्या बांगड्या तिनं दागिन्यांच्या डब्यात ठेवल्या. टेबलावरच मंगळसूत्र गळ्यात घातलं आणि आरशासमोर उभी राहुन स्वतःशीच म्हणाली "विवेक! मी तुला दिलेल वचन आयुष्यभर पाळेल.."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-422953009898123688?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-26062200077330831542010-07-30T16:02:00.000+05:302010-07-30T16:02:18.453+05:30संध्याकाळचे साधारण सात वाजले असतील, रीतु तिच्या अलिशान बंगल्याच्या बेडरूममध्ये एकटिच होती. तिशीतली रीतु दिसायला फारच सुंदर होती, साडेपाच फुट उंची, बांधेसूद शरीरयष्टी, गोरा वर्ण, लंब गोल चेहरा, आणि बोलके पिंगट टपोरे डोळे. सिल्कचा शॉर्ट कुरता, जीन्स आणि त्यावर सोडलेले मोकळे केस अशा पेहेरावात ती एकदम मोहक वाटत होती. नुकताच टिव्हीवरील एक इंग्रजी चित्रपट संपवून ती बेडरुमच्या खिडकीत उभी होती. हातात वाफाळणार्‍या कॉफिचा मग घेऊन ती बंगल्याच्या मागच पावसाळी दृष्य न्याहाळत होती. बाहेर आकाश छान दाटून आल होत, आभाळात ढगांची नुसती रेलचेल झाली होती. संध्याकाळची वेळ असल्यामुळे आधीच अंधार आणि त्यावर हे ढग, त्यामुळे काळोख अधिकच गडद भासत होता. एव्हाना पावसानं मुक्त हस्तांनी जलधारांचा शिडकाव करायला सुरुवात केली होती. पडणार्‍या पावसाच्या सरी हिरव्या गडद बागेला चिंब भिजवून टाकत होत्या. पानांमधून पावसाच्या ओळि खाली पडून अंगणातल्या पाण्यात छान वर्तुळ बनवत होत्या. हवेत एक वेगळाच तरल असा गारवा पसरला होता. पावसाच्या पाण्याचा आणि झाडांच्या मधुन घोंघावणारा वार्‍याचा आवाज वातावरण अगदी फुलवून टाकत होता. रीतुनं हळूच आपला हात खिडकीतून बाहेर काढला तसं त्या थंडगार पावसाच्या पाण्याचे थेंब तिच्या हातावर पडले आणि तिच्या सर्वांगावर शहारे आले. तिच्या अंगावर एक वेगळच रोमांच संचारल. अशा या रोमॅन्टिक वातावरणात तिला संजीवची खूप आठवण येत होती. त्याच्या मिठीत स्वतःला घट्ट गुरफटून घ्यावसं तिला वाटत होत. त्याच्या ओठावर आपले ओठ ठेवून प्रेमाच्या इंद्रधनुवर स्वार व्हावंसं वाटत होत. पाउस जसा जोर धरु लागला तशी रीतुच्या मनाची तगमग अधिकच वाढायला लागली होती.&nbsp; तेवढ्यात दारावरची बेल वाजली. रीतु मनांतून खूप खुश झाली तिला वाटल संजीवच आला असावा. <br /><br />रीतुनं दार उघडल तर समोर राहुल उभा होता. राहुल संजीवच्या ऑफिसमध्ये त्याचा असिस्टंट म्हणून काम करत असे. उंच, देखणा, भरदार छाती, आणि सावळा वर्ण असलेल्या राहुल ची रीतुशी चांगलीच ओळख होती. राहुलच नेहमी कामानिमित्ताने त्यांच्या घरी ये जा होत असे. रीतुला पण मनमोकळ्या स्वभावाचा राहुल मनापासून आवडत असे, अगदी थोड्याच कालावधीत दोघांची छान मैत्री पण झाली होती. तर अशा ह्या धुंद वातावरणात समोर राहुलला पाहुन रीतुच्या काळजाचा ठोका चुकला. क्षणभर ती त्याच्याकडे पहातच राहिली. मग स्वताला सावरत ती म्हणाली.<br />"राहुल तू?"<br />"मी आत येउ शकतो?" हातातली छत्री बंद करत राहुल हसतच म्हणाला.<br />"हो नक्किच ये ना" त्याला आत घेत रीतु म्हणाली. तिन राहुलला समोर सोफ्यावर बसण्याकरता हात केला आणि ती दार लावुन म्हणाली. . <br />"बस मी पाणी आणते"<br />"नको रीतु त्याची काहि गरज नाहिसे, तू बस"<br />"बर"<br />"अगं! मी इथे संजीवचा निरोप द्यायला आलो होतो. संजीवला आज अचानक एका मिटिंग करता मुंबईला जाव लागल त्यामुळे तो आता एकदम उद्याच येईल. आम्ही तुझा मोबाईल ट्राय करत होता पण तू फोन उचलत नव्हतीस. म्हणून मग त्यान मलाच पाठवल हा निरोप द्यायला." <br />"हं...नेहमीचच आहे हे. त्यात नवीन ते काय, तो आला नसता तरी मी हे समजून गेले असतेच" ती ओशाळलेल्या स्वरात म्हणाली.<br />"अरे आज दुपारपासून घरचा फोन डेड आहे आणि मोबाईल सायलेंट मोड वर आहे." तिच्या आवाजात खूप उदासिनता जाणवत होती..<br />"काय झाल रीतु तू एकदम डिस्टर्ब दिसतेय. काहि प्रॉब्लेम?" आता मात्र रीतुच संयम सुटला, तिच्या डोळ्यात पाणी तरारलं.<br />"काय सांगु राहुल, आमच्या लग्नाला आता तीन वर्ष झालीत, पण ह्या तीन वर्षात आम्ही हाताच्या बोटावर मोजता येतील एवढेच क्षण एकत्र घालवलेत. मला हे सुद्धा आठवत नाहिसे कि तो मला शेवटच असा मनापासून कधी भेटला. त्याला फक्त आपला बिझनेस, क्लायंट्स आणि मिटिंग्स हेच प्रिय असतात. आपल्याला घर आहे आणि घरात आपली बायकोपण आहे जी आपल्या सहवासाकरता व्याकुळ असते. त्याच्या एका स्पर्शाकरता आसुसलेली असते याची जाणीवच नसते. त्याला असं वाटत कि तो मला ह्या वैभवात लोळवतोय, उच्च राहणीमान देतोय, म्हणजे सगळ झाल. अरे ह्या सगळ्या हि पेक्षा एक गोष्ट महत्त्वाची असते आणि ती म्हणजे एकमेकांचा सहवास. तो दिवसातला दोन मिनिट जरी असला ना तरी सुखावून जातो रे." आणि रीतुच्या डोळ्यातून घळाघळा पाणी वहायला लागलं. राहुलला क्षणभर काहिच सुचेना काय कराव ते. तो आपल्या जागेवरून उठला आणि रीतुच्या बाजुला जाउन बसला मग तिचा हात हातात घेउन तिचं सांत्वन करण्याचा प्रयत्न करु लागला. . <br />"रीतु, शांत हो सगळ काहि ठिक होईल."<br />राहुलच्या हाताचा स्पर्श रीतुच्या सर्वांगावर शहारा आणून गेला. मग एकदम भानावर येत आणि आपला दुसरा हात राहुलच्या हातावर ठेवत म्हणाली<br />"आय एम सॉरी राहुल मी उगाचच माझं रडगाणं तुझ्या समोर गात बसले आहे." रीतुनं तिचा हात राहुलच्या हातावर हळुच दाबला, तशी राहुलच्या शरीरात एक वेगळीच लय फिरून गेली. तो आणि रीतु क्षणभर एकमेकांच्या डोळ्यात नुसतेच बघत राहिले. मग काहिशा घोगर्‍या आवाजात राहुल तिला म्हणाला.<br />"अस का म्हणतेस रीतु, आफ्टर ऑल वुइ आर फ्रेंन्ड्स."<br />तेवढ्यात बाहेरन जोरात ढगांच्या गडगडाटाचा आवाज आला. तशी रीतु दचकली आणि पटकन जाउन राहुलला बिलगली. राहुलच्या छातीचा स्पर्श रीतुला एकदम सुखावुन गेला. तिला असच त्याच्या मिठीत स्वतःला गुंतून ठेवावसं वाटत होत. ती सगळ आजूबाजूचं जग विसरली होती तिला फक्त कळत होता तो राहुल. इथे राहुलची अवस्था पण काहि वेगळी नव्हती. रीतु जेव्हा त्याला बिलगली तेव्हा क्षणभर तो गोंधळून गेला मग स्वतःला सावरत त्यानं पण रीतुला आपल्या मिठीत घट्ट आवळून घेतल. दोघंही थोडावेळ तसेच एकमेकांच्या मिठीत बसून राहिले मग रीतुन हळुवार त्याची मिठी सोडवली आणि जगाचे सगळे नीती नियम बाजुला ठेवून आपले ओठ राहुलच्या ओठावर ठेवले.<br /><br />दुसर्‍या दिवशी पहाटेच राहुलला जाग आली, त्यानं हळूच रीतुच्या रेशमी मीठिमधून स्वतःला सोडवून घेतलं आणि बाजूलाच पडलेले स्वतःचे कपडे घातले. मग त्यानं रीतुच्या सुंदर गोर्‍या कायेवरुन नजर फिरवली आणि विस्कटलेल पांघरुणं नीट करुन तो तिथुन निघून गेला. सकाळी रीतुला थोडं उशीराच जाग आली, ती तशीच स्वतःला सावरत उठून बसली. तिनं आजूबाजूला पाहिल पण राहुल केव्हाच निघून गेला होता. मग आदल्या दिवशीची संध्याकाळ आठवून स्वतःशीच हसली. पण क्षणार्धात ती गंभीर झाली. तिच्या मनात एक वेगळीच अपराधी पणाची भावना जागृत व्हायला लागली होती. तिला असं वाटायला लागल होत कि कुठेतरी तिनं संजीवचा विश्वासघात केला होता&nbsp; रीतुन तिचा गाऊन घालत खिडकीतून बाहेर पाहिल. बाहेर छान कोवळे उन्ह पडल होत. झाडांची हिरवीगार ओली पान सूर्याच्या प्रकाशात छान चमकत होती पण अंगणात जमा झालेला चिखल मात्र ह्या सुंदर चित्रात एके विचित्र छटा निर्माण करत होता. रीतुच्या मनाची स्थिती पण ह्याच्यापेक्षा वेगळी नव्हती रात्रीच्या त्या प्रसंगानी एकीकडे ती अगदी मोहरुन गेली होती पण दुसरी कडे संजीव बरोबरच्या विश्वासघाताची भावना तिचं मन खात होती. ती एका विचित्र द्वंद्वात सापडली होती. ती किचनमध्ये गेली आणि सकाळच्या नाश्त्याची तयारी करु लागली. दुपार पर्यंत तिच्या मनात आपण संजीवचा विश्वासघात केला हि भावना बळावत चालली होती. दुपारचे तीन वाजले असतील, रीतु घरातल्या लायब्ररीत एक पुस्तक वाचत होती&nbsp; तेवढ्यात दारावरची बेल वाजली, तिनं दार उघडल तर समोर संजीव उभा होता. तो थोडा थकल्या सारखा वाटत होता&nbsp; रीतुच्या हातात आपली बॅग देत तो म्हणाला.<br />"हाय, स्वीट हार्ट, खूप थकलोय थोडं तासभर जाउन पडतो बेडरुममधे, आणि हो मला जरा दोन दिवस दिल्लीला जाव लागेल, काहि महत्त्वाच्या मिटिंग्स आहेत. मी संध्याकाळि सहापर्यंत निघेन तोपर्यंत माझी बॅग पॅक करुन ठेव." अस म्हणत तो बेडरुममध्ये निघून गेला. रीतुनं निर्विकारपणे त्याच सगळ बोलण ऐकल आणि पुन्हा लायब्ररीत निघून गेली. साधारण पावणेसहा पर्यंत संजीव तयार होऊन डायनींग टेबलच्या खुर्चीत येऊन बसला आणि टेबलावर ठेवलेला इकोनोमिक टाइम्स चाळायला लागला. रीतुन मग नाश्त्याची प्लेट त्याच्या पुढ्यात ठेवली. नाश्ता करता करता संजीव तिला म्हणाला.<br />"काल रात्री खूप पाउस पडला, मुंबईमध्ये तर सगळिकडे ट्रॅफिक जाम होत." ह्यावर रीतु काहिच बोलली नाहि.<br />"तुला तर असा मोठा पाउस खूप आवडतो ना? मग भिजलीस कि नाहि पावसात?" ह्या प्रश्नावर रीतुची कळि एकदम खुलली.<br />"हो भिजले ना मनसोक्त भिजले, अगदी चिंब भिजले" पण रीतुच हे उत्तर ऐकेस्तोवर संजीव आपल्या मोबाईल फोनवर बिझी झाला होता. फोनवर बोलता बोलताच त्यान रीतुला बाय केल आणि निघून गेला आणि इथेच सकाळपासून रीतुच्या मनात सुरु असलेलं द्वंद्व संपुष्टात आले. <br /><br />आज पण कालच्या सारखीच संध्याकाळ होती. आकाश काळवंडलं होत, वीजा चमकायला लागल्या होत्या, एव्हाना बाहेर पाऊस पण सुरु झाला होता. रीतु खिडकीत उभी राहुन गरम कॉफीच्या घुटक्यासोबत बाहेरच्या सौंदर्‍याचा अस्वाद घेत होती आणि कालची संध्याकाळ आठवून सुखावत होती. तेवढ्यात तिचा मोबाइल वाजला, मोबाइलच्या डिस्प्लेवर चमकणारे नाव वाचून ती एकदम प्रफुल्लित झाली. तिनं क्षणार्धात फोन कानाला लावला अन् म्हणाली..<br />"हाय... राहुल..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-2606220007733083154?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-303731254628286372010-06-29T15:08:00.001+05:302010-06-29T15:20:16.888+05:30<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/06/blog-post_22.html">पूर्वसुत्र </a><br /><br />चींगीन जशी त्या बाईंची पर्स उचलली तशा त्या बाई जोरात "चोर चोर" असं ओरडत चींगीच्या मागे धावु लागल्या. समोर चालु असलेला हा गोंधळ पाहुन ते दोघं हवालदारसुध्दा उठून चींगीला पकडायला धावले. चींगी पळत स्टेशनच्या बाहेर आली पण त्या हवालदारानं एव्हाना तिला पकवलं पण होत. तेवढ्यात त्या बाई पण तिथं धापा टाकत पोहोचल्या. मग ते हवालदार त्या दोघींना घेउन जवळच असलेल्या पोलिसस्टेशनवर घेऊन आले. तिथे आल्यावर इंन्स्पेक्टर साहेबांनी त्या बाईंना बसायला सांगीतलं, त्यांची पर्स त्यांना परत दिली आणि आत सगळ व्यवस्थीत आहे ना ह्याची खात्री करुन घ्यायला सांगीतली. जेव्हा त्या बाईंनी पर्समधलं सगळ सामान बरोबर आहे अस सांगीतल तेव्हा साहेबांनी चींगीकडे पाहिल आणि म्हणाले.<br />"काय ग तू चोरली का पर्स ह्या बाईंची?"<br />"व्हय" चींगी न घाबरता ठसक्यात बोलली.<br />"असं, बरीच अकड आहे ह्या चिमुरडीला, थांब तुझी सगळि अकड आता बाहेर काढतो. नाव काय तुझं?"<br />"चींगी"<br />"बापच नाव"<br />"म्हाइत नाय" मग साहेब त्या बाईंकडे पहात म्हणाला.<br />"बघा कशी पोर जन्माला घालतात साधे ह्यांना आपले आई बाप पण माहिती नसतात." मग त्या बाईच साहेबांना म्हणाल्या.<br />"मी एक सोशलवर्कर आहे, हिला पुढच्या सगळ्या प्रोसेस मध्ये अडकवण्यापेक्षा मला असं वाटत तुम्ही हिला बालसुधारगृहात टाकाव." मग थोडा विचार करत त्या साहेबांनी एका हवालदाराला कागदावर काहि तरी लिहुन दिला आणि चींगीला शिवडिच्या बालसुधारगृहात एका महिन्याकरता घेउन जायला सांगीतल. हे ऐकुन चीगीचा चेहरा एकदम खुलला ती त्या साहेबांना म्हणाली<br />"म्हंजी तुमि मला जेल मधी टाकनार?" तेवढ्यात त्या बाई तिला म्हणाल्या.<br />"जेल नाहि तुला ते बालसुधारगृहात एका महिन्याकरता पाठवत आहेत."<br />"ते काय असत? नाय मला जेल मधीच जायचय तिथं माझा बा हाये.." ह्यावर तो साहेब वैतागून म्हणाला<br />"हो हो तुला जेल मध्येच टाकतो आहे. तू कुठे राहतेस ते सांग म्हणजे आम्ही तुझ्या घरी कळवतो तसं."<br />"गरज नाय त्याची रानीन सागीतल असेन माझ्या आयेला."<br /><br />पोलिसस्टेशनमधुन बाहेर पडताना चींगी खूप खूष दिसत होती, तिला वाटत होत कि तिला एखाद्या जेलमध्येच नेत आहेत जिथे ती तिच्या ’बापाला’ भेटु शकेन. थोड्याच वेळात चींगी आणि तो हवालदार शिवडिच्या त्या बालसुधारगृहात पोहोचले. बालसुधारगृह म्हणजे एक बैठि इमारतच होती, पुढे छान मोठं आंगण आणि मध्ये मुख्य इमारत. आतमध्ये गेल्यावर चौकीदार त्यांना बालसुधारगृहाच्या अधीक्षक बसतात त्या केबिन मध्ये घेउन गेला. केबिनमध्ये विशेष असं काहिही सामान नव्हतं, कोपर्‍यात एक भलं मोठं कपाट होतं, त्याच्या बाजुला पाणी प्यायचा माठ, आणि बाजूच्याच भिंतीवर गांधीजी आणि मदर तेरेसा ह्यांचे फोटो लावले होते. बरोबर ह्या फोटोंच्या समोरच एक टेबल खुर्ची होती जेथे एक जाड जुड बाई वर्तमानपत्र वाचत बसल्या होत्या. ते आतमध्ये येताच त्या बाईंनी त्यांच्याकडे पाहिल मग त्या हवालदारानं साहेबांनी दिलेला कागद देत त्या बाईंना म्हणाला.<br />"मोरे बाई ह्या पोरीला इथे महिनाभर ठेवायला सांगितलं आहे साहेबांनी."<br />मोरेबाईनी डोळ्यावरचा चष्मा नीट करत तो कागद वाचला आणि चींगीकडे पहात म्हणाल्या.<br />"काय ग चोरी केलीस का?"<br />"व्हय" चींगी त्यांना म्हणाली. मग मोरेबाईनी कपाटातून एक भलं मोठे रजीस्टर काढल आणि त्यात काहितरी लिहू लागल्या. नंतर त्यांनी त्या हवालदाराची रजिस्टरमध्ये सही घेतली आणि खुणेनेच त्याला जायला सांगीतल आणि टेबलवरची बेल वाजवली, थोड्याच वेळात तिथं निळ्या रंगाची साडी घातलेली एक मध्यम वयाची बाई आली. मोरेबाई तिला म्हणाल्या.<br />"सुनंदा, हिला वॉर्ड नं ४ मध्ये पावनीबरोबर ठेव. कालच ती गुलाबो गेली ना, मग तिचेच कपडे दे हिला." असे म्हणत त्यांनी परत आपलं डोक वर्तमानपत्रात घातल. मग सुनंदान चींगीचा हात पकडला आणि तिला आतमध्ये घेउन गेली. संध्याकाळची वेळ असल्यामुळे सगळे मुलं आपापल्या वॉर्डमध्ये गेली होती त्यामुळे बाहेरच्या पटांगणात कुणीच दिसत नव्हत. मग चींगी हळूच सुनंदाला म्हणाली.<br />"ह्या जेलमधी माझा बा हाये का?"<br />"जेल? हे सुधारगृह आहे आणि तुझा बा? तो कसा असेल इथे? इथे फक्त लहान मुलंच असतात."<br />"म्हंजी हे जेल न्हायी का?"<br />"नाहि हे बालसुधारगृह आहे. इथे तुझ्यासारखे छोटे मोठे गुन्हे केलेली लहान मुलंच असतात."<br />"पण मला तर जेलमधी जायाच व्हतं, तो बडा सायेब तेच बोलला व्हता. आता मला माझा बा कसा मिळनार?" चींगीचे डोळे पाणावले होते. ती तिथे तशीच थबकली, तसं सुनंदान तिला जवळ जवळ खेचतच वॉर्ड न. ४ कडे नेलं. मग त्या वॉर्डचा दरवाजा उघडुन तिला आत ढकलल आणि पळायचा प्रयत्न केलात तर तंगड तोडून हातात देईन असा दम भरुन ती निघून गेली. चींगी तशीच तिथे बसून रडायला लागली. वॉर्ड नं ४ हि एक छोटीशी खोली होती. त्या खोलीत फक्त दोन बाजुला दोन बिछाने जमिनीवर अंथरले होते आणि एका कोपर्‍यात एक जुनाट पाण्याचा माठ होता. बाजूच्याच भिंतीवर एक मंद दिवा चालु होता. त्या खोलीला एक पण खिडकी नव्हती, फक्त जाण्यायेण्याच्या दाराला असते तेवढीच खिडकी होती. चींगीच रडणं थोड्याच वेळात थांबल मग तिनं त्या खोलीत सगळीकडे नजर फिरवली. तिनं पाहिल बाजूच्याच गादीवर तिच्यापेक्षा साधारण दोन तीन वर्षानी मोठी असलेली एक मुलगी गाढ झोपली होती. थोड्याच वेळात चींगीपण आपल्या बिछान्यावर झोपी गेली तिला इतकी गाढ झोप लागली कि ती रात्रीच्या जेवणाकरता पण उठली नाहि. सकळि पण तिला दचकून जाग आली जेव्हा तिनं एक मोठा आवाज ऐकला, ती उठून बिछान्यात बसून राहिली, तेवढ्यात खोलीत ती काल रात्री झोपलेली मुलगी आली. ती मुलगी तशी काळि सावळिच होती पण अंगानं मात्र धिप्पाड अशी होती. ती चींगीच्या जवळ आली आणि तिला म्हणाली.<br />"कोन ग तू"<br />"चींगी, आनि तू"<br />"मी पावनी, तू इथ कशी आलीस?"<br />"माज्या बापाला भेटायला."<br />"तुझा बाप! तो काय करतो इथे?"<br />"तो इथ नाय, तो मोठ्या जेलमधी हाये"<br />"हो! मग मोठ्या जेलमध्ये का नाहि गेलीस?"<br />"त्या पोलिसान इथेच आनल."<br />तेवढ्यात दरवाज्यात सुनंदा येऊन उभी राहिली तिनं दोघींनाही बाहेर बोलावल. मग तिनं चींगीला दुसरे कपडे बदलायला दिले आणि दोघींनाही खाली पटांगणात यायला सांगीतल. पुढे काहि दिवस असेच गेले. ह्या दिवसात चींगीची आणि पावनीची चांगलीच मैत्री झाली होती. दोघी सतत एकत्रच असतं, जर कोणी चींगीला त्रास द्यायचा प्रयत्न केला तर त्याची गाठ धिप्पाड अशा पावनीशी असे. पहिले काहि दिवस सुधारगृहात चींगीला तिच्या आईची आणि नाम्याची आठवण येत होती, पण हळुहळू ती त्या वातावरणात रमायला लागली होती. सुधारगृहात चींगीला बर्‍याच चांगल्या गोष्टि शिकायला मिळाल्या. सुधारगृहात रोज सकाळ संध्याकाळ प्रार्थना होत असतं. मग सगळि मुलं आपआपली नेमून दिलेली काम करत असतं. दुपारी आणि रात्री सगळी मुलं एकत्रच जेवायला बसत. दुपारच्या जेवणानंतर सगळेजण एका हॉलमध्ये जमत जिथे त्यांना विविध कलात्मक गोष्टि शिकवल्या जात असत. चींगी पण मोठ्या उत्साहानं सगळ्या उपक्रमात भाग घेत होती.<br /><br />बघता बघता एक महिना संपला आणि एक दिवस सुनंदा, पावनी आणि चींगील घेउन मोरे बाईंकडे गेली. योगायोगानं पावनीची शिक्षा पण चींगीबरोबरच संपत होती. सुनंदान त्यांना त्यांचे जुने कपडे घालायला दिले. कपडे घालुन झाल्यावर सुनंदा दोघींना मोरे बाईंकडे घेऊन गेल्या.&nbsp; मोरे बाईंनी दोघींनाही परत असे गुन्हे करु नका असे सांगत सुधारगृहात येण्याआधी त्यांच्याकडे जेवढे पैसे होते ते दिले. दोघी बालसुधारगृहातुन बाहेर आल्या मग पावनीन चींगीला विचारल<br />"काय ग चींगे कु्ठं जानार तू?"<br />"माहिमला माझ्या आयकडे."<br />"चल मग मी तुला सोडते तिथे अनि मग माझ्या घरी जाते."<br />थोड्याचवेळत दोघी माहिमला चींगी रहात होती त्या झोपडपट्टीत पोहोचल्या. झोपडीवजा येताच चींगीला खूप आनंद झाला होता, आज बर्‍याच दिवसांनी ती तिच्या आईला आणि नाम्याला भेटणार होती. ती जेव्हा झोपडिच्या समोर आली तेव्हा झोपडिच दार नुसतच लोटल होत, तिन आत जाउन पाहिल तर झोपडी रिकामी होती, तिची आई, नाम्या, आणि त्यांच सामान काहिच दिसत नव्हत. ती झोपडीतून बाहेर आली तर समोर तिला रानी दिसली., दोघींनाही एकमेकींना पाहुन खूप आनंद झाला, रानी चींगीला म्हणाली.<br />"काय ग चींगे भेटला का तुझा बाप?"<br />"नाय, ते मला छोट्या जेलमधी घेउन गेले, माझा बाप मोठ्या जेलमधी हाये ना. अगं रानी माझी आय आनि नाम्या कुठं दिसत न्हाइत?"<br />"रंग्यादादानं हुसकावुन लावलं तुझ्या आयेला हप्ता दिला न्हाय म्हनून. ते दोघ कुठे गेले कोनालाच म्हाईत नाय आता आठवडा झाला त्यांना जाउन" चींगीचे डोळे एकदम भरुन अले आणि ती तशीच तिथे जोरजोरात रडू लागली. एवढावेळ शांतपणे सगळ पहात असलेली पावनी चींगीला म्हणाली.<br />"रड्तेस कशापायी, जाउ देत गेली तर, नाहितरी तुला मारतच होती ना. तू चल माझ्या संगे माझ्या घरी, माझी आई ठेवून घेईन तुला." असं म्हणत तिनं चींगीचा हात धरला आणि दोघी रस्ता चालु लागल्या, रानी काहिही न बोलता पाठमोर्‍या चीगीकडे नुसतीच पहात राहिली.<br /><br />पुढे बरीच वर्ष अशीच निघून गेली, चींगी आणि पावनी दोघी आता मोठ्या झाल्या होत्या, वयात आल्या होत्या. पावनीच्या घरात पाहुणी म्हणून आलेली चींगी आता पावनीच्या घरच कमाईच एक साधन झाली होती. एक दिवस संध्याकाळि चींगी त्यांच्या माडिसारख्या घराच्या छतावरच्या खाटेवर पडली होती, तिला छान डोळा लागला होता. ती दचकून जागी झाली जेव्हा साधारण तीन साडेतीन वर्षाचा राजा तिला जोरजोरात हलवून उठवत होता. चीगीन त्याचे पापे घेत त्याला उचलल आणि स्वताच्या मांडीवर बसवल तसा तो तक्रारीच्या सूरात तिला म्हणाला<br />"आये, ती सगळी पोर मला लई चिडिवतात. मला आत्ताच सांग कि माझा बाप कोन हाये?" राजाचा हा प्रश्न चींगीच्या कानावर एखाद्या हातोड्याप्रमाणे येउन पडला.<br />"सांग ना माझा बाप कोन ते? तो कुठे असतो?" तेवढ्यात तिथं पावनी आली आणि ती चींगीला म्हणाली<br />"ए चींगे लवकर तयार हो खाली मालदार कष्टमर आल हाय. ए राजा तू चल माझ्यासंग धंद्याच्या टायमाला खोटि करु नकोस."<br />ती खेचतच राजाला तिथुन घेउन गेली आणि चीगी मात्र भकासपणे त्या पाठमोर्‍या जाणार्‍या राजाकडे नुसतीच बघत राहिली.&nbsp;<br /><br /><div style="text-align: right;">समाप्त </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-30373125462828637?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-13377643645915151192010-06-22T13:50:00.001+05:302010-06-29T15:07:33.836+05:30साधारण दुपारी दोन अडिचची वेळ असेल, चींगी आपल्या कडेवरच्या सव्वा वर्षाच्या नाम्याला सांभाळत लोकलमधुन माहिम स्टेशनवर उतरली. चींगी असेल साधारण दहा वर्षाची, उन्हातान्हात फिरुन तिचा काळा सावळा वर्ण अधिकच गडद वाटत होता, तिचे कपडे जागोजागी फाटले होते आणि त्यावर ठिगळ लावली होती, तिचे केस एकदम निस्तेज आणि विस्कटलेले होते, तिची अंगकठि अगदि बेताचीच होती. तिच्या कडेवरचा नाम्या तिचा लहान भाऊ होता. अशी हि चींगी हळुहळु आपल्या झोपडिच्या दिशेने निघाली. सकाळपासून लोकल गाड्यातुन फिरुन ती खूप दमली होती, नाम्यापण तिच्या कडेवरच झोपी गेला होता. ती त्याला सांभाळत कशीबशी तिच्या झोपडिजवळ आली, झोपडिच्या बाहेर तिची आई कोणाशीतरी जोरजोरात शीवीगाळ करत भांडत होती, चींगीनं हे तर रोजचच आहे अशा नजरेने तिच्याकडे पाहिल आणि झोपडिच्या आत गेली. नाम्याला बाजुच्या वळकटिवर झोपवुन ती कोपर्‍यातल्या चुलीजवळ गेली. तिथ दोन शिळ्या चपात्या अणि एका कागदात भजी बाधुन ठेवली होती. तिन त्यातली एक चपाती घेतली आणि भरभर भज्यांची पुडि सोडली, मग खाली मांडि घालुन ती भजी पोळि खायला लागली. तेवढ्यात तिच्या पाठित कोणीतरी एक धपाटा घातला, तिन मागे वळुन पाहिल तर तिची आई होती, ठिगळ लावलेली साडि, त्यावर फाटका ब्लाऊज, काळा सावळा वर्ण, भुरकट झालेले केस आणि थोडे पुढे आलेले दात अशा अवतारात ती रागातच चींगीला म्हणाली.<br />"काय ग ए भवाने, आल्या आल्या बसली का हादडायला. आजची कमाई कुठे हाये? किती पैस मिळाले?" चींगीनं तिच्याशी काहिहि न बोलता कमरेला लावलेली पैशाची पुरचूंडि दिली, आईनं ती झटकन तिच्याकडुन ओढुन घेतली, मग एका बाजुला जाउन ते सगळे सुट्टे पैशे मोजु लागली, चांगले पंचवीस रुपये होते ते. पैशे मोजुन झाल्यावर तिच्या चेहर्‍यावर एकदम हसू आल, मग चींगीच्या डोक्यावरुन हात फिरवत तिला म्हाणाली.<br />"गुणाची पोर गं माझी, चांगली कमाई केलीस आज आता नाम्याच्या बाजुला जाउन थोड झोप." चींगीनं तिला काहिच प्रतिक्रिया दिली नाहि जणु तिला हे रोजचच होत. तिन बाजुच्याच एका प्लॅस्टिकच्या बाटलीतुन पाणी प्यायल, आणि नाम्याच्या बाजुला जाऊन झोपली.<br /><br />दुसर्‍या दिवशी सकाळि, चींगीच्या आईन तिला उठवल ते तिच्या पेकाटात एक लाथ मारुनच चींगी डोळे चोळत तशीच उठुन बसली अणि बसल्या बसल्याच पेंगायला लागली. तेवढ्यात तिची आई परत तिच्यावर खेकसली तशी चींगी उठुन उभी राहिली. मग समोरच्या प्लॅस्टिकच्या बाटलीतल थोड पाणी तिन तोंडावर मारल आणि कोपर्‍यातल्या चुलीच्या जवळ ठेवलेला एक पाव ग्लासातल्या चहाबरोबर खाल्ला. तेवढ्यात तिची आई तिच्यावर परत ओरडली.<br />"निघ कि लवकर आता, नाम्याला मी दूध पाजलय जास्त रडायला लागला तर पाणी दे कुठे तरी." चींगीन मग नाम्याला कसबस कडेवर उचलल आणि झोपडिच्या बाहेर आली तेवड्यात तिची आई तिला परत ओरडुन म्हणाली <br />"आनी हो दुपारी सरळ घरी ये गाव भटकत बसु नकोस." तिन आईच्या बोलण्याकडे लक्ष न देता सरळ माहिम स्टेशनचा रस्ता पकडला. स्टेशनवर पोहोचताच समोरच उभ्या असलेल्या बोरीवली लोकलमध्ये ती चढली आणि आपल्या रोजच्या उदरनिर्वाहाला लागली. साधारण दुपारी तीन वाजता ती नेहमीप्रमाणे लोकलमधुन माहिम स्टेशनवर परत उतरली आणि आपल्या झोपडिच्या दिशेने निघाली, तेवढ्यात तिच लक्ष समोरच उभ्या असलेल्या रघु, लती, रानी, जीतु, आणि सोनु यांच्याकडे गेलं, ती सगळि चींगीच्या ओळखीचीच मुल होती, मग ती कशीबशी नाम्याला सांभाळात त्या मुलांच्या घोळक्यात शिरली. त्यातली सोनु सगळ्यांना तिच्याकडची एक नक्षीदार पर्स दाखवत होती, चींगीनपण ती पर्स पाहिली आणि ती सोनुला म्हणाली.<br />"सोने, छान पर्स आहे ग हि, कोनी दिली?"<br />"माझ्या बानं आनली मला." सोनू थोड्या ठसक्यातच तिला म्हणाली, तसा जीतु म्हणाला<br />"माझ्या बान पन मला काल एक चाकलेट आनल होत." मग हळु हळु सगळे आपआपले वडिल त्यांच्या करता काय काय करतात ते सांगायला लागले, चींगी मात्र सगळ शांतपणे ऐकत तिथेच उभी होती. तेवढ्यात लती चींगीला म्हणाली<br />"चींगे तुझा बाप नाहि आनत तुला काहि?" चींगीचा चेहरा एकदम पडला, तेव्हा रघु म्हणाला.<br />"तिला कुठं बाप हाये. तिचा बाप कोन हे तिलाच म्हाइत नाय." चींगी नाम्याला कंबरेवर सांभाळत तशीच तिथ खाली मान घालुन उभी होती. तेव्हा रानी म्हणाली <br />"माझी आई सांगत व्ह्ती कि हिचा आनि ह्या नाम्याचा बाप पन वेगळे वेगळे हायेत." त्यावर सोनु म्हणाली.<br />"म्हंजी गं?" तस रानीनं मान हलवत काय माहित अस केल आणि सगळे जण जोरजोरात हसायला लागले. आता मात्र चींगीचे डोळे पाणावले आणि ती तशीच रडत तिच्या झोपडिच्या दिशेने चालु लागली. झोपडित पोहोचल्यावर तिन आत पाहिल तर तिची आई घरात नव्हती. तिन नाम्याला बाजुच्या वळकटिवर ठेवल आणि ती स्वता: त्याच्या बाजुला बसली. तेवढ्यात तिची आई आत आली, चींगीला अस चेहरा उतरवुन बसलेल बघुन ती म्हणाली.<br />"काय ग चींगे कोनाशी भांडुन आलीस? आनि आजची कमाई कुठं हाय?" चीगीन तिच्या कमरे भोवतिची पैशाची पुरचुंडि काढुन आईला दिली. तिची आई नेहमीप्रमाणे पैसे मोजु लागली, पैसे मोजुन झाल्यावर तिच्या चेहर्‍यावर एकदम हसू आल, मग चींगीकडे पहात ती म्हणाली<br />"तीस रुपे, लई छान कमाई केलीस आज. जा ती चपाती खा आधी." मग आईन नाम्याला आपल्या छातीशी घेतल आणि दूध पाजायला लागली. मग चींगीपण आईच्या जवळ आली आणि तिला हळुच म्हणाली.<br />"आये, माझा बाप कोन गं?" ती खूप आशेने आईच्या उत्तराची वाट पहात राहिली, पण आई काहिच बोलली नाहि. चींगीन परत थोड लाडात येत तिला विचारल <br />"ए आये, सांग कि माझा बाप कोन ते? कुठं असतो त्यो?"<br />"असेल कुठल्या तरी जेलमधी पडलेला, का ग तुला का ह्या चोकशा? दोन टायमाच गिळायला मिळत ना तुला, मग बाप कशा पायी हवा?" ती चींगीवर एक्दम खेकसली. चींगी काहिच न बोलता समोर ठेवलेली ती पोळि आणि चटणी खायला लागली. चींगीचा उरलेला सगळा दिवस फक्त जेलमध्ये असलेल्या तिच्या वडिलांचाच विचार करण्यातच गेला.&nbsp; <br /><br />दुसर्‍या दिवशी सकाळि चींगी नेहमीपेक्षा जरा लवकरच ऊठली. आपल सगळ आवरुन ती नाम्याजवळ गेली तर तो आजुनहि झोपलेलाच होता मग तिन त्याला उचलण्याकरता हात लावला तर त्याच अंग तिला खूप गरम लागल. तिन बाहेर जाउन तिच्या आईला बोलावुन आणल, नाम्याला चांगलाच ताप भरला होता, चींगीला नाम्याची खूप कळजी वाटायला लागली होती म्हणुन ती आईला म्हणाली.<br />"आये आज मी नको जाउ का? मी थांबते कि नाम्या संगे घरीच."<br />"आनी मग पैसे कोन आनेल तुझा बा?" चल निघ इथुन मी बघते त्याच्याकडे आज." चींगीची आई तिच्यावर बरसली.<br />मग चीगी झोपडितुन बाहेर पडली, आणि थेट स्टेशनचा रस्ता पकडला आपल्या रोजच्या भीक मागण्याच्या कामाला जाण्यासाठि. साधारण दुपारी दोन वाजता ती नेहमीप्रमाणे चर्चगेट लोकलमधुन माहिमला उतरली आणि आपल्या झोपडिकडे जायला निघाली तेवढ्यात समोर तिला रानी दिसली. चींगी रानीकडे गेली आणि तिला म्हणाली.<br />"रानी, मला तुला काहितरी सांगायचय, चल ना जरा बाजुला." अस म्हणत ती तिला थोड आडोशाला घेऊन गेली.<br />"हा बोल काय सांगायचय ग तुला."<br />"रानी मला माझ्या बाचा पत्ता लागला."<br />"काय!.... कुठं हाये तो?"<br />"जेलमधी."<br />"चोरटा हाये का तो?"<br />"मला नाय ठाव, पन मला त्याला भेटायचय." <br />"पन तू त्याला कशी भेटनार? आनि त्याला ओलखनार तरी कशी?"<br />"काल पाहिला ना सपनात त्याला, माझ्यावानीच दिसतो अगदि" चींगी चेहर्‍यावर थोड हसु आणत तिला म्हणाली <br />"तुला म्हायती हाये जेल कुठे असत ते?"<br />"कुठल जेल?" <br />"म्हाईत नाय, कुठलहि जेल."<br />&nbsp;रानीन नकारार्थी मान हालवली, मग थोडा विचार करुन ती म्हाणली.<br />"अग तुला तो मागच्या गल्लीतला किशा म्हाइत हाये का? तो गेला व्हता कि मागच्या महिन्यात जेलमधी."<br />"कसा काय ग?"<br />"त्यानी टेशनात एका बाईची पर्स मारली, मग काय पोलिसांन पकडला धूधुतला आनि टाकला जेलमधी." चींगीचा चेहरा थोडा खुलला मग जरा विचार करुन ती रानीला म्हणाली <br />"रानी, जर मी पर्स मारली तर मला पन जेलमधी टाकतिल का गं?"<br />"मग टाकनारच." रानी तिला म्हणाली. मग थोड इकडे तिकडे बघत चींगी तिला म्हणाली.<br />"चल मग मी पन कोनाची तरी पर्स मारते. पन कोनाची पर्स मारु ग मी?"<br />"ती बघ ती समोर एक बाई बसली हाये ना तिची पर्स मार तू. तिन आपली पर्स बघ कशी बाजुला ठेवली हाये, जा उचल आनी लाग पळायला. आनि हो जरा हळुच पळ म्हंजी पोलिस तुला पकडतिल" चींगीन मोठ्या उत्साहान तिच्याकडे पाहिल आणि म्हणाली.<br />"रानी, माझ्या आयेला सांग कि चीगी गेली तिच्या बाला भेटायला जेलमधी." रानीनं पण मोठ्या उत्साहान होकारार्थी मान हलवली.<br />मग चींगी बेंचवर बसलेल्या त्या बाईच्या दिशेने निघाली, त्या बाईंनी आपली पर्स बाजुलाच ठेवली होती आणि ती शेजारी बसलेल्या एका दुसर्‍या बाईशी काहितरी बोलत होती. चींगी त्या बाईच्या जवळ गेली, तिन समोर पाहिल, समोरच्या बाकड्यावर दोन पोलिस हवालदार बसले होते. तिन पुन्हा मागे वळुन रानीकडे पाहिलं, रानीन खूणेनीच तिला जा पुढे हो अस सांगीतल. मग थोडा धीर करत चींगी त्या बाकड्याच्या जवळ गेली आणि झटकन त्या बाईची पर्स उचलली आणि पळायला लागली. <br /><br /><div style="text-align: right;">पुढिल भाग लवकरच...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-1337764364591515119?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-63095380379614271782010-06-01T12:57:00.000+05:302010-06-01T12:57:39.251+05:30मी थोड त्रासीक चेहर्‍यानीच माझ्या हातातल्या घड्याळात पाहिल तर साडेनऊ वाजले होते. ’आता पाचच मिनिटात हि लोकल सुटणार, कुठे आहे हि प्रीती यार’. लोकलच्या विंडोतुन शोधक नजरेने मी ठाण्याच्या प्लॅटफॉर्म नं. १ वर पहात स्वत:शीच विचार करत होतो. सकाळची गडबडिची वेळ असल्यामुळे प्लॅटफॉर्मवर गर्दिपण खूप होती. ’हे हिच नेहमीचच आहे, रोज उशीरा येते. अरे इथे हिची जागा पकडुन ठेवायची म्हणजे दहा लोकांची वाकडि झालेली तोंड बघायची. त्यातुन एखाद दिवशी एखाद्याशी भांडण वगैरे होत ते वेगळच. बस्स झाल आता, आजच सांगुन टाकतो तिला कि उद्यापासून तू तुझी वेगळि जा आणि मी माझा वेगळा जाईन.’ माझ्या रागाचा पारा चढतच होता. ’ह्या बायकांना वेळेची अजिबात कदर नसते. अरे दुसरा आपली वाट पहात ताटकळत बसला असेन ह्याचे तरी भान ठेवायला पाहिजे ना.’ मी स्वत:शीच चरफडत खिडकितुन बाहेर पहात होतो. तेवढ्यात लांबुन ती ब्रीज उतरताना दिसली. स्काय ब्लू कलरचा चुरीदार आणि कुर्ती त्यावर मानेबोवती घेतलेली ओढणी तिच्या त्या बांधेसुद गोर्‍या कायेवर अगदि अप्रतिम दिसत होती. लंबगोल हसरा चेहरा, त्यावर शोभुन दिसणारे ते टपोरे काळे भोर डोळे. मध्येच ती तिचे मोकळे सोडलेले सरळ केस हळुच आपल्या नाजुक हातांनी मागे सारत होती. जशी तिची नजर माझ्यावर पडली तस तिन मला छान असं गोड स्माईल देत हात केला, मी पण तिला खूणेनीच लवकर ये असं सांगितल&nbsp; ती दरवाजातुन आत शिरली आणि लगेच गाडि सुरु झाली म्हणजे फक्त काहि सेकंदाचा फरक पडला होता. ती माझ्या जवळ येऊन बसली, तसा तिच्या परफ्यूमचा तो मनमोहक सुगंध आला आणि माझा राग एकदम विरघळुन गेला. मी तिला हसत तक्रारीच्या सुरात विचारल.<br />"काय हे?" <br />"सॉरी! उद्यापासून नक्कि लवकर येइन." अस म्हणत तिन परत एक छान गोड स्माइल दिलं.<br />’अग कमीत कमी सोमवारी तरी वेळेवर येत जा" मी मगाचचा तक्रारीचा सूर कायम ठेवण्याचा प्रयत्न करत म्हंटल.<br />"अरे हो ना पण दोन दिवस इतके हेक्टिक गेले कि सकाळी लवकर जागच आली नाहि." तिन लाडिक स्वरात मला उत्तर दिलं. <br /><br />मग तिन आपली पर्स उघडली, त्यातुन पाण्याची बाटली काढुन घोटभर पाणी प्यायल आणि मग मला पण पाणी पिणार का अस विचारल. मी मान हलवुनच नकार दर्शवला. मग तिन बाटली बॅगमध्ये ठेवुन दिली आणि आपले दोन्हि हात जोडुन माझ्यपुढे केले, तिच्या हातावर सुंदर मेंदि काढली होती.<br />"कशी आहे?" चेहर्‍यावर हसू आणत एकदा माझ्याकडे तर एकदा हाताकडे पहात तिन विचारलं.<br />"वा... सुंदर आहे. काहि स्पेशल?"<br />मग थोड लाजत तिन आपला डावा हात उलटा केला, तिच्या डाव्या हातातल्या अनामिकेत एक सुंदर अंगठि होती, मला दाखवत म्हणाली.<br />"आंणि हि कशी आहे?" मी थोडा मनातुन चरकलोच म्हणजे हिला म्हणायच तरी काय आहे. मी थोड अडखळतच तिला उत्तर दिल.<br />"छ...छान आहे. हे काय आहे सगळ?" मी थोड गंभीर होत तिला विचारल. तस तिन लाजत माझी नजर चुकवली अणि मग हळुच माझ्या नजरेला नजर देत म्हणाली.<br />"I am engaged now." म्हणजे क्षणभरापूर्वी मला ज्याची भीती वाटत होती तेच घडल होत, मला अचानक पायाखालची जमिन सरकल्यासारखी वाटली. मग वाटल कदाचित गंमत करत असेल माझी. मी जरा धीर करत तिला विचारल.<br />"म्हणजे?"<br />तस तिन माझ्या कपाळावर लाडिकपणे हात मारत म्हंटल.<br />"अरे मुर्खा, म्हणजे माझा साखरपुडा झाला काल. अरे सगळ इतक्या घाइत पार पडल कि कशाला वेळच मिळाला नहि. म्हणजे शनिवारी बघण्याचा कार्यक्रम झाला, पण त्याला कालच रात्रीच्या फ्लाईटनी अमेरीकेला जायच होत ते पुढच्या सहा महिन्यांकरता मग काय लगेच दुसर्‍या दिवशी साखरपुडा ठरला त्यामुळे यु कॅन इमॅजीन आमची केवढि घाई झाली असेल ते." मग माझा हात हातात घेत म्हणाली.<br />"प्लीज राग मानुन घेऊ नकोस रे, अरे पण सगळ इतक अचानक घडलं कि साधा फोन करायला पण वेळ नाहि मिळाला." हे ऐकुन माझ्या चेहर्‍यावरचा रंगच उडुन गेला होता, माझ्या मनात विचारांच वादळ उठायला लागल होत. ’म्हणजे गाडी पकडायला वेळे आधी येणारा मी इथे मात्र थोडा उशीराच पोहोचलो. आजच निघताना मानाचा पक्का निश्चय केला होता कि हिला आज प्रपोज करायचच, पण अस काहि हि सांगेल ह्याचा मी कधी स्वप्नातदेखील विचार केला नव्हता अरे देवा हे काय झाल, हिच्याशिवाय जगायची तर मी कल्पनापण करु शकत नाहि?. आता सगळ संपल तर.’ मी प्रचंड निराशेच्या गर्तेत जात चाललो होतो, तेवढयात तिनं माझ्या तोंडासमोर बोटांनी टिचकि वाजवली तसा मी एकदम भानावर आलो.<br />"का रे तुला आनंद नाहि झाला हि बातमी ऐकुन?" तिन प्रश्नार्थक नजरेने मला विचारल.<br />"न...नाहि तस काहि नाहि." मी उसन हसु चेहर्‍यावर आणत तिला म्हणलो.<br />"अरे मग साध कॉग्रॅट्स पण नाहि केलस तू?." तिच्या चेहर्‍यावर परत तेच लाघवी हास्य पसरल.<br />"अभिनंदन" मी माझा हात पुढे करत तिला म्हणालो, तसा माझ्या हाताला हात मिळवत ती तोंडभर हसून मला म्हणाली<br />"थॅंक्यू, विचारणार नाहिस कोण मुलगा? काय करतो? ते. मला तर वाटल होत कि तुला खूप आनंद होईन, तू नुसती प्रश्नांची सरबत्ती करशील." मी नुसताच मख्खपणे तिच्याकडे पहात होतो.<br />"बर मग मीच सांगते..." अस म्हणत ती पुढचा सगळा वेळ तिच्या होणार्‍या भावी नवर्‍याबद्दल सांगत होती, पण माझ तिच्या कुठल्याच बोलण्याकडे लक्ष नव्हत. <br /><br />माटूंगा गेल्यावर ती दादरला उतरण्याकरता जागेवरुन उठली, मला दोन चार वेळा परत सॉरी म्हणत दादरला उतरली, मी मात्र सी एस टि ला ऑफिस असल्यामुळे तसाच तिथे बसून राहिलो. ती उतरुन गेली आणि माझ्या आयुष्यात एक प्रचंड मोठि पोकळि निर्माण करुन गेली. मला काहिच सुचत नव्हत, माझ संपूर्ण अवसानच गळुन गेलं होत. काहिच करण्याची ईच्छा वाटत नव्हती. विचारांच्या नादात सी एस टि कधी आल हे कळलच नाहि. आजुबाजुची सगळी लोक उतरुन गेली पण मी मात्र तिथे तसाच बसून होतो. थोडावेळ बसून मी लोकलमधुन बाहेर आलो, मनात खूप चित्र विचित्र विचार येत होते. ऑफिसला जायची तर अजीबात इच्छाच नव्हती, मला कुठेतरी एकांतात शांतपणे बसून रहावस वाटत होत. मी स्टेशनमधुन बाहेर आलो आणि टॅक्सी केली ती थेट गिरगाव चौपाटिपर्यंत. मी चौपाटिवरच्या मऊ वाळुवर एका झाडाखाली जाऊन शांतपणे बसलो. समोरचा तो विशाल समुद्र शांत होता पण माझ्या मनात मात्र विचारांच तुफान उसळल होत. तेवढ्यात मोबाइलवर एस एम एस आल्याची रींग वाजली. मला तो एस एम एस बघण्यात काहिच स्वारस्य नव्हतं, परंतु जेव्हा ती रींग परत दोन तीन वेळा वाजली तेव्हा खिशातुन मोबाईल काढला आणि पाहिल तर प्रीतीचाच मेसेज होता, ’आता काय नवीन? का लग्नाची तारीख सांगते आहे हि?’ असा विचार करत मी तो एस एम एस उघडला तर त्यात लिहिल होत.<br />"I am not engaged yet. Will you engage me? - Preeti"&nbsp; मला माझ्य डोळ्यावर विश्वासच बसत नव्हता, मी तो मेसेज परत दोन, तीन वेळा वाचला. तेवढ्यात माझ्यासमोर कोणीतरी येऊन उभ राहिल, मी मान वर करुन पाहिल तर ती प्रीती होती. तिच्या चेहर्‍यावर तेच नेहमीच लाघवी हसू पसरलं होतं तर डोळ्यात आश्रु होते. तिन तिचे दोन्हि हात माझ्यापुढे केले, मी हि माझे हात तिच्या हातात दिले. माझे डोळे आणि उर दोन्हिहि भरुन आलं होत. मी उठुन उभा राहिलो तस ती मला येऊन बिलगली आणि रडत मला विचारल <br />"सांग ना Will you engage me?" <br />मी काहिच न बोलता फक्त तिला माझ्या मीठित घट्ट आवळुन घेतल.&nbsp;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-6309538037961427178?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-16927295161168919032010-05-20T14:03:00.002+05:302010-05-20T14:05:59.660+05:30<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/05/blog-post_13.html"><span>पूर्वसुत्र</span></a><br /><br />दुसर्‍या दिवशी रवीवार असल्यामुळे घरातले सगळेजण निवांत होते. साधारण सकाळचे आठ वाजले असतील, सुजीत हॉलमध्ये पेपर वाचत बसला होता. संदेश आणि अप्पा खाली गार्डनमध्ये फिरायला गेले होते. नीनाची आई किचनमध्ये नाश्त्याची तयारी करत होती. आत्या नेहमीप्रमाणे सकाळच योगा अटोपुन नीनाच्या बेडरूममध्ये गेली. नीना आजुनहि झोपली होती. ह्या आजारपणामुळे हल्ली सुजीत तिला सकाळी लवकर उठवत नसे. आत्या नीनाच्या उशाशी बसली, तिनं नीनाच्या चेहर्‍याकडे पाहिल, खूपच क्षीण झाल्यासरखी वाटत होती ती, तिच्या डोळ्याभोवतीची काळी वर्तुळ अधिकच गडद झाली होती, चेहरा खूपच ऒढल्यासारखा वाटत होता. झोपेतसुध्दा तिच्या चेहर्‍यावर असलेली भीती स्पष्ट दिसत होती. आत्यान ह्ळुच तिचा डावा हात हातात घेतला आणि अनमिकेतल्या त्या सुंदर अंगठिकडे पाहिल. त्या अंगठिच नीट निरीक्षण करुन तिन ती अंगठि तिच्या बोटातुन हळुच काढुन घेतली. जशी तिन ती अंगठि काढली तस नीनानी एकदम डोळे ऊघडले आणि एखादा झटका लागल्यासारखी ती ऊठुन बसली. क्षणभर तिला काहिच कळत नव्हत कि ती कुठे आहे ते. तिन बाजुलाच बसलेल्या आत्याकडे पाहिल, आणि तिला जर हायस वाटलं.<br />"नीना! ठिक तर आहेस ना?" आत्यान तिच्या डोक्यवरुन हात फिरवत तिला विचारल.<br />"हं... हो, पण कहि कळत नाहि काय होतय ते, डोक किंचीत दुखतय. अचानक डोक्यावरच मोठ ओझ खाली ठेवल्यावर कस हलक वाटत ना तसच काहिस वाटतय. काहिच कळत नाहिए हे अस काय चाललय ते" नीना अगदि अगतीकपणे आत्याला म्हणाली.<br />"ठिक आहे! तु थोडावेळ पडतेस का? नाहितर उठुन आवरुन घे म्हणजे तुला कहितरी खाता येईन."<br />"नको मी थोडावेळ आजुन पडते, माझ्यात उठायच त्राणच वाटत नाहिए."<br />"ठिक आहे." अस म्हणुन आत्यान तिच्या अंगावर पांघरुण घातल. पुढे थोडावेळ ती तशीच तिच्या उशाशी बसून राहिली. नीना परत झोपी गेल्यावर आत्या बेडरुमचा दरवाजा उघडुन बाहेर गेली. बाहेर येऊन तिन ती अंगठि सुजीतला देत म्हटल<br />"सुजीत हि अंगठि परत त्या दागिन्यांच्या लाकडि बॉक्समध्ये ठेवुन दे" सुजीतन प्रश्नार्थक नजरेने आत्याकडे पहात विचारल.<br />"म्हणजे.. मला काहि कळल नाहि. हि आंगठि परत त्या दागिन्यांच्या डब्यात... पण का?"<br />"सांगते वेळ आली कि सगळ सागेन."<br /><br />त्यादिवशी नीना दुपारी उशीरापर्यंत झोपली होती, आत्याच्या सांगण्यावरुन घरच्यांनीपण तिला डिस्टर्ब केल नाहि. साधारण दुपारी दोन वाजता नीना बेडरुमचा दरवाजा ऊघडुन बाहेर हॉलमध्ये आली. तिथं सुजीत, नीनची आई, आप्पा, आणि आत्या गप्पा मारत बसले होते. संदेश टिव्हिवर कुठलतरी कार्टुन पहात बसला होता. नीनाला पाहुन संदेश धावत तिच्या जवळ गेला आणि ’आई’ अस म्हणुन तिला बिलगला. नीनानपण त्याला जवळ घेतल, त्याच्या गालावर पापी घेऊन सोफ्यवर सुजीतच्या बाजुला येऊन बसली. <br />"कस वाटतय नीना आता?" सुजीतन तिची चौकशी केली..<br />"चांगल वाटतय. खूप हलक हलक झाल्यासारख वाटतय. आता डोक पण दुखत नहिये." नीनाच्या चेहर्‍यावर बर्‍याच दिवसानी ऊत्साह आल्यासारखा वाटत होता.<br />"आजुनहि तुला अस काहि वाटत का कि तुझ्या सासुबाई इथेच कुठे तरी आहेत? जस तुला गेले काहि दिवस जाणवत होत" आत्यान नीनला विचारल. नीनान घाबरतच हॉलच्या चोहोबाजुला नजर फिरवली.<br />"नाहि... मला असं काहिच जाणवत नाहिये." नीनाच्या आवाजात आत्मविश्वास वाटत होता.<br />"आत्या, तुम्हि मला आज सकाळी अंगठि परत दागिन्यांच्या बॉक्समध्ये ठेवायला सांगीतली, त्याचा आणि नीनाच्या आजारपणाचा काहि सबंध?" सुजीतन गंभीर होत अत्याला विचारल.<br /> "हो... त्याचा आणि नीनाच्या आजारपणाचा खूप महत्वाचा सबंध आहे. काल रात्री आपल्याला त्या दागिन्यांच्या पेटित हि डायरी सापडली होती." तिन ती डायरी सुजीतला देत म्हंट्ल.<br />"तर ह्या डायरीत तुझ्या आईनं लिहिलेल्या कविता आहेत, कवितेच्या खाली ’मालती’ अशी स्वाक्षरी आहे, त्यावरुन त्यांनी ह्या कविता त्यांच्या लग्नाआधी लिहिल्या असाव्यात. मी त्यातल्या काहि कविता वाचल्या, खूपच सुंदर आहेत त्या कविता. पण त्यातली ’गुंफण’ अस शिर्षक असलेली एक कविता जरा वेगळि वाटली. हि कविता मालतीन त्या अंगठिवर रचली होती. मी ती कविता तीन, चार वेळा वाचली तेव्हा मालतीला हि अगठि किती जिव्हाळ्याची होती हे लक्षात आल. कवितेत मालती सांगते कि हि आंगठि तिच्या आईची होती, मालती लहान असतानाच तिच्या आईच निधन झाल, पण मरण्याच्या आधी तिन मालतीला हि आंगठि भेट म्हणुन दिली होती. पुढे आईच्या मायेला पोरकि झालेल्या मालतीला हि अंगठि अगदि प्राणापलिकडे प्रिय होती, जणु ती आपल्या आईलाच त्यात पहात होती. मालतीची त्या अंगठि बरोबर एक वेगळिच गुंफण तयार झाली होती. तिच्या हयातीत तिन ती अंगठि खूप सांभाळुन ठेवली होती. कवितेतुन मला ह्या गोष्टि कळल्या. आता ह्या कवितेचा आणि मालती म्हणेजे तुझ्या आईच नीनाला दिसण ह्यांचा काहि सबंध असेन तर तो फक्त त्या अंगठिमुळेच ह्यावर माझा पक्का विश्वास बसला. त्या नीनाशी संवाद साधायचा सतत प्रयत्न करत होत्या, पण आपण ज्या जैवीक कक्षेत राहतो ती कक्षा त्यांना नीनाशी संवाद साधु देत नव्हती. म्हणजे ह्यावरुन आपण अंदाज करु शकतो कि ह्या अंगठित त्यांचे मनं किती गुंतले आहे ते. म्हणुनच जेव्हा ती अंगठि दुसर्‍या कोणीतरी घातली तेव्हा त्यांना त्या अंगठिच्या सुरक्षेची काळजी वाटु लागली आणि इथूनच त्यांनी नीनाचा पाठलाग सुरु केला. माझ्या मते त्या तिला ती अंगठि परत ठेऊन दे किंवा नीट वापर असे काहि तरी सांगत असाव्यात. पुढे जशी नीनाची मन:शक्ति कमकुवत व्हायला लागली तसा त्यांच्या आत्म्यानं नीनावर ताबा मिळवायचा प्रयत्न करायला सुरुवात केली जेणेक्रुन त्यांना सतत अंगठिच्या जवळ राहता येईल आणि हे साधण्यासाठि त्यंनी अंगठि हेच एक माध्यम म्हणुन वापरायला सुरुवात केली. त्यामुळे जेव्हा मी हि अंगठि नीनाच्या बोटातुन काढुन घेतली तेव्हा आपोआपच त्यांच्या आत्म्यान नीनाची सुटका केली." सगळे जण एकदम शांतपणे आत्याच बोलण ऐकत होते.<br />"पण नीनाच का? मी तर तिचा मुलगा मग ती मला का नव्हती दिसत? ती मलाहि ते सांगु शकली असती ना?" सुजीत आत्याकडे पाहुन म्हणाला.<br />आत्यान स्मित हास्य देत म्हंटल "सुजीत आत्मा नाती ओळखत नाहि रे, तो फक्त त्याच्या इच्छेत अडकलेला असतो. तुझ्या आईचा आत्मा त्या अंगठित आडकलेला आहे. आणि ती अंगठि नीनानं घातली होती. दुसरं म्हणजे आपल्याला अस वाटत कि आत्मे आपल्याला घाबरवायला येतात पण प्रत्यक्षात ते जीवीत योनीलाच जास्त घाबरत असतात. त्यामुळे कुठेल्याहि आत्म्याच एखाद्या माणसाला दिसण किंवा जवळ येण हे त्या माणसाच्या मन:शक्तिवर अवलंबुन असत. तु ती अंगठि घातली असतीस तर कदाचित त्या तुला दिसल्याहि नसत्या."<br />" म्हणजे आईच्या आत्म्याला आजुनहि मुक्ति लाभलेली नाहि? तो आजुनहि भटकतोच आहे?" सुजीतन काळजीच्या सुरात विचारल.<br />"हो त्यांच्या आत्म्याला आजुनहि मुक्ति मिळाली नाहि पण तो आत्मा भटकत नाहिए कारण त्याची ज्या वस्तूबरोबर गुंफण झाली आहे ती त्यांच्या समोरच आहे. फक्त एवढच कि त्यांना हि गुंफण सोडवता येत नाहिये आणि म्हणुनच त्यांचा आत्मा अंगठि भोवतीच घुट्मळत असतो."<br />आत्याच बोलणा ऐकुन सुजीत आणि नीनाच्या अंगावर काटा आला.<br />"पण मग ह्यातुन तिची मुक्तता कशी होणार?" सुजीतन चिंतेच्या सुरात तिला विचारल.<br />"ह्या ससारात प्रत्येक गोष्टिला अंत आहे सुजीत. कुठ्लीहि गोष्ट जशी क्षीण होत जाते तशी ती नष्ट होत जाते. आत्मे पण क्षीण होऊन नष्ट होतात, पण त्याला काहि ठराविक कलावधी नाहि. ते त्या आत्म्याच्या इच्छेच्या तीव्रतेवर अवलंबुन असत. त्यामुळे पहिला मार्ग म्हणजे वाट पाहणे. जेव्हा तू तुझ्या आईच श्राध्द करशील तेव्हा ती अंगठि समोर ठेव आणि ’मी ह्या अंगठिच हयात असे पर्यंत संरक्षण करेन’ अस म्हण त्यामुळे त्यांच्या आत्म्याला मुक्तिची चालना मिळेल. दुसरा मार्ग म्हणजे मंत्र, तंत्रचा उपयोग करुन आत्म्याला मुक्ति देणे शक्य आहे, पण ह्यात बराच धोका असतो कारण कधी कधी ह्याचे विपरीत परीणाम पण होतात आणि त्याचा त्रास त्या आत्म्याला आणि हे मंत्र, तंत्र कुरवुन घेणार्‍याला पण होतो. त्यामुळे मी तरी तुला पहिलाच मार्ग सुचविन." आत्यान आपल मत अगदि ठामपणे मांडला. सुजीतसकट सगळेच विचारात पडले. बराच विचार केल्यावर सगळ्यांनी पहिल्या मार्गानी जायच असच ठरवल.<br /><br />पुढंचा संपूर्ण आठवडा नीनाच्या रिकव्हरीत गेला. आत्या मंगळवारीच बॅंगलोरला निघुन गेली. आई आणि अप्पा शुक्रवारपर्यंत नीनाकडेच राहिले होते. नीनाची तब्येत आता बरीच सुधारली होती. रवीवारी सकाळि सुजीत नेहमीप्रमणे पेपर वाचत होता, संदेश आजुनहि झोपला होता. तेवढ्यात नीनानं मस्तपैकि गरमा गरम कांदे पोहे करुन आणले. पहिला घास खाऊन सुजीत तिला म्हणाला.<br />"वा.... मस्त झालेत पोहे."<br />"हो ना आई आल्या होत्या मगाशी त्यांनीच करुन दिले आपल्या लाडक्या लेका करता." सुजीत एक्दम गंभीर चेहर्‍यानी नीनाकडे पाहु लागला. तस नीनानं त्याला मीठि मारली आणि म्हणाली "गंमत केली रे!" आणि ते दोघ जोरजोरात हसु लागले.<br /><br /><br /><div style="text-align: right;">समाप्त<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-1692729516116891903?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-80116057495883683142010-05-13T15:21:00.001+05:302010-05-13T15:24:13.838+05:30<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/05/blog-post.html"><span>पूर्वसुत्र</span></a><br /><br />गुरुवारचा सगळा दिवस भास अभासां मध्येच गेला, नीनाची प्रकृती पहिल्यापेक्षा जास्तच खालावली होती. तिच्या डोळ्याखाली काळि वर्तुळ जमायला लागली होती. ती मध्येच घाबरुन ओरडायला लागे किवा एकटिच काहितर बडबड करत असे. नीनाची हि अशी अवस्था पाहुन, रात्री सुजीतन निर्णय घेतला कि उद्या सकाळी नीनाला डॉ. मानसी काणेंकडे घेऊन जायचच. नीनाच्या आईन पण त्याला दुजोरा दिला, तिच म्हणण फक्त एवढचं होत कि काहिहि करा पण नीनाला ह्यातुन बरी करा. अप्पा मात्र काहि तरी वेगळाच विचार करत होते. दुसर्‍या दिवशी सकाळि सुजीत आणि नीना डॉ. काणेंकडे गेले. त्या नीनाशी खूप अपुलकिनं बोलल्या. त्यांनी नीनाला गेले काहि दिवस तिच्या आयुष्यात जे काहि घडत आहे त्यावर आपला पूर्णपणे विश्वास असल्याचं पटवुन दिल. त्यांनी नीनाशी बराच वेळ मनमोकळ्या गप्पा मारल्या. नीनाला पण खूप छान वाटल, थोड मन हलक झाल्यासारख वाटल. नीनाशी बोलुन झाल्यावर डॉक्टरांनी प्रथम दर्शनी हे सगळे भास आहेत असच सांगीतलं अणि त्यावर उपचार सुरू केले.<br /><br />इथे अप्प्पांनी त्यांची धाकटि बहिण म्हणजे नीनाची आत्या सुरेखाला बॅंगलोरला फोन लावला. सुरेखा साधारण अप्पांपेक्षा दोन वर्षांनी लहान असेन. सुरेखानं मंत्र, तंत्र, आणि उपचार ह्या विषयावर बरच रीसर्च केल होत. तिची ह्या विषयावरची काहि पुस्तक पण प्रसिध्द होती. तिचे पती सुरेश हे एक फॉरेस्ट ऑफिसर होते, त्यामुळे त्यांच्याबरोबर सुरेखाच पण बर्‍याच जंगलातुन फिरण झाल होत ज्याची तिला तिच्या रीसर्चमध्ये खूपच मदत झली होती. आता सुरेश रीटायर्ड होऊन बॅंगलोरला स्थायीक झाले होते. अप्पांनी सुरेखाला नीनाला दिसणार्‍या तिच्या मृत सासूबाईंपासून ते तिच्या डॉ. काणेंबरोबरच्या भेटिबद्दल सगळ्या घटना सांगीतल्या. सुरेखानं सगळ्या घटना अगदि लक्षपूर्वक ऐकल्या. तिन त्यांना नीनाला ह्यातुन बर करण्याचा प्रयत्न करेन अस अश्वासन दिल.<br /><br />दुसर्‍या दिवशी म्हणजे शनिवारी पहिल्या फ्लाईटनी आत्या पुण्यात पोहोचली ते थेट नीनाच्या घरी. तिन नीनाची अवस्था पाहिली आणि तिला खूप वाईट वाटल, नीना तिची लाडकि भाची होती. नीनालापण आत्याला पाहुन खूप बर वाटल, तिच्या डोळ्यतुन एकदम अश्रु वाहु लागले. आत्यानं तिचे अश्रु पुसले मग तिच्या डोक्यावरुन हात फिरवत तिला म्हणली.<br />"आता मी आले आहे ना सगळ काहि ठिक होईल." <br />तिन नीना अणि तिच्या आईशी बराच वेळ गप्पा मारल्या. थोड्यावेळानी सुजीतपण आला आत्याला पाहुन त्यला पण खूप आनंद झाला. तोहि त्यांच्याबरोबर गप्पांमध्ये सामील झाला. दोघ त्यांना संदेशच्या गमती जमती सांगत होते. बोलता बोलता नीना अचानक स्तब्ध झाली, तिचा चेहरा एकदम गंभीर झाला होता, ती दरवाजाकडे एकटक नुसतीच पहात होती. तिच्या चेहर्‍यावर एक वेगळिच भीतीची रेषा उमटली होती. तिला दरदरुन घाम फुटला होता. नीनाच्या आईन तिला हलवुन शुध्दिवर आणल. आत्यानं नीनाला विचारल.<br />"काय ग नीना त्या दरवाजाकडे अशी एक्टक काय पहात होतीस?"<br />नीनान सुजीतकडे पाहिल आणि आत्याला म्हणाली.<br />"काहि नाहि असच, जरा तंद्रि लागली होती"<br />"ठिक आहे." अस म्हणत अत्यान जाणीवपूर्वक तो विषय बदलला.<br /><br />दुपारच्या जेवणानंतर आत्या, अप्पा आणि सुजीत बाहेर हॉलमध्ये गप्पा मारत बसले होते.. गप्पांच्या ओघात आत्यान विषयाला हात घातला. सुजीतनपण आत्याला अतापर्यंत जे काहि घडल ते सविस्तर सांगीतल. थोडा विचार करुन आत्या त्याला म्हणाली.<br />"तुम्हि दोघ इतक्यात कुठं बाहेर गेला होतात? म्हणजे कुठे आऊट ऑफ स्टेशन?"<br />"नाहि" सुजीतन ऊत्तर दिल.<br />"एक विचारू मी नीनाच्या डाव्या हातातल्या अनामिकेत सोन्याची अंगठि पाहिली. तू आणलीस तिला?"<br />"नाहि, मागच्या आठवड्यात आम्हि घरातलं कपाट आवरल होतो, तेव्हा कपाटाच्या लॉकरमध्ये दागीन्यांच्या लाकडि बॉक्समध्ये आम्हाला ती मिळाली. त्यात काहि जुने दागीनेपण होते. नीनाला ती अंगठि खूप आवडली. मला तिन विचारल मी घेऊ का तर मी तिला म्हटल हे सगळ तुझच आहे. मग तिन ती अंगठि मला घालुन दाखवली तिला ती खूप छान दिसत होती म्हणुन तिन ती घालुनच ठेवली. का तुम्हि असं का विचारलत?"<br />आत्या काहिच बोलली नाहि मग थोडा विचार करून ती म्हणाली<br />"मला तो दागिन्यांचा बॉक्स दाखवशील?"<br />सुजीत आत गेला आणि लॉकरमधुन तो लाकडि बॉक्स घेऊन आला. आत्यानं तो बॉक्स ऊघडला त्यात काहि जुने दागिने होते. आत्यान ते सगळे दागिने नीट पाहिले. दागिने तशे जुन्याकाळातले होते. त्यात दोन पाटल्या, एक नेकलेस, कानातल्या कुड्या, आणि नाकातली मोत्यांची नथ ह्यांचा समावेश होता. दागिने जरी जुने वाटत असले तरी आजुनहि त्यांना छान चकाकि होती. तिन तो बॉक्स बंद केला अणि बॉक्सच सगळ्या बाजुंनी नीट निरीक्षण केल. मग तिनं तो बॉक्स ऊलटा केला, बॉक्सच्या खालच्या बाजुला एक सरकणारी पट्टि होती. तिनं ती हळुच बाजुला केली तर आत अजुन एक कप्पा होता. सुजीत हे सगळ आश्चर्यानं पहात होता, तो आत्याला म्हणाला<br />"मी हा बॉक्स लहानपणापासून पहातो आहे पण मला हा गुप्त कप्पा पहिल्यांदाच कळला." आत्यानी फक्त त्याच्याकडे पाहुन एक स्मित हास्य दिल.<br />त्या कप्प्यात विषेश अस काहिच नव्हत फक्त एक डायरी होती. तिन ती डायरी बाहेर कढली, डायरी खूपच जुनी वाटत होती. तिची पान पण बर्‍यापैकि जीर्ण झाली होती. तिन ती डायरी अगदि काळजीपूर्वक ऊघडली. त्यात प्रत्येक पानावर अत्यंत सुंदर हस्ताक्षरात लिहिलेल्या कविता होत्या आणि प्रत्येक कवितेच्या खाली ’मालती’ अस लिहिल होत.<br />"सुजीत, तुमच्या घराण्यात कोणी मालती म्हणुन बाई होत्या का?"<br />"मालती... अस कोणी मला तरी माहित नाहि पण माझ्या आईच माहेरच नाव मालती होत."<br />आत्यान ती डायरी सुजीतला दिली आणि त्याला विचारल<br />"हे हस्ताक्षर तुझ्या आईच आहे?"<br />"हो हे तर माझ्या आईचच हस्ताक्षर आहे. पण माझी आई, कविता करायची?" तो आश्चर्यान त्या डायरीकडे पहात होता.<br />"मी हि डायरी जरा वाचायला घेतली तर चालेल?"<br />"हो नक्किच."<br />अत्यानी सुजीतला ती दागीन्यांची बॉक्स परत आत लॉकरमध्ये ठेवायला सांगीतली.<br />त्यादिवशी रात्री आत्यान त्या डायरीतल्या सगळ्या कविता वाचल्या पण एका कवितेने तिच लक्ष विषेश वेधुन घेतलं. आत्यान ती कविता चार पाच वेळा लक्षपूर्वक वाचली. मग डायरी बंद करुन स्वताशीच हासली जणू तिला ह्या सगळ्या घटनांच गुढ उकललं होत.<br /><br /><div style="text-align: right;">पुढिल भाग लवकरच...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-8011605749588368314?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-30976190466973135432010-05-06T14:09:00.003+05:302010-05-06T14:13:04.252+05:30<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/04/blog-post.html">पूर्वसुत्र</a><br /><br />पुढचे तीन दिवस सगळ सुरळित चालल होतं पण हे कायमच नव्हत. बुधवारी रात्री नीना नेहमीप्रमाणे किचनमधलं काम आवरुन बेडरुममध्ये झोपायला गेली. संदेश अधीच झोपी गेला होता. सुजीत कुठल तरी पुस्तक वाचत होता, नीना त्याच्या बाजुला बसली आणि त्याच्या खांद्यावर डोक ठेवत म्हणाली.<br />"काय असेल रे हे सगळ?"<br />"नीना.. अग काहि नाहि ग होतत असे भास कधी कधी"<br />"माझ्यावर विश्वास ठेब सुजीत मला खरच आई दिसतात. हा भास नाहि."<br />सुजीतनं हातातल पुस्तक बंद केल आणि तिला जवळ घेत म्हणाला.<br />"नीना माझा तुझ्यावर पूर्ण विश्वास आहे गं, पण तू जे काहि सांगते आहेस ते कस शक्य आहे. बर विश्वास जरी ठेवायचा म्हंटला तरी मला सांग आई फक्त तुलाच का दिसते? तिन तर तुला कधी पाहिलदेखिल नाहि. मी तिचा मुलगा आहे म्हणजे खरतर ती मला दिसली पाहिजे. मला अस वाटत नीना कि मागच्या आठवड्यात मामा आला होता आणि त्यान तुला आई बद्दल ज्या काहि गोष्टि सांगितल्या त्या कुठे तरी तुझ्या मनात घर करून राहिल्यात, अणि म्हणुनच असेल कदाचित तुला असे भास झाले असतिल."<br />नीना त्याच्यापासून थोड दुर जात म्हणाली.<br />"सुजीत अरे हा भास कसा काय असु शकतो?"<br />"मला एक सांग मागच्या तीन दिवसात आई तुला दिसली का?" नीनान नकारार्थी मान हलवली.<br />"नीना आता ह्या गोष्टिचा जास्त विचार करु नकोस. माझ्याकडे बघ. हे बघ कधी कधी आपल्या मनातले विचार आपल्याला स्वप्न किंवा भास यातुन दिसतात. आता खूप रात्र झाली आहे आपण झोपुया." अस म्हणुन तो झोपी गेला. नीना थोडा वेळ तशीच बसून राहिली, मग थोड्याच वेळात ती पण झोपी गेली.<br />मध्यरात्री नीनाला अचानक जाग आली तिचा घसा कोरडा पडला होता. तिन टेबलावर ठेवलेली पाण्याची बाटली ऊचलली तर त्यातल पाणी आधीच संपल होत. ती बिछान्यावरून ऊठली आणि बेडरूमचा दरवाजा ऊघडुन बाहेर हॉलमध्ये आली आणि किचनकडे पाहिल तर किचनमधला लाईट चालु होता, तिला जरा आश्चर्यच वाटल ’अरे मी तर झोपायला जायच्या आधी हा लाईट बंद केला होता, मग परत चालु कोणी केला. का मीच तो लईट बंद केला नव्हता जाऊदे जास्त विचार नको.’ अस स्वताशीच म्हणत ती किचनच्या दरवाजाशी आली. तिन किचनमध्ये पाहिल आणि समोरच द्रुश्य पाहुन ती जोरात किंचाळलीच. तिच्या तोंडातुन काहि शब्दच फुटत नव्हते ती भीतीन प्रचंड थरथर कापत होती, ती फक्त एवढच बोलु शकली "त...त...तुम्हि?". आणि दुसर्‍याच क्षणाला नीना चक्कर येऊन धाडकन जमिनीवर कोसळली.<br /><br />नीनाची किंचाळि ऐकुन सुजीत धावतच बाहेर आला, किचनच्या दाराशी बेशुध्द अवस्थेत पडलेल्या नीनाला पाहुन तो एक्दम गांगरुनच गेला. त्यानं नीनाला चटकन ऊचलल आणि हॉल मधल्या सोफ्यावर झोपवल. तिच्या तोंडावर थोड पाणी शिंपडल, तशी तिला शुध्द आली. ती शुध्दिवर येताच ती सुजीतला घट्ट बिलगली. सुजीतन हळुवार तिच्या पाठिवरुन हात फिरवत तिला विचारल.<br />"नीना तू ठिक तर आहेस ना? आणि तू अशी चक्कर येऊन कशी पडलीस?"<br />"त्या...त्या... परत आल्या होत्या, किचनमध्ये डायनींग टेबलच्या खुर्चीवर बसल्या होत्या." ती परत थरथर कापायला लागली.<br />"नीना.... ते कस शक्य आहे आईला जाऊन आज दहा वर्ष झालीत आणि मी स्वता तिचे अंत्यसंस्कार केलेत. ती कशी परत येईल? आता हे बस्स झाल"<br />"सुजीत.. माझ्यावर विश्वास ठेव, मला त्त्या दिसतात. तोच चेहरा, तेच हास्य, त्या मला काहितरी सांगायचा प्रयत्न करत असतात पण त्यांचा आवाज एक्दम धुसर येतो."<br />सुजीत काहिच बोलला नाहि.<br />"सुजीत, काहि तरी बोल ना. मला खूप भीती वाटते रे. हे असच जर चालु राहिल तर मला वेड लागेल."<br />"नीना, तुला तस काहिहि होणार नाहि" आणि सुजीतन नीनाल घट्ट आपल्या मिठित घेतल.<br />मग तिला थोड शांत वाटल्यावर त्यान नीनाला प्यायला पाणी दिल. मग तो तिला बेडरुमपर्यंत घेऊन गेला. सुजीतन बाजुला संदेशकडे पाहिल तर तो अगदि शांतपणे झोपला होता. मग नीना झोपेस्तोपर्यंत तो तिच्या उशाशीच बसून राहिला. थोड्याच वेळात नीना झोपली, सुजीत तिच्या चेहर्‍याकडे पहात होता, तिच्या केसातन हात फिरवत त्याच्या मनात विचार आले ’हे काय चाललय! हि अशी का वागतेय? खरच तिला आईच भूत वगैरे दिसत असेन का? कि हा नुसता तिच्या कल्पनेचा खेळ असेल? कल्पनेचा खेळ असेल तर ती अशा व्यक्तीची कल्पना का करते जीला ती कधीच भेटली नव्हती. छे काहि डोकच चालत नाहि. आय मस्ट कंन्सल्ट सायक्रायटिस्ट’ तो बराच वेळ तसाच तिच्या ऊशाशी बसून विचार करत होता.<br /><br />दुसर्‍या दिवशी जेव्हा नीनाला जाग आली तेव्हा तिच अंग खूप दुखत होत, डोक खूप जड झाल्यासारख वाटत होत, तिला फणफणुन ताप पण भरला होता. तिन तिचे डोळे ऊघडले तर तिला आश्चर्याचा धक्काच बसला. तिच्या ऊशाशी तिची आई बसली होती, ती नीनाच्या कपाळावर मिठाच्या पाण्याच्या घड्या ठेवत होती. समोर अप्पा म्हणजे नीनाचे वडिल आणि सुजीत उभे होते. सगळ्याना आपल्या भोवती बघुन ती चटकन ऊठुन बसली.<br />"तुम्ही सगळे असे इथे का जमला आहात? आई, अप्पा तुम्हि कधी आलात?"<br />"नीना.. जास्त प्रश्न विचारु नकोस. तु आता आराम कर. आम्हि आज सकाळीच आलो." नीनाची आई तिला म्हणाली.<br />"आता कस वाटतय नीना?" सुजीत तिच्या जवळ आला आणि तिचा हात हातात घेत म्हणला.<br />"आता ठिक वाटतय, पण डोक खूप जड वाटतय." नीना त्याला म्हणाली.<br />"काल रात्री त्या प्रसंगानंतर तू झोपलीस पण सकाळी तु रोजच्या वेळेस ऊठली नाहिस म्हणुन मी तुला ऊठवायला आलो तर तू परत बेशुध्द झाली होतीस, तुझ अंग तापानी फणफणत होत..मग मी डॉ. कदमना घरीच बोलावल. त्यानी तुला इंजेक्शन दिल, ते म्हणाले घाबरण्याच काहि कारण नाहि. कुठलातरी मानसिक धक्क्यानं अस झालय. मग मी आई अप्पांना पण बोलावुल घेतलं. "<br />"आणि संदेश? तो कुठे आहे?" नीना शोधक नजरेने सभोवार पहात म्हणाली.<br />"तो शाळेत गेलाय. मी त्याला मगाशीच सोडुन आलो" नीना परत डोळे मिटुन पडुन राहिली.<br />दुपारी जेवताना सुजीतनं आई, अप्पाना नीनाला दिसणार्‍या त्याच्या आईबद्दल सांगीतल. नीनाची आई हे सगळ ऐकुन खूपच घाबरुन गेली.अप्पा थोडा विचार करत शांतपणे म्हणाले,<br />"ह्यावर आपण कहितरी केल पाहिजे."<br />"हो मी आज ऊद्या मध्ये डॉ. मानसी काणेंना कंन्सल्ट करणार आहे. त्या एक निष्णात सायक्रायटिस्ट आहेत" सुजीतन त्या दोघांसमोर आपला विचार मांडला.<br />"पण..पण.. माझी नीना वेडि नाहि रे!" नीनाच्या आईला आपल्या डोळ्यातले आश्रु आवरता आले नाहित.<br />"आहो आई सायक्रायटिस्ट म्हणजे वेड्यांचा डॉक्टर नाहि. मला फक्त माझी नीना बरी झालेली पाहिजे" सुजीत समजावण्याच्या सूरात म्हणाला.<br /><br />संध्याकाळि नीना बेडरूममध्ये चहा बिस्किट खात होती, सुजीत आणि अप्पा संदेशला घेऊन बाहेर गेले होते, आणि नीनाची आई किचनमध्ये रात्रीच्या जेवणाची तयारी करत होती. तेवढ्यात तिला बेडरूममधुन नीनाच्या ओरडण्याचा आवाज आला, तशी ती धावतच बेडरूममध्ये गेली नीना खूपच घाबरली होती, ती त्या समोरच्या खुर्चीकडे घाबरून पहात होती आणि तोंडानी पुटपुटत होती ’क...क....काय पाहिजे तुम्हाला?’. नीनाच्या आईला क्षणभर काहि कळतच नव्हत, ती नीनाला हालवत म्हणाली.<br />"नीना काय बोलतेस हे? कोण आहे तिथे?"<br />नीनानी परत त्या खुर्चीकडे पाहिल तर ती खुर्ची रीकामी होती.<br />"अग आई त्या... त्या... आता समोर त्या खुर्चीवर बसल्या होत्या ग."<br />"बर ठिक आहे बेटा तू आता आराम कर. सगळ ठिक होईल. मी तुला काहि तरी खायला आणते तु थोड खाऊन घे म्हणजे तुला बर वाटेल."<br />"नाहि तू कुठेहि जाऊ नकोस त्या येतीलच परत म्हणंजे तुला पण दिसतील."<br />"बर" अस म्हणत त्यांनी नीनाच डोक आपल्या मांडिवर ठेवल, तिच्या डोक्यावरुन हात फिरवत देवाच स्तोत्र म्हणु लागल्या.<br />आईच्या मांडित नीनाला बर्‍याच दिवसांनी शांत झोप लागली होती.<br /><br /><div style="text-align: right;">पुढिल भाग लवकरच...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-3097619046697313543?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-31489704403311970862010-04-30T16:48:00.001+05:302010-04-30T16:50:30.018+05:30नीना लोकलमधून ठाणे स्टेशनवर उतरली, तिन आपल्या हातातल्या घड्याळकडे पाहिलं, रात्रीचे आठ वाजले होते. घर तस जवळच होत आणि जाताना बाजारातुन थोड सामानपण खरेदि करयच होत म्हणुन ती चालतच घरी निघाली. रोजच्यापेक्षा आज तिला जरा जास्तच उशीर झाला होता त्यामुळे बाजारात जास्तवेळ रेंगाळत न बसता तिनं भरभर हवं ते सामान घेतलं अणि बाजारातून बाहेर आली. ती चालत घराच्या जवळ आली आजुनहि रस्त्यावर बर्‍यापैकि वर्दळ होती. चालता चालता तिच लक्ष समोरुन येणार्‍या एका बाईंकडे गेल, साधारण पन्नाशीतल्या त्या बाई नीनाकडेच पहात होत्या. नीनाच्या मनात विचार आला ह्या बाईंना कुठे तरी पाहिलं आहे. त्या बाई जशा नीनाच्या जवळ आल्या त्यांनी नीनाला छान स्मित हास्य दिल, नीनानी पण त्यांना स्मित हास्य दिल पण नीना काहि बोलायच्या आतच त्या बाई पुढे निघुन गेल्या. नीना क्षणभर विचार करु लागली कुठे पाहिल ह्या बाईंना आणि ती एक्दम चरकलीच, ’अरे ह्या तर माझ्या सासुबाईंसारख्याच दिसत होत्या, का त्याच होत्या. पण कस शक्य आहे त्याना जाऊन तर आता दहा वर्षां पेक्षाहि जास्त काळ झाला, आणि त्या गेल्या तेव्हा माझ आणि सुजीतच लग्न पण झाल नव्हत.’ तिन परत मागे वळुन पाहिल, पण मागे कुणीच नव्हत. तिच्या मनात विचारांच चक्र सुरू झालं ’मला भास तर नाहि झाला? का सासुबाईंसारखी दिसणारी आजुन कुणीतरी दुसरीच बाई होती ती. पण मग माझ्याकडे बघुन हसली का?’ तिच्या विचारांची तंद्रि तुटली जेव्हा तिचा फोन वाजु लागला. तिन फोन ऊचलला तर समोरुन छोटा संदेश तिला कुठे आहे अस विचारात होता. त्याला पाच मिनिटात घरी पोहोचते असं सांगुन तिन फोन ठेवला आणि भरभर घराच्या दिशेने चालु लागली.<br /><br />पुढेचे चार पाच दिवस नीना आपल्या नेहमीच्या कामात खूपच व्यस्त होती, त्यामुळे ती परवाचा तो प्रसंग बर्‍यापैकी विसरून गेली होती. शनिवारी हाफ डे असल्यामुळे ती ऑफिसमधुन लवकर निघाली. जयाबरोबर थोड शॉपिंग करून ती दादरला ठाणे लोकलमध्ये चढली. गाडिलापण रोजच्यापेक्षा गर्दि कमी होती, कुर्ल्यापर्यंत तर तिला छान विंडोसीट पण मिळाली. एक डुलकी घ्यावी म्हणुन तिनं डोळे मिटले, पण थोड्याच वेळात तिला दचकुन जाग आली. तिन खिडकितुन बाहेर पाहिल तर मुलुंड आल होत. सहजच तिच लक्ष समोरच्या त्या बाकड्याकडे गेल आणि ती स्तंभीत होऊन बघतच रहिली. बाकड्यावर त्या परवाच्याच तिच्या सासुबाईंसारख्या दिसणार्‍या बाई बसल्या होत्या. आजपण त्यांनी नीनाला छान गोड अस स्मित हास्य दिल. नीना नुसतीच डोळे विस्फारुन त्यांच्याकडे पहात राहिलि, पण नीना काहि करायच्या आतच गाडि सुरु झाली. ती खिडकितुन वाकुन वाकुन बाकड्यावर बसलेल्या त्या बाईंकडे बघायला लागली. जया हे सगळ पहात होती, तिन नीनाचा हालवल तस नीनान दचकुन तिच्याकडे पाहिल. जया नीनाला म्हणाली "नीना, काय झाल गं, त्या रीकाम्या बाकड्याकडे अस वाकुन वाकुन का पहात होतीस?" नीना अवाक होऊन नुसतीच जयाकडे बघत राहिली.<br /><br />दुसर्‍या दिवशी संध्याकाळी नीना आणि सुजीत संदेशला घेऊन बागेत गेले. बागेत थोड खेळल्यावर, संदेशनी आकाश पाळण्यात बसण्याचा हट्ट केला, पहिल्यांदा नीनाने भीती वाटते अस कारण सांगुन आकाश पाळण्यात बसायला नकार दिला. पण तिला संदेश आणि सुजीतचा अग्रह मोडता आला नाहि. ते तिघहि मोठ्या मजेत आकाश पाळण्यात बसले. पाळणा सुरु झाला, संदेश तर बेहद खूश होता, आपल्या बाबाच्या मांडित बसुन तो आकाश पाळण्याची मजा लुटत होता. नीना पण आधी थोडि घाबरली होती पण नंतर तिला मजा यायला लागली होती. जेव्हा पाळणा एक्दम वर गेला तेव्हा नीनान सभोवार पाहिल वरुन बाग खूपच सुंदर दिसत होती. सभोवार बघता बघता तिच लक्ष खालच्या पटागणाकडे गेल, आणि खालच ते द्रुश्य पाहुन तिच्या चेहर्‍यावरचे भावच बदलले. तिच्या चेहर्‍यावर एक वेगळिच भीतीची रेषा उमटली. खाली पटांगणात तिच्या सासूसारखी दिसणारी ती बाई ऊभी असलेली तिला दिसली. त्या नीनाकडेच पहात होत्या, जस नीनानी त्यांच्याकडे पाहिल तस त्यांनी नेहमीप्रमाणे तिला गोड स्मित हास्य दिल. जसा पाळणा खाली येत होता तसा त्या बाईंचा चेहरा नीनाला अगदि स्पष्ट दिसत होता, त्या अगदि हुबेहुब तिच्या सासुबाईंसारख्याच दिसत होत्या किंबहुना त्या तिच्या सासुबाईच होत्या. पाळणा जसा एकदम खाली आला तसा त्या बाई नीनाला काहितरी सांगायचा प्रयत्न करु लागल्या पण त्या काय बोलत आहेत हे नीनाला काहिच कळत नव्हत त्यांचा आवाज एक्दम धुसर येत होता. नीनानी सुजीतकडे पाहिल तर तो आणि संदेश बाहेरची गंमत बघण्यात व्यस्त होते. पाळणा परत हळुहळु वर जाऊ लागला नीनाला आता चांगलाच घाम फुटला होता. तिच्या पोटात भीतीचा गोळा आला होता, ’हा भास नक्किच नाहि’ तिन मनाशी विचार केला आणि सुजीतला हाक मारली. ती सुजीतला खाली बोट दाखवत म्हणाली "सुजीत त्या बघ आई, तिथं ऊभ्या आहेत." सुजीतन ती बोट दाखवत होती त्या जागी पाहिल तर तिथ कुणीच नव्हत. नीना काय बोलत आहे हे त्याला काहिच कळत नव्हत तो एकदम चक्रावुन गेला होता. त्यान नीनाकडे पाहिल ती खूप घाबरली होती, ती परत सुजीतला म्हणाली, "सुजीत, त्या मला काहितरी सांगायचा प्रयत्न करत आहेत." सुजितन खाली येताच पाळणा थांबवायला सांगीतला. तिघहि खाली ऊतरले, नीना धावतच मगाशी तिच्या सासुबाई उभ्या होत्या त्या जागी गेली पण तिथं कुणीच नव्हतं. तिन घरी येताच सुजीतला आतापर्यंत घडलेल्या सगळ्या घटना सांगीतल्या, पण सुजीतन तिला कदाचीत हे सगळे भास असतिल अस समजावण्याच प्रयत्न केला. पण नीनाच मन हे मानायला तयार नव्हत.<br /><br /><div style="text-align: right;">पुढिल भाग लवकरच ...<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-3148970440331197086?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-47337673175168638132010-03-25T15:08:00.001+05:302010-03-25T15:10:03.444+05:30आज दोन वर्ष झाली पण मी जेव्हा जेव्हा शीलाला पहतो तेव्हा तेव्हा मनाच्या कुठल्यातरी कोपर्‍यात एक वेगळिच अस्वस्थता जाणवते. शीला म्हणजे माझी एक चांगली मैत्रीण आणि माझा खास मित्र अजीत ह्याची बायको. आम्हि तिघे एकाच ऑफिसमध्ये काम करतो. अजीत आणि मी लहानपणापासूनचे जीवलग मित्र. आम्हि दोघ एकाच शाळेत गेलो, एकाच कॉलेजमध्ये शिकलो, आणि योगायोगच म्हणा पण नोकरी देखील एकाच ठिकाणी करतो आहोत. शीलानं साधारण तीन वर्षापूर्वी आमच ऑफिस जॉईन केलं. शीला दिसायला तशी बर्‍यापैकिच पण तिची राहणी, वागण, आणि बोलण एक्दम डिसेंट असत. तिचा मनमोकळा स्वभाव पटकन समोरच्याला आपलस करुन घेतो. तिच पहिल प्रोजेक्ट माझ्याचबरोबर होत, त्यामुळे आमची ओळख अगदि पहिल्या दिवसापासूनची. नंतर थोड्याच दिवसात तिची अजितशीपण ऒळख झाली. शीला आमच्या ग्रुपमध्ये कधी मिक्स झाली ते कळलच नाहि. रोज लंचला जाण, सिनेमा पाहण ह्या गोष्टि तर नेहमीच्याच झाल्या.<br /><br />मी आजही तो दिवस विसरू शकणार नाहि जेव्हा अजीतनी मला त्याच्या लग्नाची गोड बातमी दिली होती. तो जाम खुश होता, म्हणाला चल तुला हॉटेलमध्ये दारू पाजतो. अजीतच ज्या मुलीशी लग्न ठरल होत त्या मुलीच नाव गीता होत आणि ती त्याच्या गावाकडची होती. त्याने मला तिचा फोटोहि दाखवला होता. मुलगी दिसायल छान होती. फोटोवरून एक्दम साधी वाटत होती, सलवार कमीज आणि त्यावर गळाभर ओढणी. मला थोड आश्चर्यच वाटल होत, लहानपणापासून शहरी वातावरणात वाढलेल्या ह्या अजीतन गावात वाढलेल्या मुलीला कसा काय होकार दिला. त्याला विचारल्यावर ऊत्तर मिळाल की हि त्याच्या आई वडिलांची इच्छा आहे. मग मी विचारल तुझी इच्छा काय आहे तर मला म्हणाला त्याला हे आजुनहि माहित नाहि कि त्याची इच्छा काय आहे. थोड्याच दिवसात अजीत आणि गीताचा साखरपुडाहि झाला. मी पण तिथे हजर होतो, गीता फोटोत जशी दिसत होती त्याहिपेक्षा जास्त सुंदर वाटत होती. अजीतच्या वडिलांनी साखरपुडा अगदि जोरात म्हणजे हॉल घेऊन केला होता. बरेच लोक उपस्थित होते. गीताकडचे मात्र अगदि थोडे म्हणजे जवळचे लोकच ऊपस्थीत होते. पण साखरपुडा एक्दम छान पार पडला. मुख्य म्हणजे साखरपुड्याच गिफ्ट म्हणून अजीतनं गीताला एक मोबाईल फोन दिला होता अर्थात त्याकरता अजीतच्या वडिलांनी गीताच्या वडिलांची परवानगी घेतली होती.<br /><br />मग काय लगेच दुसर्‍या दिवसापासूनच अजीत आणि गीताच्या फोनवरून तासनतास गप्पा सुरु झाल्या. पहिले काहि दिवस सगळं छान चालु होत, पण पुढे अजीतला एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवु लागली आणि ती म्हणजे दोघांची असलेली भिन्न विचारसरणी. ह्याच काळात शीलानी पण आमचा ग्रुप जॉईन केला होता. मला आठवतय कि जेव्हा शीलाला अजीतच्या लग्नाची बातमी कळली तेव्हा तिने जबरदस्तीने त्याच्याकडुन पार्टिसुध्दा घेतली होती. पण जसे दिवस जात होते तशी एक गोष्ट माझ्या लक्षात येत होती कि अजीत गीतापासून दूर जात होता. त्यामुळेहि असेन कदाचीत पण त्याची शीलाबरोबर जवळिक वाढत चालली होती जी मला सुध्दा कुठेतरी मनातुन सलत होती. कदाचीत शीला मला सुध्दा आवडायला लागली होती.<br /><br />आणि तो दिवस आला, साधारण रात्री दहा वाजता अजीतनं मला फोन केला आणि लगेच हॉटेल शिवसागरला भेटायला बोलावल, खूप महत्वाच बोलायच आहे म्हणाला. मी लगेच शिवसागरला पोहोचलो, आमच्या नेहमीच्या टेबलवर अजीत बसला होता. खूप खूश दिसत होता. मी त्याच्या समोरच्या खुर्चीवर बसलो तस त्याने लगेच वेटरला आमच्या नेहमीच्या ब्रॅडची बिअर ऑर्डर केली. मग माझ्याकडे मोठ्या आनंदि भावमुद्रेने पहात तो म्हणाला कि तो लवकरच लग्न करणार आहे, मी म्हटल हो लवकर म्हणजे तरी चार महिने आहेत आजून तुझ्या लग्नाला, एक मोठा सुस्कारा देत तो म्हणाला ते लग्न होण आता शक्य नाहि. मी नुसताच त्याच्याकडे बघत बसलो राहिलो, एव्हाना बिअरपण आली होती. त्याने बिअरचा एक सीप घेत म्हणाला मी आणि शीला पुढच्या महिन्यात लग्न करत आहोत. मी एक्दम सुन्न झालो, म्हणजे मला जे वाटत होत तेच झाल. मला त्याच्या ह्या बातमीन मनातुन खूप दुख झाल होत. मी काहिहि प्रतिक्रिया न देता बिअरचा ग्लास उचलला आणि एक मोठा घोट घेतला. अजीत माझ्याकडे बघत म्हणाला तुला हि बातमी ऐकुन आनंद नाहि झाला? तेव्हा उसनं हसु चेहर्‍यावर आणत मी त्याच अभिनंदन केल. पण मग गीताच काय? मी त्याला लगेच प्रतीप्रश्न केला. त्यावर तो म्हणाला आठवतय जेव्हा गीताशी माझ लग्न ठरल होतं तेव्हा तु मला विचारल होतस कि तुझी इच्छा काय आणि मी म्हणालो होतो कि ते मलाच माहित नाहि. पण आता मला ते कळल आहे कि माझी इच्छा हि शीलाच आहे. मी काहिच बोललॊ नाहि, पुढे तासभर तो शीला हि गीतापेक्षा कशी वेगळि आहे हे सांगत होता, पण माझ मन थार्‍यावर नव्हतच ते कुठेतरी दुसरीकडेच भरकटल होत. मला आठवतय त्या रात्री मी नीट झोपलोपण नव्हतो कारण कुठेतरी माझ्यापण एकतर्फि प्रेमाचा अंत झाला होता.<br /><br />काहि दिवसातच अजीतच गीतशी ठरलेल लग्न मोडल्याची ऑफिशिअल बातमी आली. अजीत एकदा माझ्या घरी आला तेव्हा त्याच्या हातात एक छान डिझाईन पेपरनी गीफ्ट रॅप केलेला बॉक्स होता. त्याने तो माझ्यासमोर ऊघडला तर त्यात त्याने गीताला भेट म्हणुन दिलेला मोबाईल होता. आतमध्ये एक चिठ्ठिपण होती त्यात सुंदर हस्ताक्षरात लिहिल होत "तुम्हि दाखवलेल्या प्रेमाबद्दल धन्यवाद.". पुढे गीताच काय झाल काहिच कळल नाहि. नंतर महिनाभरातच अजीत आणि शीलाच लग्न झाल मी आणि धीरज साक्षीदार म्हणुन ऊपस्थीत होतो. लग्नानंतर दोघे त्यांनी भाड्याने घेतलेल्या घरात रहायला गेले कारण गीताशी लग्न मोडल्यावर अजीतच्या वडिलांनी त्याला आपल्या घराचा दरवाजा दाखवला होता.<br /><br />आता दोन वर्ष झाली अजीत आणि शीला अगदि सुखाने संसार करत आहेत. आमच्या तिघांची मैत्रीपण पूर्वीइतकिच गाढ आहे पण तरी माझ्या मनात नेहमी एक विचार येतो कि ह्या सगळ्या प्रकरणात दोष कुणाचा? आपल्या वडलांच्या ईच्छेखातर गीतासारख्या साध्या मुलीच्या आय़ुष्याशी खेळणार्‍या अजीतचा, का शहरी वातावरणात वाढलेल्य अजीतला होकार देऊन नाकापेक्षा जड मोती घालण्याचा प्रयत्न करणार्‍या गीताचा. अजीतच लग्न ठरल आहे हे माहित असूनहि त्याच्याशी प्रेमविवाह करणार्‍या शीलाचा, का काहिहि न बोलता शीलावर एकतर्फि प्रेम करणार्‍या माझा. सगळेच प्रश्न अनुत्तरीत...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-4733767317516863813?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-10880278180540951652010-02-11T19:26:00.006+05:302010-02-12T18:21:01.138+05:30काल रात्री "Fox History &amp; Entertainment" वर एक इंटरेस्टिंग कार्यक्रम पहाण्यात आला. "The Cult of the Suicide Bomber", मानवी बॉंम्ब ह्या संकल्पनेचा शोध घेण्याचा प्रयत्न ह्या कार्यक्रमात घेण्यात आला होता. माज्या माहितीप्रमाणे आपल्या भरतीयांन मानवी बॉंम्ब हि संकल्पना प्रथम स्व. राजीव गांधी ह्यांच्या हत्येनंतर कळली. सार्‍या देशानी ह्या कृत्यावर आश्चर्य व्यक्त केल होत. "The Cult of the Suicide Bomber" ह्या कार्यक्रमात जगात जे मानवी बॉंम्ब हल्ले झाले त्याबद्दलची माहिती फार सुरेख पध्दतीने देण्यात आली होती. हा कार्यक्रम भूतपूर्व CIA Agent, .Bob Baer ह्यांनी प्रस्तुत केला होता.<br /><br />कार्यक्रमाची सुरूवात जगातला पहिला मानवी बॉंम्ब कोण ह्या विषयाने होते. जगातला पहिला मानवी बॉंम्ब हा ईराणमध्ये जन्माला आला होता आणि त्याच नाव हुसैन फाहमद. तर हा हुसैन अवघा तेरा वर्षाचा असताना मानवी बॉंम्ब बनून मरण पावला. म्हणजे घडल अस कि साधारण १९८० साली ईराकनी आपला शेजारी राष्ट्र असलेल्या ईराणवर हल्ला केला. ह्या हल्ल्याच प्रत्युत्तर देण्याकरता जवळ जवळ प्रत्येक ईराणी रस्त्यावर ऊतरला होता. त्यावेळचे ईराणचे सर्वेसर्वा आयुतुल्हा खोमानी ह्यानी राष्ट्र आणि धर्म वाचवण्याकरता मदतिची हाख दिली, आणि त्यांच्या ह्या हाकेला ईराणी धावुन गेला. आपला देश आपला धर्म ह्याच्या संरक्ष्णाकरता घराघरातुन लोक बाहेर येऊ लागले. त्यातलाच एक हुसैन फाहमद फक्त तेरा वर्षाचा कोवळा मुलगा. जेव्हा ईराणच्या दक्षिणेकडे ईराक मोर्चेबांधणी करण्यात यशस्वी होत होता तेव्हा हा चिमुरडयानं आपल्या अंगावर स्फोटके लावून ईराकि टॅंकरच्याखाली स्वताला झोकुन दिले, ज्यामुळे ईराकि सेनेला मागे हटण्यापासून काहिच पर्याय ऊरला नव्हता. आणि अशाप्रकारे हुसैन फाहमद हा जगातला पहिला मानवी बॉंम्ब ठरला. ईराणची राजधानी असलेल्या तेहरान ह्या शहराच्या बाहेर एक मोठ कबरस्तान आहे. तिथे ह्या युध्दात शहिद झालेल्या हजरो लोकांच्या कबरी आहेत. कबरस्तानच्या मधोमध एक कबर आहे ती म्हणंजे ह्या हुसौनची. आजहि ईराणमध्ये हुसौन हा एक महान शहिद म्हणुन ओळखला जातो.<br /><br />पुढे बॉब आपल्याला तेहेरानच्या बाहेर असलेल्या हुसैनच्या घरी घेऊन जातो. बॉब आपल्याला हे सांगायला विसरत नाहि कि तो ह्या घराला भेट देणारा पहिला पाश्चिमात्य आहे. तो हुसौनच्या आई वडलांना भेटतो त्यांच्याशी बोलतो. हुसौनच्या आई आणि वडलांना त्याच्या मुलाचा खूप अभिमान वाटतो. त्याची आई सांगते तो एक दिवस शाळेतुन घरी आला आणि आईला युध्दावर जायची परवानगी मागायला लागला. त्याच्या आईनपण त्याला होकार दिला. तिच्या म्हणण्याप्रमाणे हा मार्ग त्याला "खुदा"नी दाखवला होता तेव्हा ती त्याला अडवणारी कोण? हुसौनचे वडिल मोठ्या अभिमानान सांगतात कि ईराणमध्ये शाळेत मुलांना हुसौनच्या हौतात्म्याची कहाणी शिकायला आहे.<br /><br />असा हा जगातला पहिला मानवी बॉंम्ब हुसैन फाहमद, आपल्या राष्ट्रभूमीच्या संरक्षणाकरता शहिद झाला. पण मानवी बॉंम्ब बद्दलच आजच सत्य हे फारच विदारक आहे. १९८० साली हुसौनन दाखवलेला हा मार्ग पुढे दहशतवाद्यांच प्रमुख अस्त्र बनेल अस तेव्हा कोणाला वाटलहि नसेन. हेपाहुन मनात विचार आला, ईराणकरता असलेल हुसौनच हे बलिदान सार्‍या जगाला शाप तर ठरल नाहि ना...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-1088027818054095165?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-76079589112368357372010-01-25T21:43:00.012+05:302010-01-28T17:51:02.884+05:30<a href="http://kedusworld.blogspot.com/2010/01/blog-post.html">पूर्वसुत्र</a><br /><br />टिव्हिवर पिक्चर चालु होता, पण रीयाच लक्ष टिव्हीकडे नव्हतच, ती समोरच्या टिपॉयवर ठेवलेल्या पाण्याच्या ग्लासकडे एकटक पहात होती. अचानक तो ग्लास वर उचलला गेला आणि हवेतुनच रीयाच्या दिशेने आला. रीयाने ग्लासमधलं पाणी प्यायलं आणि ग्लास परत हवेतच ठेवला. ग्लास परत टिपॉयवर जाऊन बसला. रवी डोळे विस्फारुन समोरच द्रुष्य पहातच राहिला. क्षणार्धात रीयाच्या तॊंडातुन रक्त येऊ लागलं आणि ती सोफ्यावरुन खाली पडली, ती मेलेली होती. समोरच द्रुष्य रवीला अनाकलनीय होत, तो काहिहि बोलणार इतक्यात खिडकिच्या वरच्या दिशेने दोन हात रवीच्या गळ्याभोवती आवळले गेले. रवीला काय चालल आहे काहिच कळत नव्हत, समोर रीयाच प्रेत आणि आता त्याची स्वताची पाळी आली होती. रवी आपल्या दोन्हि हातांनी ती पक्कड ढिली करण्याचा प्रयत्न करु लागला. ह्याच प्रयत्नात त्याने स्वतला जोरात मागच्या बाजुनं हिसका दिला तशी त्याच्या गळ्याभोवतीची ती पक्कड सुटली आणि तो मगच्यामागे जमिनीवर पडला. त्यानं समोर पाहिल तर ते दोन हात त्याच्या दिशेने पुढे सरकत होते. तो कसाबसा ऊठला आणि गेटच्या दिशेने धावु लागला. तो गेटपर्यंत आला आणि गेटच दार ऊघडायला लागला. ऎवढ्यात त्याच लक्ष बाहेर गेलं, बाहेर गेटच्या दिशेने दोन मोठे बिबटे वाघ येत होते. रवीनं त्यातल्या एका बिबट्याकडे पाहिल तशी त्याने जोरात डरकाळि फोडली.<br /><br />रवी परत मागे वळला आणि आऊटहाऊसच्या मागच्या गेटच्या दिशेने पळु लागला. धावताना रवी आचानक थांबला, त्याच्यापासुन दोन मिटर अंतरावर जवळजवळ १०० एक साप त्याच्या दिशेने वळवळत येत होते. त्याने लगेच बाजुच्या झाडित उडी मारली आणि. तसाच धडपडत गवतातुन मागच्या गेटकेडे पळु लागला. धावताना अचानक त्याचा पाय एका झुडुपात आडकला आणि तो जोरात पडला. त्याच डोक जमिनीवर सणसणीत आपटल. डोक इतक जोरात आपटल कि त्याला आजुबाजुच काहिच समजत नव्हत. पुढचे पाच मिनिट तो तसाच पडुन होता, जेव्हा त्याला शुढ्द आली तेव्हा त्यला अस जाणवल कि त्याचे पाय कशानी तरी आवळले जात आहेत. त्यानं पायाकडे पाहिल तर त्या झाडांच्या वेली त्याच्या पायाला वेढे घालत होत्या. तो एकदम सुन्न झाला होता, त्याला काहिच सुचत नव्हतं तो सरळ होऊन बसला आणि दोन्ही हातांनी त्या वेलींची पक्कड ढिली करु लागला. बराच वेळ प्रयत्न करुन सुध्दा ती पक्कड काहि सुटत नव्हती, ती आजुनच घट्ट होत चालली होती. तो तसाच केवीलवाण्या नजरेने आपल्या पायाकडे पहात राहिला. आणि अचानक ती पक्कड सुटली, त्याच्या पायाला आणि अंगावर खूप जखमा झाल्या होत्या, आणि त्यातुन रक्तहि वाहत होत. तो परत ऊठला आणि पळायचा प्रयत्न करु लागला पण आता त्याला ते जमत नव्हत. त्यान आजुबाजुअला नजर फिरवली, आता बंगल्यतले दिवे पण बंद झाले होते. फक्त बागेतले दिवे तेवढे चालु होते.<br /><br />तो जिथे उभा होता तिकडन साधारण दोन ते तीन मिटर अंतरावर कंपाऊंडची भींत होती. तो त्या भींतीजवळ गेला आणि भींतीवर चढायचा प्रयत्न करु लागला. पण भींत त्याच्या ऊंचीपेक्शा जरा जास्त होती. तेवढ्यात त्याला बाजुला एक दगड दिसला, त्याने आपला एक पाय त्या दगडावर ठेवला आणि दोन्हि हात त्या भींतीवर ठेवले आणि स्वताच शरीर वर ढकलायला लागला. पण पुढच्याच क्षणाला तो जीवाच्या अकांताने ऒरडुन खाली पडला, त्याचा ऊजवा हात कोपर्यापासुअन कापला गेला होता आणि त्यातुन भळाभळा रक्त वहात होत. रवी आता काहि समजण्याच्या पलीकडे गेला होता. तो त्याच्या तुटलेल्या हाताकडे काहि वेळ निष्प्रभपणे पहात राहुला. तो तसाच ठेचकाळत ऊठला आणि मागच्या गेटच्या दिशेने चालु लागला. आतामात्र रवी प्रचंड थकला होता, असा एकहि अवयव न्व्हता कि ज्यातुन त्याला वेदना होत नव्हत्या. त्याच्यासमोर फक्त एकच लक्ष होत आणि ते म्हणजे जमला तर जो थोडफार जीव आहे तो वाचवायचा आणि इथुन बाहेर पडायच. तो तसाच ठेचकाळत मागच्या गेटच्या दिशेने चालु लागला. पण अचानक त्याच्या गळयाभोवती फास आवळला गेला आणि पुढ्च्याच क्षणाला त्याचे पाय जमिनीवरुन वर उचलले गेले. रवी पाण्यातुन बाहेर काढलेल्या माशाप्रमाणे तशफडत होता आणि काहि क्षणातच रवीचा निर्जीव मृतदेह झाडाच्या फांदिवर लटकत होता.<br /><br />रवी मोठ्यानी ऒरडत झोपेतुन ऊठला, त्याला प्रचंड घाम आला होता. तो थोडावेळ तसाच बेडवर बसुन राहिला. त्याला त्याच डोक जड झाल्यासारख वाटत होत. त्यान त्याच्या ऊजव्या हाताकडे पाहिल तर तो एकदम व्यवस्थित होता. तो क्षणभर सुखावला म्हणजे मगाचच स्वप्न होत तर.. तो स्वताशीच पुटपुटला ’काय भयानक स्वप्न होत!!!.’. त्यान शेजारी पाहिल तर रीया तिच्या जागेवर नव्हती. त्यान विचार केला बहुतेक टॉयलेटला गेली असेन, त्यानं तिला आवाज दिला पण काहिच उत्तर आल नाहि. तो बेडवरुन ऊठला आणि त्यान टॉयलेटच दार ढकलल तर आत कोणीच नव्हत. त्याने बेडरुमचा दरवाजा ऊघडला तर बाहेर हॉलमध्ये रीया सोफ्यावर बसली होती, समोर टिव्हि चालु होता. पण रीयाच लक्ष टिव्हीकडे नव्हतच, ती समोरच्या टिपॉयवर ठेवलेल्या पाण्याच्या ग्लासकडे एकटक पहात होती. अचानक तो ग्लास वर उचलला गेला आणि हवेतुनच रीयाच्या दिशेने आला. रीयाने ग्लासमधलं पाणी प्यायलं आणि ग्लास परत हवेतच ठेवला. ग्लास परत टिपॉयवर जाऊन बसला. समोरच द्रुष्य पाहुन रवी जमिनीवर कोसळला तो कायमचाच.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-7607958911236835737?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-21497584057345725122010-01-15T13:48:00.002+05:302010-01-28T16:11:12.231+05:30रवीनं पानवाल्याकडुन एक 555 सिगारेटच पाकिट घेतल. थोड थांबुन जरा आजुबाजुला नजर फिरवली, सगळीकडे मिट्ट काळोख पसरला होता, वातावरणात छान गारवा होता. पानवाल्याकडुन पैसे परत घेऊन रवीनं बाईकची किक मारली आणि आऊटहाउअसच्या दिशेने निघाला. रस्त्यावरचे दिवे बंद होते तरीपण आकाशातल्या त्या चंद्रकोरीचा मंद पांढरा प्रकाश परीसर ऊजळुन टाकत होता. बाईकवरुन जाताना थंडी जरा जास्तच बोचरी वाटत होती. आजुबाजुला रातकिड्यांचा किर्र आवाज एक्दम भेदक वाटत होता. रस्त्याच्या दोन्ही बाजुंना दाट झाडी होती. ’वा काय मस्त वातावरण आहे, एकदम ऍडव्हेन्चरस, आणि अशा वातावरणात सिगारेट ओढण्याची मजा काहि औरच’ रवी स्वताशीच पुटपुटला. ’ह्या बायकांना काय माहित हे सुख? बस नवर्‍याला काहिहि करायला विरोध करायचा एवढच माहित’. आणि तो मगाचचा प्रसंग त्याला आठवुन हसायला आलं. ’रीया उगाच घाबरत होती इथे यायला, किती मस्त एकांत आहे इथे. काका घरी नव्हते म्हणुन ह्या आऊटहाऊसची चावी तरी मिळली, नाहितर ते म्हणत होते तिथे नको जाऊस वातावरण चांगलं नाहि. बोला असं वातावरण कुठे मिळेल?.’ रवीच्या नजरेसमोरुन सगळा दिवस जाऊ लागला. ’काय मस्त मजा आली मुंबईहुन बाईकनी इथे आऊटहाऊसपर्यत येताना. काकांनीपण काय छान बांधल आहे हे आऊटहाऊस. चहोबाजूंनी झाडांनी वेढ्लेलं मॊठ आवार आणि त्याच्यामध्ये तो टुमदार बंगला. तीन बेडरुम हॉल किचनचा हा टुमदार बंगला म्हणजे काकांची काळि संपत्तीच.’ अचानक रवीने ब्रेक मारला तो रस्त्याच्यामधुन आडवा जाणारा बैल पाहुन. ’काका म्हणत होते ते खर आहे हि जागा खुपच शांत आहे. मला लवकर गेल पाहिजे. रीया मी निघताना आधीच घाबरली होती आणि एव्हाना तो धोंडिबापण काम अटोपुन त्याच्याघरी गेला असेन.’ रवीनं बाईकचा स्पीड एकदम वाढवला आणि परत विचारांच्या तंद्रित गेला ’धोंडिबा म्हणत होता कि इथे आजुबाजुला नेहमी काहितरी विचित्र भूताप्रेताच्या घटना घडत असतात, छे पण माझा असल्या फालतु गोष्टिंवर अजीबात विश्वास नाहि. पण त्या येड्याच्या ह्या बोलण्यामुळे आधीच घाबरलेली रीया आजुनच घाबरली.’ विचारांच्या नादात रवी आउटहाऊसच्या गेटजवळ कधी अला ते त्याला कळलच नाही.<br /><br />आवारात बाईक लावुन रवीने बंगल्याकडे नजर टाकली, हॉलचा लाईट आजुनहि चालुच होता. ’रीया आजुनहि बहुतेक टिव्हि पहाते आहे वाटत, मग मी एक सिगारेट इथे नक्कि ओढु शकतो.’ स्वताशीच हासत त्याने एक सिगारेट शिलगावली. सिगारेटचा धूर त्या थंड हवेत सोडत बंगल्याच्या दिशेने चालायला लागला. हळुहळु चालत तो बंगल्याच्या दाराच्या बाहेर येऊन उभा राहिला. आतुन टिव्हिचा आवाज येत होता. बेल न वाजवता सहजच गंमत म्हणुन रवी दरवाजाच्या थोड बाजुला असलेल्या हॉलच्या खिडकिकडे गेला. त्यानं आत डोकावुन पाहिल आणि आतल द्रुश्य तो डोळे विस्फारुन पहातच राहिला..<br /><br />पुढील भाग लवकरच....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-2149758405734572512?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-43266006313397952902009-11-12T13:31:00.001+05:302009-11-12T14:04:51.278+05:30सुट्टी असली म्हणजे हल्ली माझ्याकडे एक काम fixed असतं आणि ते म्हणजे माझ्या मुलीच बेबी सीटिंग. आणि ह्यातुन वेळ मिळाला कि दुसरं काम, किचनमध्ये लुड्बुड. पहिल्या मोहिमेवर माझी बायको बेहद खूष असते पण दुसरी गोष्ट म्हणजे तिच्या कपाळावर आठ्या असतात. किचनमध्ये जबरदस्तीने घुसून नवीन नवीन प्रयोग करायचे हा शनिवार दुपारचा कार्यक्रम. आता ह्या नवीन प्रयोगात चिकनचे प्रकार, अंड्याचे प्रकार, आणि केक हिटलिस्टवर आसतात.<br /><br />परवा कुठेतरी ऐकलं कि कणिकेचापण केक करतात, आजपर्यंत मी नेहमी मैद्याचा केक ट्राय केलाय तेव्हा कणिकेचा केक माझ्याकरता जरा नवीनच होता. झालं माझ्या डोक्यात भूत शिरल कणिकेचा केक करायचाच. माझी हि कल्पना मी बायकोल सांगीतली तर तिला घामच फुटला. तिन सरळ डिक्लेर केल कणिक संपवलीसतर गहू निवडण्यापासून पुढची कणिक तुला करायला लागेल. मी हो म्हटल (हो म्हणायला काय जातय). मग शनिवारी दुपारी मुलीला जबरदस्तीने झोपवुन (मी घरी असलो कि तिला तसच झोपवाव लागत) मी गुगलच्या महाजालात घुसलो, टाईप केल "wheat flour cake" आणि गुगलनी हि लांबसडक लिस्ट पाठवली. त्यातल्या जरा बर्‍या वाटणार्‍या रेसिपीस कलेक्ट केल्या आणि एक फायनल कंन्सोलोडेटेड रेसिपी मनात तयार केली (What a confidence), चला रेसिपी तर मिळाली आता कामाला लागुया. <br />बायकोला मस्का मारुन असिस्टंट बनवलं, तिन पण फक्त सामान कुठे आहे ते सांगेन ह्या कबुलीवर असीस्टंटशीप स्वीकारली. कणिक, नॉन सॉल्टेड व्हाईट बटर, पिठिसाखर, खायचा सोडा, बेकींग पावडर, अंडी, आणि इसेंन्स माझी सामानाची लिस्ट मी तिच्यासमोर ठेवली. तिन लगेच उत्तर दिल, नॉन सॉल्टेड व्हाईट बटर, खायचा सोडा, आणि अंडी घरात नाहित पाहिजे तर मार्केट्मधुन आण. उरलेल सामान काढुन ती झोपायला निघुन गेली. आली का पंचाईत, ह्या तीन गोष्टिंशिवाय केक कसा बनणार, आणि बाहेर जाउन विकत आणण्याएवढा वेळ नव्हता. ठिक आहे रेसिपीला थोडि मॉडिफाय करू पण मी कणिकेचा केक आज करणारच.<br /><br />फुड्प्रोसेसरच्या भांड्यात पीठिसाखर घेऊन छान फिरवुन घेतली. त्यात साजुक तूप टाकल (नॉन सॉल्टेड व्हाईट बटरची रीप्लेसमेंट) आणि परत छान फिरवुन घेतल. सोडा नाहि काय करावच? डोक खाजवत जरा इकडे तिकडे पाहिलं तर ENO ची बाटली दिसली स्वताशीच हासत म्हंटल चला मिळाला सोडा. मिश्रणात थोडा ENO सोडा, इसेंन्स, आणि बेकिंग पावडर टाकली आणि परत मिक्सरमधुन फिरवुन घेतल. आता त्यात कणिक टाकली आणि मिक्सर परत चालु केला तो थोडासा फिरला आणि बंद पडला, बापरे बिघडला कि काय, भांड्याच्या काचेतुन आतमध्ये पाहिल तर आतल मिश्रण खूप घट्ट होऊन बसल होतं. आता काय करायच? परत गुगलकडे धाव घेतली तीनचार रेसिपी पाहिल्यावर कळल कि केकमध्ये दूध पण टाकतात. किचनमध्ये आलो आणि चांगल कपभर दूध त्यात ऒतल आणि थोडं चमच्यानी हलवल, मग मिक्सर चालु केला. पण तरी आजुन मिश्रण घट्टच वाटत होत, विचार केला ह्यात थोडा फ्लेवर ऍड करु, म्हणुन त्यात थोडा स्ट्रॉबेरी क्रश टाकला. पुन्हा चमच्यानी हालवून मिक्सर चालु केला, आता आतल मिश्रण चांगलच फिरायला लागल होत आणि मिश्रणाला छान गुलाबी रंगपण आला होता. मी अस वाचल होत, कणिकेचा केक करताना मिश्रण जेवढ फिरवाल तेवढा केक सॉफ्ट होतो. मी तब्बल पाच मिनिटे नॉनस्टॉप मिक्सर फिरवला, जेव्हा मिक्सरमधुन धूर येऊ लागला आणि काहितरी जळल्याचा वास आला तेव्हा तो बंद केला. मी ते मिक्सरच भांड उतरवल आणि मस्त साजुक तुपाने ग्रीस केलेल्या एका टिनच्या भांड्यात काढल. मिश्रण थोड पातळ वाटत होत पण ठिक आहे. ते भांड मी मायक्रोवेव्हमध्ये २३० डी वर तीस मिनिटाकरता सेट केल. पण वीस मिनिटातच मायक्रोवेव्हमधून थोडा जळण्याचा वास येऊ लागला, काचेतुन पाहिल तर केक फुगला तर नव्हताच पण वरुन मात्र काळा पडला होता. झटपट मायक्रोवेव्ह बंद केला आंणि आतलं भांड बाहेर काढल. मग एका ट्रेमध्ये ते भांड उलटं केल तसा तो सो कॉल्ड केक भांड्यातुन बाहेर आला. सूरीन त्याचा एक पिस कापला तर वरुन कडक असलेला हा केक आतुन मात्र लिबलिबीत होता. मग तो पिस थोडा खाऊन पाहिला तर केक तर व्यवस्थित शिजला होता. मग गडबड कुठे झाली असावी? पण काहिहि असो ह्याला केक नाहि म्हणता येणार.तरी जे काहि होत ते टेस्टी होत.<br /><br />थोड्यावेळाने आत झोपलेल्या मायलेकि किचनमध्ये आल्या, समोर ट्रेमध्ये ठेवलेल्या पदार्थाकडे पहात बायको म्हणाली अरे तु तर केक करणार होतास ना? कणिकेचा? अणि ती हासायला लगली. मी काहिच न बोलता मख्खपणे तिच्याकडे पहात उभा होतो. मग तिन त्या केकचा एक पिस उचलला आणि छोटासा तुकडा तोंडात टाकला (हा तिचा सगळ्यात चांगला गुण, ती मी केलेला प्रत्येक पदार्थ न घाबरता टेस्ट करते.). मी आणि तिच्या कडेवर असलेली आमची लेक तिचे फेशियल एक्स्प्रेशन्स न्याहाळत होतो. काहिहि एक्स्प्रेशन्स न देता तिन सगळा पीस संपवला. मग म्हणली नॉट बॅड, छान आहे पण ह्याला केक म्हणायच? आणि आम्हि दोघ जोर जोरात हसू लागलो. <br /><br />परवाच मी एक नविन पदार्थ वाचला "कुळिथाच्या पिठाचा केक" Let's try on this Saturday!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-4326600631339795290?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-28438626976149350882009-10-02T02:48:00.005+05:302009-10-02T13:29:26.276+05:30कोर्टाच्या आवारातून चालत सायली गेटपाशी आली. तिन शेवटचं मागे वळुन पाहिल, सुमित आपल्या कारचा दरवाजा ऊघडुन आत बसण्याच्या तयारीत होता. त्याच्याबरोबर अर्चनापण होती, ती आधीच गाडित बसली होती. सायलीनं सुमितकडे पाहिल, त्यानहि तिच्याकडे पाहिल पण तिची नजर चूकवत तो कारमध्ये बसला. त्याची गाडी सायलीच्या बाजुनं एकदम स्पीड्मध्ये निघुन गेली आणि जाताना मोठा धुरळा ऊडवुन गेली. जशी त्याची गाडी जोरात गेली तसाच सुमितहि सायलीच्या जीवनातुन निघुन गेला होता, दोन वर्षांच्या त्यांच्या संसाराचा धुरळा उडवुन.<br /><br />सायलीनी लेडिज हॉस्टेलमधल्या आपल्या रुमचं दार उघडल, आत जाऊन दाराच्या सगळ्या कड्या लाउन घेतल्या. पायातल्या चपला काढत तिनं मानेभोवतीची ओढणी कॉटवर फेकली. दोन मिनिट तशीच ऊभी राहुन ती खाली जमिनीवर बसली. आपला चेहरा गुडघ्यात लपवून ती हामसून हामसून रडू लागली. इतका वेळ दाबुन ठेवलेल तिच दु:ख तिच्या डोळ्यातल्या अश्रुवाटे बाहेर येत होतं. मनात नुसत विचारांच वादळ ऊठल होतं. असंख्य प्रश्न तिच्यासमोर आ वाचुन उभे होते. पण आता तिला रडण्याशिवाय काहिच सुचत नव्हतं. जवळ जवळ अर्धा तास ती नुसतीच रडत होती. मग ती ऊठली आणि कॉट्वर जाऊन पडली. परत एकदा तिच्या मनात गतजीवनाच्या आठवणी तरळु लागल्या. सुमितबरोबरचा तिचा दोन वर्षांचा संसार तिच्या डोळ्यासमोरन जाऊ लागला. दाखवायच्या कार्यक्रमात झालेली त्यांची ती पहिली भेट, त्यनंतर त्यांच थाटात झालेलं लग्न, त्यांनी अगदि मनोसोक्त ऍजॉय केलेलं हनीमून ते आगदि सुमितच्या आयुष्यात झालेल्या अर्चनाच्या अगांतुक अगमनापर्यंत. त्या दोन वर्षातल्या प्रत्येक सुखाच्या आणि दु:खाच्या घटना तिच्या डोळ्यासमोरुन फिरु लागल्या. तिचे डोळे परत पाणवले आणि ती पुन्हा रडु लागली. आठवणींच्या ह्या लाटेत तिला झोप कधी लागली हे कळलच नाहि.<br /><br />सकाळी सात वाजता घड्याळाच्या गजरान सायली ऊठली. ती रोजच्या सवयीप्रमाणे ऑफिसला जायला आवरु लागली. आता तिच्या चेहर्‍यावर काल जे काहि घडलं त्याबद्दल काहिच भाव नव्हते. तिचा चेहरा अगदि सकाळच्या निळ्या आकाशाप्रमाणे स्वच्छ होता. रात्री झालेल्या वादळानंतरची सकाळ असतेना अगदि तसा. पण आकाश कितीहि स्वच्छ दिसत असलं तरी वादळानं जमिनीवर केलेली हानी मात्र लपून रहात नाही. तिच्या मनाची अवस्था त्या जमिनीप्रमाणेच झालेली होती. ती नेहमीप्रमाणे आवरुन ऑफिसला जायला बाहेर पडली. तिच्या वागण्या चालण्यात काहिच बदल नव्हता. बदल होता तो फक्त एकाच गोष्टित, तिच्या गळ्यातल्या जाड सोन्याच्या मंगळसुत्राची जागा आता एका पातळ चेननी घेतली होती.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-2843862697614935088?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-12876777858323546512009-09-06T17:44:00.004+05:302009-09-06T17:52:08.146+05:30आज बर्‍याच दिवसांनी थोडा निवांत मिळाला. Computer चालु केला आणि ब्लॉगस्पॉट वर पाहिल तर माझी शेवटची पोस्ट April 2, 2009 ला लिहिली होती. बापरे म्हणजे इतके दिवस मी काहीच लिहीलेल नाही. हेही आहेच म्हणा मागचे काही दिवस मी जरा जास्तच बिझी आहे त्यामुळे कशाला वेळच मिळत नाही(सबब)..मला माहित आहे वेळ मिळत नसतो तर तो काढावा लागतो पण काय करणार. <br /><br />पण दुसरा मोठा प्रॉब्लेम हा असतो कि जेव्हा आपण काही लिहायला बसतो तेव्हा सुचत नाही. आता ह्या सुचण्याची पण गंमतच असते, अहो तुम्हाला कधीही कुठेही काहीही सुचू शकतं. माझ्या मते हा माझाच नाही तर तुमचाही अनुभव असेन. म्हणजे बघा भरगच्च लोकल मध्ये दुसर्‍याच्या अंगावर रेलून जेव्हा तुम्ही डोंबिवली ते दादर प्रवास करत असतात तेव्हा जर तुम्हाला काही सुचल तर सांगा काय करायचं. आहेना विचार करण्यासारखी बाब. मग मनात खूप ठरवलं जातं कि उतरल्यावर नक्की लिहून काढू पण जेव्हा त्या गर्दीबरोबर उतरतो तेव्हा सगळ विसरलेलो असतो कारण पुढच्या दिवसाच टेंन्शन सुरु झालेल असतं.<br /><br />अजून दुसरी जागा जिथे तुम्हाला हमखास काही तरी सुचू शकत ती म्हणजे ऑफिसमधल्या त्या बोरिंग मिटींग्स. समोरचा ती व्यक्ती विषयाला सोडुन भरपूर पकवत असते आणि तुम्ही तेव्हा एकतर जांभयातरी तरी देत असतात किंवा विचार करत असतात. मला तर अशावेळी बरच काही सुचत असतं पण काय करणार लिहू शकत नाही आणि बाहेर आल्यावर बॅक टु वर्क...मग दिवस तसाच संपतो. रात्री झोपताना पण पुष्कळवेळा सुचत पण लिहायचा कंटाळा आलेला असतो. <br /><br />पण जेव्हा तुम्हाला काही सुचत असतं आणि तुम्ही लिहायला बसतात तो क्षण अगदी अप्रतिम असतो. म्हणजे मनातून विचार एखाद्या नदीप्रमाणे वाहत असतात आणि अशावेळी तो लिहिण्याचा स्पीड पण खूप कमी पडायला लागतो. तरी पण ती मजा काही औरच असते. आता मी ठरवलं आहे कि जेव्हा सुचतं तेव्हा शक्यतो लिहायचचं, संपूर्ण नाही तर कमीतकमी पॉईंट्समध्ये तरी लिहायचं.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-1287677785832354651?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-10876757900436928242009-04-02T13:42:00.003+05:302009-04-02T13:45:20.761+05:30आज बरेच दिवस झले, जेनीशी chatting झाल नाहि, किंवा ती साधी ऑनलाईन पण आली नाहि. काय झाल असेन तिच कोणास ठाऊक. रोज रात्री जेवण झाल की मी ह्या इंटरनेटरुपी मायाजालात स्वताला झोकुन देतो. लॅपटॉप ऑन करायचा, नेटला कनेक्ट करुन पहिल काम काय करायच तर याहू मेसेंजरवर लॉगीन व्हायच. मग बघायच कॊण कोण ऑनलाईन आहेत. थोड्याच वेळात माझ chatting सुरु होतं ते अगदि मध्यरात्रीपर्यंत चालु असतं. माझे भरपूर ऑनलाईन फ्रेंड्स आहेत, पण त्यातली माझी सगळ्यात जिव्हाळ्यची मैत्रीण म्हणजे जेनी... hmmm.... <br /><br />मी म्हणु शकतो की जेनी माझी best friend आहे. कधी कधी विचार येतो, जेनी खरच माझी best friend आहे, का ती मला त्याच्याहि पेक्षा अधिक काहि आहे? माहित नाहि, पण हे मात्र नक्कि की तिच्याशी chatting केल्याशिवाय मला चैन पडत नसे. ह्यालाच प्रेम म्हणतात का? काय माहित! नेहमी मी याहूवर लॉगीन केल्या केल्या "hi" असा तिचा मेसेज आला कि माझी कळि खुललीच म्हणुन समजा. आणि मग आमच्या गप्पाना ऊधाण यायच. आमच्या गप्पा तोपर्यंत चालु असायच्या जोपर्यंत जेनी मला "Good Night" म्हणत नसे. खूप मजा यायची तिच्याशी chatting करताना. कधी कधी एखाद्या विषयावर आमची बरीच मोठी मोठी डिस्कशन्स व्हायची, तर कधी कधी "so what's up" वरच आमची गाडि फिरत रहायची. कधीतरी असहि झाल की आम्हि फक्त एक्मेकांना "hi" केलं आणि मग काहि बोललोच नाहि. पण तरीहि ती ऑनलाईन आहे ह्या जाणीवेनेच खूप छान वाटत असे. मला खूप गम्मत वाटायची, ज्या व्यक्तिला आपण कधीहि पाहिल नाहि, ज्याचा साधा आवाज सुध्दा कधी ऐकला नाहि त्याच्याविषयी एवढी जवळिक का वाटावी? आम्हि नुसतं chatting करुन एक्मेकांना एवढं चांगलं ओळखायचो कि टाईप केलेल्या वाक्यांवरुन समोरच्याचा मुड कसा आहे ते कळायच. माझी प्रत्येक पर्सनल गोष्ट जेनीला माहित असे (आणि तिची मला असं मला वाटे). एकदा तिन मला विचारल तुला कोणी girlfriend आहे का? मी म्हटल हो आहे ना तू. तर तिम फक्त एक स्माईली पाठवली. तिन माझ ऊत्तर मजेत घेतल पण मी मात्र सिरीयस होतो.<br /><br />माझी आणि जेनीची ओळख म्हणजे निव्वळ योगायोग, एकदा असच लेट्नाईट chatting करताना मला कोण्या "Jeni Christopher" च ऍड ऍज ए फ्रेंड इन्हाईट आल. थोडा विचार केला कोण हि? असेन कोणी तरी, कदाचीत एखाद्या मित्रानी दिलेली रेफ़ेरेन्स असेल. तसपण मी माझ्या मित्रपरीवारात chatting करता बदनाम आहेच. मी invitation accept केल आणि समोरर्न "Hi Kuma, after so long...." असा मेसेज pop up झाला. बहुतेक माझ्या "kuma123" ह्या युजर नेममुळे हा गोंधळ झाला असेन हिचा. ईंटरनेट विश्वात अशा गोष्टी बर्याचदा घडतात. मला जरा मजाच वाटली, कोण हि पोरगी ना ओळख ना पाळख आणि डायरेक्ट सुरु. मग मी पण मोठ्या दिमाखात टाईप करायला लागलो. <br />hi, hey Jeni I am not Kuma<br />Oh.. seems to be wrong id...<br />yes...<br />oh.. am sorry for the Inconvenience...<br />No. problem... its OK... <br />मग थोडा वेळ काहिच बोलण झाल नाहि पण मला रहावत नव्हत मी परत टाईप केल.<br />Where are you from?<br />Canada... and u?<br />India...<br />Nice to meet you..<br />same here...<br />आता माझं थोड धाडस वाढल, मी तिला विचारल<br />Let's have a friendship? (मला जाणवत होत, हे जरा अतिच होतय.. दोन शब्द नाहि बोललो तर लगेच फ़्रेंडशीप करता विचारायच.)<br />तर तिचा रीप्लाय आला.<br />Sure...I am having few friends from India.<br />Oh... great..<br />.<br />.<br />.<br />आणि मग अशा रोज गप्पा चालु झाल्या. जेनीच्या म्हणण्याप्रमाणे ती कॅनडाला राहते आणि तिच वय १८ वर्ष आहे. ती सध्या शिकत आहे आणि ती माझ्याशी तिच्या लायब्ररीतुन chatting करते. पुढे पुढे तर अस व्हायच कि कधी ऑनलाईन होतो आणि कधी जेनीशी गप्पा मारतो. मी एकदा तिला माझा फोटो पाठवला होता आणि तिला तिचा फोटो मागीतला होता पण तिने तो वाठवायच टाळलं. मी पण जास्त आग्रह नाहि धरला. पण माझा फोटो पाहुन ती माझी खुप तारीफ करत होती. मी पण जाम खुष होतो, अस वाटत होत साला सगळ्या मित्रांना सांगु की एक फिरंग माझी तारीफ कशी करते ते. जेनी खुप समजुतदार होती. ती माझी प्रत्येक गोष्ट अगदि शांतपणे ऐकुन घ्यायची आणि तितक्याच शांतपणे आपल म्हणण पण मला पटवुन द्यायची. माझ्या प्रत्येक प्रॉब्लेमच सोल्युशन तिच्याकडे असे. <br /><br />अशी हि जेनी हल्ली ऑनलाईन दिसत नाहि. साधारण पंधरा दिवसापूर्वी आम्हि शेवटचं chatting केलं होत. त्यादिवशी ती खूप डिप्रेस वाटत होती, मला अचानक म्हणाली कि तिला आता ह्यापूढे ऑनलाईन यायला जमणार नाहि. ती आजच हॉस्पिटलमध्ये admit होणार आहे, तिला एड्स आहे आणि तो आता शेवटच्या स्टेजला पोचला आहे. वाचुन माझे डोळे एक्दम भरुन आले. जाताना ती फक्त एवढच म्हंटली "Good bye and tc" आणि क्षणार्धात ऑफ़लाईन झाली. मी नुसताच त्या चॅटविंडोकडे पहात राहिलो, माझ्या डोळ्यातुन घळाघळा पाणी येत होत. आणि त्यानंतर मात्र जेनी कधीच ऑनलाईन आली नाहि. <br /><br />Jeni I am missing you!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-1087675790043692824?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-49628321719555347122009-03-12T17:46:00.002+05:302009-03-12T18:04:25.904+05:30आज सकाळि ऑफिस ला येताना रस्त्याच्या कडेला कचर्यात एक अर्धवट जळलेला झाडाचा बुंधा पहिला आणि खूप वाईट वाटलं. आयुष्यभर फक्त दुसर्याला काहितरी देणार अस हे झाड आज अस अगतीक होऊन अर्धवट मेलेल्या अवस्थेत कचर्याच्या ढिगार्यात पडलं होत. काय वाटत असेन त्या झाडाला, किती वेदना होत असतील त्याला. शारिरिक वेदनांपेक्षा मानसिक वेदनाच जास्त होत असतील त्याला. एके काळी बहारदार आयुष्य जगलेला, असा हा अपला खरा मित्र ज्याची आपणच अशी अवस्था करुन टाकली होती.<br /><br />अगदि फार पूर्वी पासून आपल्या इथे होळी पेटवली जाते. होळी म्हणजे समाजातील वाईट घटकांचा केलेला अंत, त्यांना त्या होळीत जाळुन टाकुन वाईटावर विजय मिळवण्यासारख आहे. पूर्वापार होळीकरता जी लाकड जाळली जायची ती जंगलातुन आणली जात. सुकलेली किंवा झाडांपासून अलग झालेली लाकड वापरली जायची. त्यात खूपसारे सुकलेले गवत हि असे. होळीची अख्याईका अशी आहे कि, हिरण्यकश्यपूची बहिण होलीका जिला देवांनी वरदान दिल होत कि तिला अग्नी पासून काहि धोका नाहि, पण तिनं ह्या वरदानाचा उपयोग भक्त प्रल्हादाला मारण्यासाठि केला आणि ती त्या अग्नीत दहन झाली. आपण त्या घटनेचे प्रतिक म्हणुन होळी वर्षानु वर्ष साजरी करतो. जेणे करुन आपण आपल्यातील वाइट तत्वांचा त्या होळीत जाळुन नाश करु.<br /><br />पण आजकाल ह्या होळीच स्वरुप अगदि बदलुन गेल आहे. होळीत जाळण्याकरता आपण चांगल्या डवरलेल्या झाडांचा बळी देतो. अहो होळीच्या आदल्या दिवशीचीच गोष्ट, एक माणूस आमच्याकडे आला, का तर होळीची वर्गणी मागायला. त्यानं त्याच्याजवळ असलेल वर्गणी कलेक्शनच रजीस्टर दाखवल आणि आकडे पाहुन थक्क झलो. अहो लोकांनी अगदि पाचशे रुपयेपर्यंत वर्गणी दिली होती. आता त्या रजिस्टरमधले आकडे किती खरे होते ते त्या माणसालाच ठाऊक. त्या दिवशी पेपरात वाचल वरळीला म्हणे सगळ्यात मोठी म्हणजे १५ फुटांपेक्षा जास्त मोठी होळी रचलि होती. वाचून जीव हळहळला कि ह्या अणि अशा असंख्य होळ्यांमध्ये किती जीवंत झाडं आपली आहुती देणार. अशा अनेक होळ्या शहराच्या प्रत्येक गल्ली, रस्ते, बिल्डिंग... ई. ठिकाणी होत असतात. विचार करा आपण एकाच दिवसात किती झाडांची कत्तल करतो आणि ह्या तोडलेल्या झाडांच्याजागी नवीन झाड पण कोणी लावत नाहित. बर ह्या सगळ्यामध्ये किती प्रदुशण होत ह्याचा विचार तर कधी होतच नाहि. <br /><br />ह्यावर एक उपाय असा मनात येतो कि, प्रत्येकानी आपल्या गल्लीत किंवा अंगणात अशी स्वतंत्र होळी करण्यापेक्षा एका समुहिक ठिकाणी एकत्र जमून एकच होळि पेटवली तर.. अशानं आपण कितीतरी झाड वाचवु शकु आणि मोठ्या प्रमणावर होणार प्रदुशण पण थांबवु शकु. जस हल्ली अनेक गावांतुन एक गाव एक गणपती हि पध्द्त सुरु झाली आहे तशी होळिच्या बबतीत पण एक शहर एक होळी हे पध्दत चालु केली पाहिजे. प्रत्येकाने एक गोष्ट लक्षात घेतली पाहिजे, जे झाड आपल्याला फक्त काहिनाकाहि देतच असत अशा चांगल्या घटकाची होळी होता कामा नये. होळी हि वाईट विचारांची झाली पाहिजे, समाजातील वाईट प्रर्वुत्तिंची झाली पाहिजे. आणि जेव्हा असे घडेल तेव्हा तीच खरी होळी असेन.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-4962832171955534712?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-5672923148981583152009-02-20T19:33:00.013+05:302009-02-21T11:46:24.858+05:30त्या अथांग समुद्राच्या फेसाळत्या लाटांकडे एकटक पहात मीना आपल्याच विचारात मग्न होती. ती संध्याकाळची वेळ होती, वातावरणात समुद्राचा एक प्रकारचा खारटपणा मिसळला होता. किनारयावरच्या त्या उंचच उंच नारळीच्या झांडांचा सुळसुळ आवाज वातावरणात एक वेगळिच लय टाकत होता. समोर तांबडा सूर्य समुद्राच्या दिशेने रोखुन पहात होता जणू तो पाण्यात सूर मारायची तयारी करत होता. वर आकाश सुंदर नीळ्या तांबड्या रंगाची शाल पांघरुन आपली शोभा दाखवत होता. काठावरची ती सोनेरी वाळु त्या वातावरणात आजुनच गडद वाटत होती. अशावेळी पक्ष्यांचा किलकिलाट वातावरणात एक वेगळाच नाद निर्माण करत होता. दूरवर एक गलबत हळुहळु ठिपका होत त्या अथांग समुद्रात स्वताला झोकुन देत होत. समुद्रात थोड्याच अंतरावर असलेलं ते लाईटहाउस प्रकशझोत सोडत त्या वातावरणात आपल्या अस्तित्वाची जाणीव करुन देत होता.<br /><br />मीनाच्या मनात विचारांच काहुर माजल होत. किती अजब असतात ह्या लाटा, काहि छोट्या तर काहि खुप मोठ्या. छोट्या लाटा जितक्या शांतपणे येतात तितक्याच शांतपणे त्या वाळुत विरुन जातात. पण मोठ्या लाटा जेव्हा येतात तेव्हा जाताना किनाऱ्यावर बरीच उलथपालथ करुन जातात. जेव्हा ह्या लाटा किनऱ्यावर येतात तेव्हा आपल्याबरोबर अनेक उपयोगी आणि निरुपयोगी गोष्टि घेउन येतात. आपल्या आयुष्यातली सुख आणि दुख अशीच ह्या लाटांप्रमाणे आपल्या आयुष्यावर आपटत असतात. जेव्हा एखादि मोठि सुखाची किंवा दुखाची लाट येते तेव्हा ती जाताना आपल्या आयुष्यात बरीच उअलथापालत करुन जाते.<br /><br />आज मिलिंदला जाउन वीस दिवस झाले. वीस दिवसांपूर्वी मिलिंदनी मीना आणि ह्या जगाचा अखेरचा निरोप घेतला. मीनाच्या आयुष्यावर आदळलेली दुखाची हि सगळ्यात मोठि लाट. हि लाट अजुन ओसरत होती पण जाताना मीनाकडुन बरच काहि घेउन जात होती। मिलिंदच्या अशा अकस्मात झालेल्या मृत्यूमुळे मीना पार कोलमडुन गेली होती। समुद्राकडे एक्टक पहात असताना सगळा भूतकाळ तिच्या डोळ्यसमोरुन सरकत होता. जितक्या अचानकपणे मिलिंद तिच्या आयुष्यात आला होता, तितक्याच अचानकपणे तो निघुनहि गेला होता.<br /><br />जेव्हा मिलिंद आणि मीना ह्यांचा दाखवण्याचा कार्यक्रम झाला तेव्हाच तिनं त्याला मनातुन आपला पती मानल होत. पोलिसात इंन्स्पेक्टर असलेला मिलिंद, मीनाच्या घरच्यांना फारसा पसंद नव्हता. पण मीनाच्या इच्छेपुढे कोणाचे काहिच चालले नाहि. हे मात्र नक्कि ज्या दिवसापाससून मिलिंद, मीनाच्या आयुष्यात आला होता त्या दिवसापाससून तिच अवघ आयुष्यच बदलुन गेल होत. आधिच सुंदर असलेली मीना लग्नानंतर जरा जास्तच खुलून गेली होती. मुंबईला येउन मीना आपल्या नवीन संसारात अगदि रममाण झाली होती. मुंबईत आलेली हि कोकणकन्या थोड्याच दिवसात पक्कि मुंबईकर झाली होती. प्रेमळ मिलिंदच्या सहवासात तिच आयुष्य एखाद्या पतंगीप्रमाणे आकाशात उडत होत.<br /><br />बघता बघता मीना आणि मिलिंदच्या लग्नाला पाच वर्ष झाली. लग्नानंतर एका वर्षात मीनाने एका गोंडस बाळाला जन्म दिला. ह्या छोट्या पाहुण्याच्या आगमनाने मीनाच्या जीवनाची बाग एकदम फुलुन गेली होती. मोठ्या प्रेमाने त्यांनी त्याच नाव चिराग ठेवलं. दिवस झपाट्याने सरत होते चिराग आता मोठा होत होता, एकुलता एक असल्यामुळे तो दोघांचा खूप लाडका होता, पण तरीहि त्याच्या बाबांचा त्याच्यावर जरा जास्तच जीव होता. चिराग चार वर्षाचा झाला होता. त्याचा चौथा वाढदिवस दोघांनी मोठ्या थाटात साजरा केला. वाढदिवसाला चिरागला, मिलिंदनी छान रीमोटवर चालणारी खेळण्यातली मोटरगाडि घेउन दिली. सरत्या दिवसागणित, मीना आणि मिलिंद आपल्या संसाराचा गाडा मोठ्या दिमाखात पुढे नेत होते. आणि तो दिवस आला २६ नोव्हेंबर २००८, कोणाला माहित होते कि हा दिवस मिलिंद आणि मीनाच्या सुखी संसाराचा शेवटचा दिवस होता.<br /><br />मीना आपल्या विचारांच्या तंद्रितुन बाहेर आली जेव्हा चिरागनी तिला जोरात ’आई’ म्हणत मीठि मारली. पाणावलेल्या डोळ्यांनी त्या अथांग समुद्राकडे पहात तिच्या मनानं पक्का निर्धार केला, कि मला जगायचे आहे ते ह्या किनाऱ्यासारखं आयुष्यावर आदळणाऱ्या सुख आणि दुखाच्या लाटांचा सामना करत.<br /><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-567292314898158315?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-38281215802250016272009-01-22T13:43:00.006+05:302009-01-22T13:51:47.385+05:30आज खुप दिवसांनी कहि तरी लिहाव अस वाटलं, आणि लगेच सुरुवात केली. नवीन वर्षाचा संकल्पच म्हणा ना कि महिन्यातुन एकदा तरी काहितरी लिहायचच. खर म्हणजे मध्ये काहि दिवस कहि लिहाय अशी इच्छाच होत नव्हती. कदाचित आपल्या आजुबाजुला जे काहि विचित्र घडत होत ते एक कारण असेन आणि मी सुध्दा माझ्या कामात जरा जास्तच बीझी होतो.<br /><br />पण नोव्हेंबर मध्ये मुंबईत जे काहि घ्डल त्यामुळे मन खुपच विषण्ण झाल, आपल्या देशात येउन कोणीतरी आपल्यावर हल्ला करत, हि वस्तूस्थिती स्वीकारायला मन तयार होत नव्हत. सगळा डिसेंबर हा मुंबई हल्यावरील वाद, विवाद आणि चर्चा यातच गेला. तेच आता जानेवारीत कंटिन्यू होत आहे. पण खरच ह्या देशात आपण किती सुरक्षित आहोत? हि एक विचार करण्यासारखी बाब झाली आहे. असं काही झाल कि आपले नेते मंडळि बोलु लागतात कि ह्या दहशदवादाशी आपण साऱ्यानी मिळुन मुकाबला केला पाहिजे, आपण एक्जुट दाखवली पाहिजे वगैरे... वगैरे... पण खरच आपल्याला एक्जुट करायला हे नेते लोक काय प्रयत्न करतात ह्याचा कोणी कधी विचार केला आहे का? पुष्कळ वेळा हेच दिसतं कि हे लोक स्वताच्या फायद्याकरता जी थोडिफार एकि आहे ती तोडायचाच प्रयत्न करत असतात.<br /><br />अमेरीकेतल्या World Trade Center वर २००१ साली भयंकर मोठा अतिरेकि हल्ला झाला. प्रचंड जीवित आणि वित्त हानी झाली, पण त्या नंतर तेथे एवढा मोठा तर सोडाच पण एखादा छोटा हल्ला झाल्याचे सुध्दा ऐकिवत नाहि. तेच आपल्या येथे दर चार ते पाच महिन्यांनी असे हल्ले होतच असतात. अहो मुंबई च्या लोकांची तर अशी मेंट्यालीटि झाली आहे कि एखादा हल्ला हौऊन गेला कि ते सुटकेचा निश्वास सोडतात कि चला आता पुढचे चार एक महिने तरी काहि धोका नाहि. हे अस कुठवर चालणार? ह्याला काहिच अंत नाहि का? ह्या अतिरेक्यांवर अंकुश कोण ठेवणार? असे अनेक प्रश्न आपल्या मनात घेउन आपण फिरत असतो. रोज सकाळि जेव्हा आपण घरातुन ओफिस ला जायला निघतो तेव्हा मनात एक विचित्र अशी अनामिक भीती असते, आणि रात्री घरी परतल्यावर चला आजचा दिवस तर गेला ह्या विचारांनी आपण झोपी जातो. मला माहित नाहि यावर उपाय काय पण एवढ मात्र नक्कि हे कुठ तरी थांबलच पाहिजे....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-3828121580225001627?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-46755084797466954902008-10-22T16:02:00.006+05:302008-10-22T17:23:42.346+05:30आज दोन दिवस आपल्या मुंबई आणि संपुर्ण देशात जे ’राज’कारण सुरु आहे ते खरच खुप खंत करण्यासारखे आहे. काल दिवसभर एखाद्या मधमाशीसारखी बीझी असलेलि मुंबई शांत होती, दुकानं, बसं, रीक्षा, टॅक्सी पूर्णपणे बंद होत्या. सगळीकडे एकच चर्चा चालु होती, "राज" ठाकरे यांना अटक.. बस.. TV चे प्रत्येक chennel आम्हि ह्या इव्हेंट चा फ़ुटेज किती तत्परतेने दाखवतॊ ह्याच चढाओढित होते. पण ह्या सगळ्या गोंधळात सामान्य माणसाचा किती लोकांनी विचार केला.. त्याचे किती हाल झाले असतील हे दाखवण्याचा साधा प्रयत्नहि कोणी करत नव्हत. ह्या सगळ्या पॉलीटिक्स मध्ये भरडला जातो चिरडला जातो तो सामान्य माणुस. हे अटक सत्र नेमक कामाच्या दिवशीच झालं, किती तरी लोकं आपल्या रोजच्या कामानिमित्त घराबाहेर पडली होती, त्यात वृध्द, स्त्रीया, लहान मुले, गरोदर स्त्रीया हे सगळे होते. अचानक झालेल्या ह्या बंद मुळे त्यांच्या जीवाचे नुसते हाल झाले, आपल्या डेस्टिनेशनला पोहोचण्याकरता भरपूर पायपीट करावी लागत होती. पण हे सगळं लाल दिव्याच्या एसी गाडितुन फिरणाऱ्या पॉलीटिशीयन्सना थोडिच कळणार. ह्या पॉलीटिशीयन्सना अद्ययावत सुरक्षा व्यवस्था आसते, पण सामान्य माणसाला कोण आसतो. सामान्य माणुस हा सामान्य आसतो तो मराठी किवा कोणीहि असु शकतो.. जो सकाळी उठल्या पासुन रात्री झोपेपर्यंत आपल्या कामात बुडालेला आसतो.. आपल्या उराशी काहि स्वप्न ठेवुन ती पूर्ण करण्यासाठी धडपडत आसतो.. त्याच्या ह्या स्वप्नपुर्तीसाठि किती पॉलीटिशीयन्स प्रयत्न करतात...<br /><br />खर म्हणजे कालचा दिवस आपल्या देशाला एका वेगळ्या कारणानी खूप महत्वाचा होता. काल आपण काहि तासातच आपल पहिलं मानव रहित चंद्रयान आकाशात सोडणार होतो. हि आपल्या देशाची फार मोठि अचीव्हमेंट आहे.. हे आपल्या पैकी किती लोकांना माहित आहे. बुधवारी सकाळी ६.२२ मि. PSLV-C11 हे भारताचं पहिल मानव विरहित यान चंद्रयान-१ घेउन ISRO च्या सतीश धवन स्पेस सेंटर मधुन आकाशात निघाल. सुमारे ४४.४ मीटर लांब असलेल PSLV-C11 यान मोठ्या दिमाखात आकाशाच्या दिशेने झेपावल. ह्या चंद्रयान-१ मध्ये एकूण ११ पेलोड्स आहेत, त्यातिल ५ आपण आपल्या देशात डिसाइन आणि डेव्हलप केले आहेत. बाकिचे ३ युरोप, १ बल्गेरीया, आणि २ अमेरीकेकडुन घेतले आहेत. ह्या मिशनचा मुख्य उद्देश चंद्राच संशोधन करण हा आहे.<br /><br />बघा इतकि मोठि बातमी ज्यावर आपल्या सगळ्यांना अभिमान वाटला पाहिजे, आपल्या मिडियानी सोयीस्करपणे साइड ट्रॅक क्ली आणि नकॊ त्या बातमीला महत्व देउन मोठि पब्लिसीटि कॅश केली. जर एखादा पॉलीटिशीयन भडकाउ भाषणाकरता गुन्हेगार असु शकतो तर हे मिडियावाले सुद्धा लोकांना भडकवण्याच्या बातम्या देउन तितकेच गुन्हेगार ठरतात.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-4675508479746695490?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-56651712450663848992008-08-08T15:21:00.003+05:302008-08-12T14:43:49.011+05:30आज ती भेटली, बयाच दिवसांनी भेटली, दिवसांनी कुठे बयाच वर्षानी भेटली. आजहि ती तेवढिच सुंदर दिसत होती. तिचे ते चमकदार टपोरे डोळे अजहि तेवढेच मोहक होते. तिचे ते मऊ मोकळे केस आजहि वायाबरोबर तिच्या चेहयावर येत होते आणि ती तशीच त्यांना आपल्या हातांनी नाजुकपणे बाजुला सारत होती. हसताना तिच्या गालावर पडणारी ती खळी आजहि तेवढिच खोल वाटत होती. थोड तिन weight gain केल होत तरीहि ती बेढप वाटत नव्हती. तिचा तो मृदु आवाज आजहि तितकाच मधुर वाटत होता. बोलताना तिच्या आवाजात जाणवणारी उत्स्फुर्तता अजिबात कमी झाली नव्हती.<br /><br />तिला इतक्या वर्षांनी पाहुन मन एकदम प्रफुल्लित झाल होत. अंगात एक प्रकारच वेगळच रोमांच जाणवत होत. आवाजात कंप जाणवत होता. भुतकाळ एकदम जीवंत झल्यासारखा वाटला. तिच हे आचानक माझ्या समोर येण म्हणजे मनाला एक विलक्शण आनंद देत होतं. पण भावनांच्या ह्या सगळ्या खेळात मनातली खपली धरलेली जखम परत ताजी झल्यासारखी वाटली.<br /><br />तशी तिची आणि माझी ओळख कॉलेज पासुनची. आमची ओळख होण्यासारख आमच्यात अस काहिचं common नव्हतं. मी टिपीकल कॉलेज बॉय.. मित्र, कट्टा, अड्डा, कॅन्टिन ह्यामध्ये रमणारा. आयुष्याचा प्रत्येक दिवस भरपूर enjoy करायचा हे माझ ब्रीदवाक्य होतं. ती तशी साधी सरळ नाकासमोर चालणारी, प्रत्येक लेक्चर मनोभावे अटेंड करणारी, सदैव आपल्या ठरविक मैत्रिणींच्या गराड्यात असणारी, फार क्वचीतच कोणाबरोबर तरी बोलणारी ती. तिची राहणी पण अगदि साधी म्हणजे एखादा डिसेंट पंजाबी ड्रेस.. क्वचितच कधीतरी जीन्सं आणि त्यावर एखादा टॉप. मेकअप म्हणजे काय हे सुद्धा तिला माहित आहे का हे प्रश्न पडत आसे. पण तरीहि ती चारचौघींमध्ये उठुन दिसत आसे.<br /><span class=""></span><br /><br />आमची ओळख Practicals च्या निमित्ताने झाली. म्हणजे झाल असं की ती माझी पार्टनर म्हणुन सिलेक्ट खाली, पहिल्यांदा मित्रानी खुप चिड्वुन घेतलं, मी पण विचार करायचो की कुठुन हि काकुबाई मिळाली. पण हळुहळु तिच्याशी ओळख होत गेली. तिच ते आभ्यासातल concentration, कुठलहि काम मनापासुन करायचि तिची पद्धत मला खुपच भावायला लागली होती. तिच ते छान समजुतदार पणाच बोलण मला तिच्यात गुंतवत होतं. मी लॅब्स रेग्युलर अटेंड करायला लागलो होतो. मला तिचा सहवास हवाहवासा वाटत होता, लेक्चरला पण जायला लागलो, पण लेक्चरकडे कमी आणि तिच्याकडेच जास्त लक्ष असायच. मला नेहमी वाटायच कि मी पण तिला तेवढाच आवडतो का? का ती मला फक्त एक चांगला मित्र मानते? पण काहिहि असो ते माझ्या आयुष्यातले सोनेरी दिवस होते. खुप वेळा विचार केला आपल्या मनातल तिला सांगाव पण कधी हिंम्मतच झाली नाहि.<br /><br />आज जेव्हा ती भेटली तेव्हा एक्मेकांची चौकशी केली, त्या सोनेरी दिवसांची आठवण काढुन दोघहि भूतकाळात रममाण झालो, खुप गप्प मारल्या. शेवटि निरोपची वेळ आली आणि तिनं निरोप घेतला. ती निघुन गेली परत एकदा... मला माहित नव्हत की ती आता परत कधी भेटेल, सगळच अनुत्तरित. ती गेल्यावरहि डोक्यात फक्त तिचाच विचार चालु होता, गेलेल्या क्षणांची उजळणी सुरु होती. ती तिच्या संसारात खुप सुखात आहे हे ऐकुन खुप बर वाटल, पण तरीहि तिच्या चेहयावर एक वेगळिच उदासी जाणवली. ती नक्कि तिच्या आयुष्यात खुष आहे ना? असा विचार मनात येत होता.. का असा विचार करुन मी माझ्या मनाची तर समजुत घालत नव्हतो...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-5665171245066384899?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-29761018118464059062008-06-18T14:35:00.001+05:302008-07-03T13:27:15.708+05:30नेहमीप्रमणे माझी WagonR इमोझेसच्या सिग्नलवर थांबवली. गाडी हॅन्ड्ब्रेकवर लावून मी समोरच्या काउंटडाउनकडे पाहीले तो १२० सेकंद दाखवत होता म्हणजे मला पुढचे दोन मिनिटे इथेचं थांबायच होत. सवयीप्रमाणे right side ची काच खाली करुन बाहेर पाहीलं, नजर भिरभिरत त्या समोरच्या फुट्पाथवर गेली तिथे पाहुन थोड विचित्र वाटल कारण आज तिथे सगळं शांत होत. नेहमीसारखा कलकलाट नव्हता. मी थोड आजुबाजुला वाकुन पाहिल पण कोणीच दिसत नव्हत फक्त येणारी जाणारी लोक दिसत होती. मी परत काच वर केली आता समोरचा काउंटडाउन २ सेकंद दाखवत होता. मी गाडि स्टार्ट केली आणि पुढे निघालो पण मनात एकच विचार घोळत होता "आज कोणीच कस नाहि इथे?".<br /><br /><br />हा इमोझेसचा सिग्नल म्हणजे माझ्या रोजच्या ऑफिसच्या रस्त्यावरील एक सिग्नल. ह्या सिग्नल च्या उजव्या बाजुला एक फुट्पाथ आहे. इथे अस विषेश काहि नाहि पण तरीहि रोजच्या पहाण्यामुळे इथले काहि चेहेरे ओळखिचे वाटायला लागले होते. मला त्यांची नावं माहित नाहित पण तरीहि कोणास ठाउक पण एक वेगळिच attachment झाली होती. खुप प्रकरचे लोक इथे रहातात, प्रत्येकाच आपल अस स्वतःच आयुष्य, सुख, दुख. ह्या सगळ्यांमध्ये एक वृध्दा नेहमीच ल्क्ष वेधून घेते. सधारण हि बाई आसेन सत्तर एक वर्षाची, काळी सावळी, थोडी स्थूल, बुटकी, केस पिकलेले अशी हि बाई एका स्ट्रीट लाईटच्या खाली गोणपाट टाकुन बसलेली असते. लोक तिला ’अम्मा’ म्हणतात. हि ’अम्मा’ म्हणजे तिथलं एक बुजुर्ग व्यक्तिमत्व त्यामुळे तिला ह्या लोकांमध्ये खुप मान. ’अम्मा’ पण हे सगळ खूप enjoy करायची. माझ्या observation प्रमाणे हि बाई खूप हेल्पफुल होती, इथल्या लोकांच कुठल्याहि अडचणीवर एकच उत्तर असायचं ’अम्मा’. ती नेहमी सगळ्यांमध्ये मिळुन मिसळुन राहताना दिसते. ती कधी तरुणांशी चर्चा करताना दिसते, तर कधी तिथल्या बायकांना काहि तरी समजवताना दिसते. हि ’अम्मा’ लहान मुलांची पण लाडकी, पुष्कळवेळा ती भटक्या मुलांच्या गराड्यात बसलेली असते जणू त्यांना आजीच ममत्व द्यायची. कधी कधी ती बेबीसिटींग हि करताना दिसायची. तिथल्या लोकांची भांडण सोडवायची जबाबदारी जणू ह्या अम्माचीच. मला एक प्रश्न मात्र नेहमीच पडतो कि हि ’अम्मा’ आपल्या उदरनीर्वाहा करता काय करत आसेन!!! तस बरेचदा तिला कागदाच्या पुडीतुन काहितरी विकताना पाहिलं होत, नंतर कळल ती काहितरी "दवाई" विकते. पण ओव्हरऑल मला ह्या ’अम्मा’ बद्दल भारी कौतुक वाटायला लागलं होत.<br /><br /><br />दुस़या दिवशी पण त्या फूट्पाथवर कोणीच नव्हतं. तिस़या दिवशी न रहावुन एका मुलाला विचारल.<br /><br />"अरे यहा के सब लोग कहा गये?"<br /><br />"हकाल दिया ना पुलिस ने सबको यहासे."<br /><br />अस उत्तर देउन तो निघुन गेला. मी गाडी स्टार्ट केली, पण मनात एकच विचार हकलुन दिलं, मग कुठे गेले असतिल सगळॆ.... आणि ’अम्मा’? काय झाल तिच? काय करत असेन? कुठे असेन?.... असे शेकडो विचारं.... मग शेवटी विचार केला जाउदेयार मी का एवढा विचार करतोय.... असेन कुठे तरी.... ह्यांच आयुष्य आसच भटकं असतं....<br /><br /><br />चौथ्या दिवशी सिग्नलवर ओळखिचा मामा (trafic police) दिसला त्याने हात केला, मग थोड्या जनरल गप्पा झाल्यावर न रहावुन मी<br /><br />विचारल"काय मामा हि ह्या फुट्पाथवरची सगळी लोक कुठे गेली?"<br /><br />"काय माहित, गेली असतील दुसरीकडे घाण करायला."<br /><br />"आणि अम्मा?"<br /><br />"तिला पकडलं ना पोलिसांनी"<br /><br />मी एक्दम सुन्न, मला क्षणभर काहि कळतच नव्हतं कि हा काय बोलतो आहे?.... अम्माला पोलिसांनी पकडल पण का?.... काहितरी गोंधळ आहे, मनात विचारांच नुसतं वादळं उठलं होतं.<br /><br />"का?"<br /><br />"म्हातारी ड्रग्ज विकायची ना..."<br /><br />हा दुसरा मोठा शॉक ’अम्मा’ आणि ड्रग्ज हा काय प्रकार आहे... तो पुढे सांगु लागला...<br /><br />"पुड्यातुन लोकांना ड्रग्ज विकायची... आता काहि खर नाहि तिचं गेली बिचारी बाराच्या भावात."<br /><br />तेवढ्यात सिग्नल पडला मी गाडि स्टार्ट केली पण मनात विचारांच काहुर माजलं होत. ’अम्मा’ च हे दुसरं रुप मनाला चटका लावुन गेल हे मात्र नक्की.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-2976101811846405906?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-36203947880025813702008-05-27T13:02:00.000+05:302008-05-27T13:07:00.200+05:30आपल्याला एका गोष्टिच नेहमीच आकर्षण आसतं आणि ते म्हणजे ’विंडो सीट’. आपण ’ट्रेन’ असो किंवा ’बस’, ’विंडो सीट’ करता नेहमीच धडपडत असतो. अगदी reservation करताना सुद्धा आपण बुकिंग क्लार्कला आवर्जुन् ’विंडो सीट’ची मागणी करतो. परवा माझ्या मामे भावाच्या लग्नाच्या निमित्ताने नागपुर ला जाण्याचा योग आला. लग्नं नागपुरला असल्यामुळे आम्ही सगळे Volvo बसनी निघालो. बस मध्ये सगळ आमचचं पब्लिक असल्यामुळे ’विंडो सीट’ पटकन मिळाली. वा.. काय सुख, मस्त खिडकितुन बाहेर बघत प्रवास सुरु ज़ाला. समोर टिव्ही वर कुठला तरी पिक्चर लागला होता but I was not interested. मी मस्त बाहेरची मजा बघत होतो.<br /><br />मला अठवतंय लहान असताना माझी आणि माझ्या भावाची ह्या ’विंडो सीट’ वरुन नेहमीच जुंपायची, मी त्याच्यापेक्षा लहान म्हणुन त्याग हा त्यालाच करायला लागयचा. त्यावेळी हे आतासारखे सीट चॉईस पण मिळायचे नाहित. मग आम्ही वेळ ठरवायचो कि एक तास तु एक तास मी, खुप मजा यायची. आपण एका जागी बसलो आहोत आणि बाहेरच जग मागे मागे पळत आहे, त्यावेळी हि कल्पना पण मजेदार वाटायची. आणि एखाद वेळी जर हि ’विंडो सीट’ नाही मिळाली then mood off. लोकल मध्ये चढलो कि सुद्धा खिडकित जाउन उभं रहायच आणि बाहेरच्या त्या धावणाऱ्या जगाची मजा बघायची. पण आजकालच्या लहान मुलांना खिडकिच फारस आकर्षण दिसत नाही, ते आपले mobile वर गेम खेळण्यात बीझी असतात.<br /><br />आम्हा मुंबईकरांना तर हि ’विंडो सीट’ म्हणजे जीव की प्राण. सतत घामनी डबलेल्या मुंबईकरांना लोकल मध्ये ’विंडो सीट’ करता काय माकड उड्या मारायला लागतात ते आम्हालाच माहीत. लोकल प्लॅट्फॉर्म मध्ये शिरली की लोक अक्षरशः तुटुन पडतात ते हि ’विंडो सीट’ मिळवण्यासठी. मग त्याच्याबरोबर येणारी ती भांडण, वाद विवाद रोजचेच.<br /><br />जर तुम्ही विमानानी प्रवास करत आसाल तर हि ’विंडो सीट’ म्हणजे वरदानच. जेव्हा हे विमान टेक ऑफ घेत तेव्हा जे दृष्य खिडकितुन दिसत ते अगदी अप्रतिम असतं. आपण क्षणात जमिनीच्या वर आसत्तो, मग उंचावरुन दिसणार ते जमिनीवरचं जीवन खुप मनोवेधक असत आगदि आपण पक्षी झाल्यासारख वाटत.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-3620394788002581370?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-88373703131840844672008-04-11T18:24:00.000+05:302008-04-15T12:46:46.967+05:30आज ऑफिसला जरा लवकर पोहचायच होत म्हणुन भल्या पहाटे ७.०० वाजताच उठलॊ, फटाफ़ट आवरल, घाइतच घरातुन बाहेर पडलो! म्हंटल ८.१२ ची फास्ट पकडु. Thank god रिक्षा पण पटकन मिळाली, नेहेमीप्रमाणे रिक्षावाल्याशी सुट्या पैशांवरुन भांडण करुन स्टेशन कडे धावलो. भरभर ब्रीज चढला आणि समोरच दॄष्य पाहुन मी तिथेच थबकलो. सगळे प्लॅटफॉर्म लोकांनी तुडूंब भरलेले. आता हे काय नवीन? गर्दीतुन वाट काढत कसंतरी चार नंबर वर उतरलो. तोंडानी "Sorry" चा जप सुरू करुन माझ्या रोजच्या डब्याच्या जागी सरकायला लागलो. कसतरी तिथंपर्यंत पोहोचलो तर रोजचा ओळखीचा आवाज आला (अनांऊसमेंट्चा)"सिग्नल यंत्रणेत झालेल्या बिघाडामुळे सर्व लोकल गाड्यांची वाहतुक पुढील सुचना मिळेपर्यत रद्द करण्यात आली आहे. आपल्याला होत असलेल्या गॆरसोयीबद्दल आम्हि दीलगिर आहोत. धन्यवाद!!!" संपलो आता. तसाच तिथं उभा राहिलो, बरेच लोक आपापल्या मोबाइलला चिकटले होते. आजुबाजुला लोकांच्या एकदम मिक्सडं रीऍक्शन्स होत्या, कोणी चरफडत रेल्वेला शिव्या देत होता (माझ्यासारखा) तर कोणी ‌खुष होत की चला ऑफ़ीसला दांडी मारायला रिझन मिळाल. मी जीवाचा संताप करत तसाच उभा राहिलो, मनात असंख्य विचार चालु होते ’हे आजच व्हायच होतं? आता काय करु? कोणाला फोन करु? आजचा दिवसच बेकार, सकाळी उठुन कोणाचं तोंड पाहिल काय माहित (माझेच हात पाहिले होते)?’. आशातच आजुबाजुचा तो कलकलाट आजुनच त्रासदायक वाटत होता. बराच वेळ गेला मी तसाच उभा राहिलो, जरा इकडे तिकडे नजर फिरवली कि कोणी ऑफ़ीस मधलं ओळखिच भेटत का?<br /><br />हे अशे प्रसंग म्हणजे मुंबईकरांसाठी एखाद्या गेट्टुगेदर सारखे असतात. त्या प्रचंड गर्दीतुन सुद्धा काहि लोक मस्त फिरत असतात. खुप जुने चेहेरे अचानक समोरा समोर येतात, एकमेकांची चोकशी होते, "so how are u? आजकाल काय करतो आहेस? कुठल्या कंपनीत आहेस? काय जॉब करतो?" सारख्या प्रश्नांपासुन ते आगदी "लग्न झालं का? किती मुलं वगैरे.वगैरे..वगैरे...". अशावेळि महिला वर्ग सुध्दा आपल्या टिपिकल लेडिज स्पेशल गॉसिप करत असतात. साडी, घरं, एखादि रेसिपी, ते अगदि आजचा डब्बा बनवताना तिने कशे कष्ट घेतले... एक मात्र नक्की काही लोक हा अचानक झालेला गेटटूगेदर मस्त एंजॊय करत असतात. अशावेळी प्लॅटफ़ॉर्म वरचे टपरीवाले जाम खुश असतात मस्त बीझीनेस जो होतो. "चल यार एक कटिंग मारते है." करत चहाच्या टपरीवर गर्दी व्हायला लागते. चहाच्या त्या एक एक सीप बरोबर जुन्या आठवणींना उधाण येत, मग पिकनीक चे प्लान ठरतात, एखादि saturday night पार्टि ठरते, पिक्चर, ते अगदि एखाद्याचा जॉब इंटरव्यू पण ऍरेंज होतो.<br /><br />बरेच लोक शेवटी कंटाळून आपल्या घराची वाट धरत होते. "आरे आज ट्रेन नही है चल मॉर्निंग शो जाते है" करत काहि लोक रस्त्यातुनच परत जात होते. काहि लोक ऑफिस ला जाण्याचा अल्टरनेटीव शोधण्यात बीझी होते तर काहि ही परीस्थिती ऒफ़िस मध्ये फ़ोन करुन explain करत होते. आशातच माझा फ़ोन वाजला, फ़ोन उचलला तर समोरुन माझा कलिग<br />"अरे तु कुठे आहेस?"<br />"स्टेशन. तु?"<br />"मी घरीच आहे. आरे लोकल आजुन सुरु नाहि झाल्या ना?"<br />"नाही यार. आता मला इथे येउन पण पाउण तास झाला."<br />"आरे प्लीझ ट्रेन सुरु झाल्या की मला एक मिस्ड कॊल दे ना"<br />"ठिक आहे"<br />"थॅक्स यार"<br />मी परत वाट पहात उभा राहिलो.<br />परत अनांउसमेंट झाली कि गाड्यांची वाह्तूक पुन्हा सुरु झाली आहे आणि एक गाडि लवकरच चार नंबर वर येत आहे. मग काय परत गोंधळ सुरु झाला, सगळे जण परत attention मध्ये आले. एक मोठा हॊर्न मारत एक लोकल प्लॅटफॉर्म मध्ये शिरली. गाडीला ऑलरेडि खुप गर्दी होती, पण त्यात सुध्दा लोकांनी धावा बोलला. हार्डली दोन सेकंद आणि ती लोकल इतकि पॅक झाली की मुंगीला पण आतमध्ये जागा मिळ्णार नाहि. लोक अक्षरशाः दारात, खिडकित, आणि टपावर लटकत होते. बापरे!!! मी काहि त्या गाडीत चढण्याच डेरींग केल नाहि. अशा मी जवळ जवळ पाच ते सहा लोकल सोडल्या, जेव्हा थोडि गर्दी आटोक्यात आहे अस वाटल तेव्हा मी थोडा पुढे सरकलो. अजुन एक गाडि हॊर्न वाजवत प्लॅटफॉर्म मध्ये शिरली, आता मी स्वताःला मॉब बरोबर गाडीच्या दिशेने झोकुन दिलं आणि क्षणार्धात मी आतमध्ये पोचलो. .. हुश्शश सुटलो. सर्व अवयव ठिकाणावर आहेत ना तपासुन पहायचा प्रयत्न केला... पण नो चान्स मी इतका पॅक झालो होतो की बोट हलवायला पण जागा नव्हती (वेगळं सांगायला नकॊ की मी सो कॊल्ड First Class मध्ये होतो.). मी तसाच उभा राहीलो, नेहमी प्रमाणे "तुने मेरे को धक्का क्योन मारा" पासुन ते "गाडी क्या तेरे बाप कि है क्या" पर्यंत भांडणाचे आवाज कानावर पडत होते. मला नेहमी एका गोष्टिच आश्चर्य वाटतं कि संकटात सगळ्य़ा जगाला एकता दाखवणारे आम्ही मुंबईकर गर्दीत चुकुन धक्का लागला म्हणुन महाभारत करायला पण मागेपुढे पहात नाहि, आहे कि नहि गंमत. दरवाजावर लोंबकळणारी माणसं आतमध्ये लोकांना शिव्या देत सर्व शक्तिनिशी रेटत होते. मी व्हिडिओ कोच (लोकलच्या एका डब्यात लेडिज फ़र्स्टक्लास आणि जेंन्ट्स फ़र्स्टक्लास एका पार्टीशन ने वेगळे केलेले असतात आणि एक खिडकि त्या पार्टीशन आसते so it is called as व्हिडिओ कोच) मध्ये असल्यामुळे कोकिळांचा सुर पण त्या गोंधळात मिक्स झाला होता. मार्च असल्यामुळे उकाडा पण खुप जाणवत होता, घामाच्या धारा वहात होत्या, त्यात वरचे काहि पंखे चालु नव्हते तर काहि पंखे चालु आहेत ह्या विषयावर एखाद्याचा मस्त रीसर्च होऊ शकेन. जे पंखे बंद होते त्यांना खिशातला कंगवा काढुन हलवुन पहाण्याचा प्रयत्न पण झाला but बॅड लक. मनात विचार आला नरक म्हणजे ह्याच्यापेक्षा काय वेगळा आसेन. जसं जसं स्टेशन्स जायला लागली तसा मी आतमध्ये सरकायला लागलो. आत मध्ये गर्दित सुद्धा दोन सीट च्या मध्ये पत्यांचा गेम चालु होता (लोकलच्या भाषेत ह्याला नॅशनल गेम म्हणतात.). गाडि आता मस्त चालली होती, आणि मी सुद्धा comfortable उभा होतो. ह्या सगळ्या गडबड गोंधळात दादर कधी आले कळलं पण नाही. उतरण्यासाठी "दादर उतरना है क्या" विचारत मी माझे दरवाजा पर्यंतचे मार्गक्रमण सुरु केले. सगळ्यांबरोबर मी धडपडत स्टेशन वर उतरलो. चला एक टप्पा संपला असा विचार करत मी ब्रीज चढणाऱ्या त्या लोकांच्या प्रवाहात मी हि समिल झालो दिवसाच्या पुढच्या चॅलेंज ला सामोरं जायला...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-8837370313184084467?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5740167339075270315.post-32719115041828130112008-03-27T19:10:00.000+05:302008-03-28T21:28:00.962+05:30मला माहित नाहि हे ब्लॉग वगैरे कसा लिहितात. मला फक्त एवढे माहित आहे की आपण आपल्या मनातलॆ विचार मुक्तपणे विखुरयाचे अणि झाला तुमचा ब्लॉग तयार आहे न सोप? तसा हा मझा पहिलाच प्रयत्न. मी आधि लिहिल वगैरे नव्हत कधि, हो पण शाळेत निबंध लेखन हा जो काहि प्रकार होता त्या वेळेस जे लिहीण व्हायच तेवढच. पण तो प्रकार खुप बोरींग वाटायचा. एखादा विषय दिलेला असायचा आणि आपण त्याच्यावर अपले विचार मांडायचे. वीस ओळींचा निबंध लिहा म्हटले कि कधि त्या वीस ओळी संपतात अस व्हायचं. पण आता ते सगळ आठवल की खूप मजा वाटते. आजकाल लिहिण्याशी सबंध फक्त ऑफीशियल ईमेल लिहिण्या पुरताच येतो, एवढच कशाला हातानि लिहायला गेलो तर मराठी अक्षर सुद्धा सुचत नाहि.<br /><br />पण मला हे ब्लॉग लिहायच Inspiration माझ्या एका कलिग कडुन मिळाल. जेव्हा त्याने मला त्याचा ब्लॉग दाखवला मला वाटल आपण पण आसच काहि तरी लिहाव. मी धावतच माझ्या पीसी कडे आलो, ब्रावजर ओपन केला आणि ब्लॉगर च्या साइट वर आले. फटाफट रेजिस्ट्रेशन केल आणि मोठ्या उत्साहानी लिहायला घेतल. पुढचा प्रश्न काय लिहायच? विचार सुरु झाला! तशिच पाच ते दहा मिनिटे गेलि, काय लिहायच ते आजिबात सुचेना. मग उत्साह पण कमी व्हायला लागला, रोजच्या पेंडीग कामाची आठवण झाली and then back to work. दुसया दिवशी लंच नंतर खुप झोप येत होति (as usual) आणि एकदम आठवल की ब्लॉग लिहायचा, परत तो उत्साह संचारला झोप विसरलो अणि लगेच ब्लॉगर वर लॉगिन केल. मनाशी ठाम ठरवल की आज मी काहि तरी लिहिणारच. पण काय? काहिच विषय सुचेना तेव्हा मला ह्य़ा लेखक मंड्ळींच खरच खुप अप्रुप वाटल कस सुचत ह्य़ाना कुणास ठाउक. पंधरा ते वीस मिनिट स्क्रिन कडे नुसताच पहात राहिलो आणि मग परत back to work. पुढचे दोन दिवस कामात प्रचंड बिझि होतो, so no blogging.<br /><br />आज फ्रायडे लास्ट डे ऑफ दि वीक, लंच नंतर ठरवल की अर्धा तास कम्पल्सरी काढायचाच आणि काहि तरी लिहायच. विचार केला आता उगाच विषयाच्या मगे वेळ नाही घालवायचा जे मनात आहे ते टाईप करत सुटायचे. पण ह्य़ा प्रोसेस मध्ये एक गोष्ट कळली की लिहिण्या करीता विषय महत्वाचा नाहि तर मनात विचार असण जास्त जरुरी आसत. एकदा का विचार मांडायला लगलो कि विषय आपोआपच तयार होतो.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5740167339075270315-3271911504182813011?l=kedusworld.blogspot.com' alt='' /></div>केदारhttp://www.blogger.com/profile/08569509493319870734noreply@blogger.com5